Zijwieltjesloos...

Afgelopen maandagavond was het zover. We hadden het er al wat vaker met Eva over gehad, maar iedere keer twijfelde ze aan zichzelf, en op het laatste moment besloot ze dat ze toch niet dufde.

Het is natuurlijk ook een hele stap, voor een kind van 4. Een stap op weg naar meer onafhankelijkheid, meer vrijheid, en weer een beetje groter groeien.

Uiteraard heb ik het dan niet over een of andere 'life-changing' gebeurtenis, maar toch wel over een punt dat elk kind in zijn leven vroeg of later bereikt.

Eva heeft leren fietsen, zónder zijwieltjes!

We hadden de wieltjes enkele weken daarvoor al losgemaakt van haar roze Loekie-fietsje, en haar er voorzichtig op voorbereid dat we binnenkort zouden beginnen met leren fietsen. Dat heeft een aantal voor de hand liggende gevolgen: ze kan zelf fietsen naar school (uiteraard wel nog steeds onder begeleiding van mama!), en als Christan te groot is om nog langer in het stoeltje aan het stuur van Karin's fiets te zitten, dan is er achterop die fiets een plekje vrijgekomen. Het plekje van Eva dus, want die heeft een eigen fiets.

En dus, op een mooie maandagavond namen we haar fiets bij de hand, en profiteerden we van het gegeven dat de straat waar we aan wonen een doodlopende straat is. Geen verkeer waarvoor je telkens weer aan de kant moet. Geen auto's die onze dochter mogelijkerwijs over het hoofd zien, en geen gevaar van botsen tegen geparkeerde wagens. Het enige risico dat blijft, en dat we ook niet kunnen verminderen, is het risico op vallen.

En daar was Eva zich terdege van bewust.

"Laat me niet los, papa!" klonk het met een beetje trillerige stem.

"Nee hoor! Ik hou je vast!" antwoorde ik gedecideerd.

En zo gingen we voorzichtig de straat op. Eva onwennig en onzeker, en papa die de fiets stevig vasthoudt, en haar probeert te coachen.

"Voor je kijken, en het stuur recht houden, meisje!"

Klinkt makkelijk voor een volwassene, maar blijkt voor Eva nog zo simpel niet. Snel afgeleid als ze is, zwabbert ze met haar stuurtje heen en waar, wat de stabiliteit niet bevordert. Het feit dat haar haren in haar gezicht kriebelen, en ze die met haar handjes van haar wangetjes wegveegt, helpt natuurlijk ook niet echt.

Dus de haren in een staart, en de straat op en neer. En na een half uurtje begon ze merkbaar een gevoel voor evenwicht te ontwikkelen, en groeide haar zelfvertrouwen.

Toen ik vond dat ze het goed genoeg onder de knie had, besloot ik stiekem haar los te laten. Voorzichtig, rekening houdend met het feit dat ze nog alles behalve stabiel fietste, trok ik mijn handen weg. En zie daar: zónder zijwieltjes, en zónder hulp fietste ze de straat op en neer. Steeds een beetje harder, verder en makkelijker.

"Nu remmen, en als je bijna stilstaat, je voetjes op de grond zetten." legde ik haar uit.

En verhip: ook dat had ze eigenlijk snel voor elkaar, en binnen no time hoefde ik haar alleen nog wat op gang te helpen, maar vervolgde ze daarna haar weg, en fietste de hele straat door! Zelf!

Knap, he!

En omdat we het zo knap vinden, ook nog even 2 filmpjes:

Eva's 4e verjaardag

Een 'yardstick' noemen de Britten het. Iets dat wij in Nederland met een gezond gevoel van overdrijving een mijpaal noemen. Iets dat ruim 1600 keer zo lang is.

Maar goed, een mijlpaal dus.

Want Eva is 4 jaar!

En dat mag je dus best een mijlpaal noemen, want als je 4 wordt veranderd er best een hoop in korte tijd. Dan ben je ineens geen peuter meer, maar een kleuter. En dan ga je ook niet meer naar de peuterspeelzaal. Nee, dan ga je naar de kleuterschool!

Maar natuurlijk hoort er bij je 4e verjaardag ook een feestje!

De avond tevoren legden Karin en ik de kadootjes op de eettafel, hingen de slingers en balonnen op, en versierden haar stoel. Vrolijke slingers met K3 en Bumba. Servetten met K3 als prinessen. Want dat wilde ze graag: een prinsessenverjaardag.

De ochtend van haar verjaardag haalde Karin Christan uit zijn bedje, en stilletjes maakten we de deur van haar slaapkamer open. Uit volle borst zongen we 'Er is er een jarig, hoera'!

Een beetje suf, nog niet wakker, had ze niet direct door wat er gebeurde. Maar dat duurde niet lang, en even later lachte ze ons breed toe. Ze herrinnerde zich ineens wat voor dag het was: haar verjaardag, natuurlijk!

Snel aankleden en naar beneden, want met 4 jaar weet je het al precies: als je jarig bent, horen daar uiteraard kadootjes bij!

De glimlach op haar gezicht verdween geen moment, toen we de trap naar beneden liepen, en werd zelfs nog wat groter bij de aanblik van de versierde woonkamer. De vrolijke slingers aan het plafond, de ballonnen aan de deur en de versierde stoel. Het was duidelijk: hier is het feest!

Snel naar de tafel, kadootjes uitpakken!

Het ene kado was nog niet geheel ontdaan van het papier, of het volgende had ze al in handen. Ach, op die leeftijd is het krijgen van een kado bijna belangrijker dan het kado zelf.

Na het uitpakken van de prikblok, de tekenblok, stickerboek en nog veel meer, was het tijd voor thee en een ontbijt. Want de dag is pas net begonnen, en er staat nog een hoop te gebeuren!

Na het ontbijt de jas aan en de rugzak op de rug, om op weg te gaan naar haar laatste ochtend op de peuterspeelzaal. Ze heeft dan bijna 2 jaar bij juf Grietje en juf Jeannita in de klas gezeten, en natuurlijk gaat zo'n periode niet zomaar voorbij. Daar hoor een echt afscheid bij!

De bovenste foto is van 2 jaar geleden, op Eva's eerste dag naar de speelzaal; de onderste op haar laatste dag.

Eenmaal op de speelzaal is het natuurlijk eerst lekker spelen. Op deze dag was Anouk er ook voor het laatst. Zij wordt op 4 mei 4 jaar, maar omdat dat in de vakantie valt, én omdat Eva en Anouk dikke vriendinnetjes zijn, is besloten dat op dezelfde dag te vieren. Dubbel feest dus!

Juf Grietje maakt voor beide kinderen een mooie feestkroon, die die dag door hun beiden vol trots gedragen werd. Ja, ze voelden zich allebei een beetje speciaal!

En aangezien zowel Eva als Anouk jarig waren of zouden worden, moest er op de speelzaal natuurlijk ook gezongen worden. De jarigen op de stoel, en samen met de juf zongen alle kindertjes uit vole borst mee, niet in de laatste plaats door Christan, want die zit toevallig in dezelfde groep.

Na het zingen werden er nog kleine afscheidskadootjes uitgedeeld, door de jarigen, aan de andere kindertjes. Niet supergroot of zo, maar gewoon een klein aandenken aan de dag.

Ondertussen pinkte mama toch wel even een traantje weg; haar kleine meid, ineens niet meer zo piep-klein, maar al een hele dame, die een fase van haar leven afsluit. Een bijzonder moment, dat je als ouder altijd bij zal blijven. Zoveel is zeker!

De dag was echter nog niet voorbij. Eenmaal thuis werden de laatste voorbereidingen voor de rest van de middag getroffen. Stoelen in de tuin klaar zetten, tafel erbij, parasol in de voet, en alvast de taart klaarzetten, die ik die ochtend gehaald had. Een prinsessentaart, uiteraard.

Het beloofde een prachtig zonnige voorjaarsdag te worden, dus we hadden niet alleen de woonkamer versierd, maar ook wat feestelijkheden in de tuin opgehangen, in de verwachting dat we toch een flink deel van de dag buiten zouden doorbrengen.

En dat kwam helemaal uit!

We hebben die middag in de tuin doorgebracht, heerlijk in de zon, taart erbij, en wat te drinken, en zowel het grote, als het kleine bezoek had het heerlijk naar de zin!

En niet in de laatste plaats omdat niet alleen Oma er was, maar ook Opa en Oma uit Valkenburg waren helemaal naar Norg toe gekomen, speciaal voor haar verjaardag. En dan kan zo'n dag natuurlijk helemaal niet meer stuk.

En natuurlijk komt niemand met lege handen, dus aan het eind van de dag was ze overladen met Playmobil, stickerboeken, en een doos met elfjes-pakjes, waarvan op de foto de groene variant te zien is, maar waar ook een blauwe en een roze van in de doos zat.

En dus liep Eva het ene moment als een groen elfje door de tuin, en even later als roze prinsesje, wat na 5 minuten weer werd ingeruild door het blauwe tovenaresje. En dat dan weer meerdere keren achter elkaar.

En op zo'n dag moet er ook gegeten worden. En dus trokken we met Opa en Oma naar het pannenkoekrestaurant in Norg.


Aan het eind van deze lange dag, met afscheid met een traan, en kado's met een lach, slaap je als kleuter als een roos. Nog geen 2 minuten nadat we haar (en Christan trouwens ook..) in bed legden, sliep ze.

En da's maar goed ook, want een dag later begon de volgende fase in haar leven: groep 1 van de Basisschool.

Maar daarover later nog een keer meer!

Hieperdepiep!

Vandaag is het feest!

Eva is 4 jaar!

1e Schooldag

Het is zover. De mijlpaal is bereikt. En ze is er merkbaar aan toe.

Eva heeft haar 1e schooldag gehad. Ze is dus nu officieel een schoolgaande kleuter.

Nou ja, niet helemaal, want ze is feitelijk nog maar op proef, en heeft op 16 april haar eerste échte schooldag, maar toch: voor het gevoel gaat ze nu naar school.

Haar juf is juf Janine. Een strenge doch rechtvaardige juf die, samen met een hulp-juf, een klas van een stuk of 25 kinderen van een jaar of 4-5 in toom probeert te houden. En volgens mij lukt dat best aardig.

Dinsdag, 31 maart 2009, was de grote dag. Rugzakje in gepakt, met een koekje en een glas drinkyoghurt, en met zijn allen te voet naar school. Gelukkig wonen we er niet zover vandaag, dus de wandeling duurt niet langer dan een minuut of 10.

Als we het schoolplein oplopen ontstaat er zowel bij papa en mama, als bij Eva, een licht opgewonden gevoel. We hadden alledrie in de gaten dat het wel een bijzonder moment was. Eva wilde lekker dicht bij papa en mama blijven, maar was zichtbaar onder de indruk van de vele kinderen die rondlopen. Als we het gebouw binnenlopen, is het al een gezellige drukte van allerlei ouders en kinderen die de jasjes en sjaaltjes aan de kapstokken hangen.

We lopen de klas binnen, waar haar toekomstige klasgenootjes zich al aardig vermaken, met kleurplaten, autootjes en divers ander speelgoed. Ja, het is dan wel school, maar ja, de kinderen zijn nog klein, dus echt sprake van studeren is er uiteraard nog niet. Het leren gaat op een speelse manier, waarbij zaken als de dag benoemen, kleuren benoemen, en woordenschat het fundament moeten gaan vormen voor de rest van de basisschool.

Eva is er voor het eerst, en als de kring begint om de dag te openen, verdringen diverse meisjes zich, om naast haar te mogen zitten. Vriendschappen zijn op die leeftijd een kwestie van minuten werk, dus in enkele ogenblikken heeft ze 3 vriendinnetjes om zich heen. Een beetje verlegen nog, wat stiller dan we van haar gewend zijn, zit ze op haar stoeltje, als de juf uitlegt dat Jip jarig is, en wat ze die dag allemaal gaan doen.

Wij mogen nog even blijven kijken, om een glimp op te vangen, van hoe zo'n dag er een beetje uitziet. Als de kinderen zich gereed maken voor het speelkwartier, is het voor ons tijd om onze grote kleine meid in handen van de juf te geven, en weer naar huis te gaan.

Tot het bijna 12:00 uur is, en mama Eva weer gaat ophalen!

Met rode wangetjes staat Eva op het schoolplein. Een beetje moe, met een glimlach van oor tot oor, en helemaal vol van de eerste dag op de grote school. En leuk dat ze het vond!

Donderdag mag ze weer heen!

Eva schrijft haar naam

Nog een paar weekjes. Dan is het zover. Op 31 maart mag ze al een dagje proefdraaien, en op 15 april, haar verjaardag, is de échte grote dag aangebroken. Dan mag Eva naar de grote school. De basisschool.

Zoals iedereen zal ze daar in het begin nog veel spelen, maar tegelijkertijd zal daar ook de basis gelegd gaan worden, voor wie ze later zal zijn, en wat ze later gaat worden.

Als je dat nu aan haar vraagt, dan zegt ze "Ik word dokter. In het ziekenhuis!" (en Christan die dat dan vrolijk na-papegaait..). Maar ze wil ook best K3 worden... Tja, als je klein bent kun je nog alles worden wat je wilt....

De eerste stappen zijn in elk geval al gezet richting wat hopelijk een mooie toekomst wordt. Ze kan al heel goed tellen (tot 20 is geen enkel probleem) en sinds een tijdje kan ze ook al zelf haar naam schrijven!

Eerst de E van Eva, dan de V van vogel en de A van appel. Heel voorzichtig, en naar beste kunnen, hanteert onze peuter van 3-bijna-4 de pen. En ineens staat daar 'EVA'. In grote, trotse letters heeft ze haar naam geschreven, en kijkt voldaan naar haar prestatie.

Uiteraard gaat dat niet vanzelf, en heeft mama samen met Eva, vele A4-tjes volgpend, met gelukte, en uiteraard minder gelukte, pogingen tot het pennen van haar naam. En dat die inspanningen succes hebben blijkt wel!

Onze overbuurvrouw, Sientje, wordt namelijk binnenkort 80 jaar, en geeft een feest. Wij waren ook uitgenodigd, maar kunnen daar niet helaas bij zijn. We besloten een persoonlijk kaartje te schrijven, samen met een tekening van de kinderen. En op dat kaartje moeten natuurlij onze namen. En wat is er dan mooier dan Eva zelf haar naam te laten schrijven.

Zo gezegd, zo gedaan.

Bij mama op schoot, samen schrijven. Streepje naar beneden, en 3 recht. Dan een schuine streep, net als een vogel. En dan nog een driehoek, met een streepje in het midden.

E V A

"Het lukte, mama!" riep ze trots!

Ze hield het kaartje omhoog, zodat iedreen het goed konden zien, en wij de nodige 'Oohs' en 'Aahs' konden uitbrengen. Voldaan legde ze het kaartje weer op tafel, en zei "Zo. Nu mogen júllie ook."

Ja, het is er eentje...

Waarom?

Papa, blij je altijd bij ons?
Natuurlijk, schat!
Moet je straks ook weer werken?
Ja.
Waarom?
Om centjes te verdienen?
Waarom moet je centjes verdienen?
Om spullen te kunnen kopen.
Wat voor spullen?
Kleren en eten, en zo.
Waarom moet je eten?
Omdat je anders honger krijgt.
En waarom moet je slapen?
Om dat je anders geen grote meid wordt.

En zo kan dat vragenvuur soms even doorgaan. Voor eenieder die ooit twijfelde of iets als een "waarom-fase" bestaat, kan ik hen geruststellen: die bestaat! Zonder meer!

Bij heel veel dingen die we zeggen of doen, vraagt Eva tegenwoordig namelijk spontaan "Waarom?". En dan moeten Karin en ik maar weer een goed antwoord zien te formuleren.

Soms levert dat ook een situatie op, waar je gaat twijfelen of je wel zult antwoorden met hetgeen je als eerste te binnen schiet. Zo maakt ik van de week een hazenpeper, en braadde dus 2 hazenbouten in een pan aan. Eva wilde kijken en vroeg wat er in de pan zat. Nadat ik vertelde dat dat 2 hazenpootjes waren, volgde de onvermijdelijk vraag "Wat is een haas?"

Dillema.

Zeg ik nu dat een haas een soort konijn is? Of niet?

Ze weet immers wat een konijn is, dat die dieren best schattig zijn, en ik wil uiteraard voorkomen dat ze me gaat zien als een of andere gek die schattige diertjes in een pan gaat bakken. En ik wil uiteraard ook voorkomen dat ze haar eten niet meer lust, op het moment dat we vertellen dat haar kip-nuggets van kippen gemaakt worden.

We namen de gok, en vertelden haar toch maar dat een haas op een konijn lijkt.

Haar reactie was even onverwacht als voorspelbaar: "Waaróm ga je dat bakken?"

Hardnekkig hoor, zo'n fase...

Zo vader, zo dochter

"Weet je wel zeker dat dat een dochter van mij is?"

"Eerst een DNA-test!"

Een wel vaker gehoord grapje in huize Apenkooi.

Als een van de kinderen weer eens ondeugend is, iets geks doet, een stunt uithaalt, of een bijdehante opmerking terugkaatst, komt er een of andere variatie op bovenstaand voorbij. Uiteraard weten we allebei wel hoe het werkelijk zit, en dat beide kindertjes het resultaat zijn van een uitgekiende mix van chromosoompjes en dna-strengen van ons beiden, en dat we er echt niet aan twijfelen dat ze van ons zijn. Maar dat maakt het niet minder leuk elkaar daar soms toch even mee te plagen. Of misschien maakt dat het juist wél leuk: omdat we niet twijfelen, kunnen we er een grapje over maken.

Alhoewel…. De enige die het 100% zeker weet is Karin… Dan toch maar die test eens bestellen?

Een paar dagen geleden, nadat de kindjes lekker in bad waren geweest, en ze in hun pyama nog even naar beneden mochten voor een beker warme thee met melk, pakte Karin haar fototoestel en maakte een paar foto's. Beide kinderen staan meteen vooraan, om een foto van zich te laten maken. Het verwonderd ze nog elke keer, dat ze zichzelf terugzien op het kleine schermpje, achterop het toestel.

"Mama, maak je ook van mij een foto?" klonk het, en ze lachte naar het spreekwoordelijke vogeltje.

Flitslicht vulde de kamer, en nog voor dat het resultaat goed en wel verschenen was, stond ze al naast mama, om de zojuist gemaakte foto te zien. Geinige foto, maar zoals zo vaak bij kinderen, wordt er soms een beetje overgecompenseerd als je als fotograaf vraagt "Even lachen!". Dan wordt er zo'n raar gezicht getrokken, dat we besluiten om de foto maar weer te wissen. Voordeel van digitaal foto's maken…

Dit keer keken we allebei echter even naar het schermpje, en viel ons iets op, aan de foto van Eva: wat het schermpje toonde was een foto van een meisje van 3 jaar oud met lange haren, dat lachend naar de camera kijkt.

En daarbij als 2 druppels water lijkt op een foto van een jongen van begin 20, die met lange haren naar de camera kijkt.

En laat die jongen nu net de vader van dat meisje zijn!

Karin stelde voor de foto's even naast elkaar te 'Photoshoppen'. De foto van Eva is overigens qua belichting niet zo mooi, maar ja, dat ligt aan de camera, en daar kunnen we niet zoveel aan doen. Maar de gelijkenis werd wel ineens opvallend treffend!


Ik geloof niet dat ik nog ooit het grapje van de DNA-test kan maken. Want deze gelijkenis is wel zó overduidelijk, dat die uitspraak niet meer geloofwaardig overkomt!

De foto is overigens gemaakt in de kroeg waar ik, in mijn jonge jaren, zo'n beetje elke vrij-, zater- en zondagavond te vinden was. Een kleine hardrock-kroeg in Gulpen, die officieel 'A gen kirk' ('Bij de kerk') heette, maar in de volksmond vernoemd was naar de eigenaar: 'Juul'. Veel goede herrinneringen aan die tijd, met veel leuke mensen. Harde muziek, bier, en vooral veel lachen! En laten we vooral niet vergeten dat dat ook de kroeg is waar ik Karin hebben leren kennen, nu alweer zo'n dikke 16 jaar geleden!

Inmiddels is de lengte van mijn haren teruggebracht van 30 cm naar 3 mm (ik ben zo te zeggen 'mijn wilde haren kwijt'), maar heb ik een dochter die 'mijn' haar ge-erfd heeft, en nu met een mooie, dikke bos lang, bruin haar rondloopt.

En me daarbij aan mezelf doet denken.

Een soort 'Mini-Me' dus!

Bij oma wonen

"Ik ga bij oma wonen."

Karin en ik keken elkaar eens aan.

"Ik ga bij oma wonen!" zei ze nog eens.

"Maar je woont toch bij papa en mama? Wil je hier niet meer wonen?"

"Nee."

En daar konden wij het dan mee doen.

Gelukkig kennen we Eva al wat langer dan vandaag, en snapten we vrij snel dat ze bedoelde dat ze bij oma wilde logeren. Want dat hadden we afgesproken een paar dagen eerder, en Eva komt nu langzaam op een leeftijd dat ze beloftes gaat onthouden. En ons daar dus ook fijntjes aan herinnert....

Woensdag, de grote dag eindelijk aangebroken, stapte Eva met oma in de auto. Oma was een uurtje daarvoor naar ons huis gekomen, om haar op te halen. Kinderstoel even omgebouwd, en ze mocht op de voorstoel, naast oma in haar hemelsblauwe Toyota Starlet. Koffertje gepakt, met Po (daarover een volgende keer meer!), doek, pyama en schone kleertjes. Ze stond al een tijdje te stuiteren in de woonkamer. Geen rust meer in de kont! Geen wonder: uit logeren is leuk, spannend, en met oma toch ook weer heel vertrouwd. En dus leuk!

Toen ik 's avonds thuis kwam van mijn werk was dat wel even vreemd. Normaal vliegen meteen 4 armpjes in de lucht, en voor ik goed en wel een voet in de woonkamer heb gezet, hangen er 2 kindertjes om mijn benen! De gebruikelijke volgorde is dan ook dat eerst de kinderen de kus en knuffel krijgen, en daarna pas Karin.

Dit keer dus niet. Ik was een beetje vroeger dan anders, Christan lag nog op bed. En Eva was bij oma, dus het was verbazingwekkend rustig in huis... Da's gek! Heel anders dan de hectiek en drukte van een normale door-de-weekse dag.

Het eten voelde ook wat vreemd. We zijn er inmiddels zo aan gewend om met zijn 4-en te eten, en onze aandacht te verdelen, dat het ineens heel gek is, om je aandacht op één kind te richten. En dat gold ook voor het badje van die avond: waar we normaal met zijn allen naar boven gaan, nam Karin nu Christan onder de arm, en vertrok richting badkamer. En ik? Ik had ineens even niets te doen. Vreemd, maar voor de verandering best een keertje lekker!

Rond 8 uur 's avonds ging de telefoon. Eva wilde nog even met papa en mama bellen, om welterusten te zeggen, en even te laten weten dat ze het enorm naar haar zin heeft. De telefoon op de speakerstand, zodat we beiden konder luisteren en praten, en we konden duidelijk horen dat ze wel moe was, maar heel vrolijk. Na wat heen en weer geklets ("Wat heb je gedaan?", "Waar ben je geweest?", "Ga je lekker slapen zometeen?") hingen we op.

10 Minuten later, opnieuw de telefoon.

Eva.

"Mama, ik wilde even iets met je bespreken."

Ze is 3.

"Mama, ik zie je morgen weer. hé?"

"Ja, meissie, morgen zie je me weer!"

"Welterusten!"

"Welterusten, schatje!"

Ze wilde nog even mama horen, en even zeker weten dat ze morgen weer thuis zou zijn. Gelukkig! Wij worden toch nog een beetje gemist!

De dag erna kwam Eva gelukkig weer thuis, want we hadden haar toch wel gemist; zelfs voor dat ene nachtje.

Ze zat vól verhalen!

Ze had bij oma gedouched, ze hadden lekker rode kool met gehaktbal gegeten, én: ze waren bij de vliegtuigen geweest! Oma woont namelijk in Vries, en dat is vlakbij 'Airport Groningen'. Een dure naam, voor wat in de volksmond gewoon vliegveld Eelde heet. En daar waren ze naar toe geweest!

Terrasje gepakt, en vliegtuigen bekeken. Want daar had ze al vaker om gevraagd: "Gaan we ook eens de vliegtuigen kijken?" En dat had ze dus nu gedaan. Ze was erg onder de indruk van met name het lawaai, maar ze had het enorm naar haar zin gehad!

Ze had zelfs uitgeslapen! Om half zeven was ze even wakker geweest, oma geroepen dat ze moest plassen, en oma vreesde voor een dagje vroeg opstaan, maar nee hoor: na het plassen wilde ze nog wel even gaan slapen. En was het uiteindelijk half negen(!) dat ze wakker werd.

Op de vraag of ze ons gemist had, kwam een wel heel groot antwoord, op een typisch Eva-toontje : "Maar natúúrlijk, papa!"

Bijdehandje! :-)

Bruidsmeisje

Op het moment dat ik dit schrijf zitten Bas en Chantal nog op Cuba. Ergens in de buurt van Guantanamo Bay, voor zover ik weet. Dat stond in elk geval in het laatste SMS-je dat ik van Bas kreeg. Ben trouwens ook wel benieuwd naar wat zo'n SMS vanuit een communistisch, haast 3e wereld-achtig land, kost. Dat zal ik hen zeker nog vragen.

De reis naar Cuba is hun huwelijksreis; ze zijn op 5 juli 2008 met elkaar getrouwd. Voor een indruk van hoe die dag eruit zag, heb ik wat foto's on-line gezet.

Op die foto's zie je ook onze kleine grote meid. Ze was er al een paar weken vol van: ze zou gaan trouwen met Bas & Chantal. Nog geen idee wat trouwen precies is, natuurlijk. Maar ze had wel donders goed in de gaten dat er iets aan de hand was, en dat zij die dag ook wel een speciale rol zou spelen. En kinderen genieten natuurlijk enorm als ze speciaal zijn...

De moeder van de bruid had niet alleen de jurk van de bruid gemaakt, maar ook de kleren van de bruidskinderen. Anouk en Dave, de kinderen van een van de getuigen van Bas, en Eva.
Prachtig vond ze het, rondlopen in een jurkje, met bloemetjes in de haren, en een eigen bruidsboeketje, gemaakt van spekjes en snoep!

Het was een prachtige dag, die bruidsmeisjes-technisch begon, in het huis van de ouders van de Chantal. Daar kreeg Eva haar jurkje aan, en mocht ze zich helemaal uitleven op haar rol van die dag. Natuurlijk veel op foto's komen, lachen, rondrennen, spelen met Christan, en af en toe een beetje verlegen, als ze wat aandacht krijgt.

Nadat Bas zijn bruid had opgehaald, en de foto's gemaakt zijn, vertrokken we naar Kasteel Oost in Valkenburg, voor het burgerlijk huwelijk. Eva mocht op schoot bij Bas, terwijl de ambtenaar het woord nam. Onder de indruk van alles, zat ze stilletje op schoot, en keek haar ogen uit. Bij het uitwisselen van de ringen had ze natuurlijk een plekje op de eerste rang, vond ze alles maar wát interessant.

Nadat de officiele handelingen afgerond waren, vertrok de hele stoet naar de kerk in Valkenburg, voor de katholieke inzegening door de pastoor. Eva's taak hier was het begeleiden van de bruid nara het altaar, en ook dat deed ze met volle overtuiging. Was ze op het kasteel al onder de indruk, de kerk was nog een stapje verder. Geen wonder natuurlijk, met zoveel mensen aanwezig, grote beelden, kaarsen, bloemen en natuurlijk de pastoor, met zijn gewaad.

Het eerste half uur zat ze dan ook stilletje op de bank, achter het bruidspaar. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en langzaam ontdooide ze wat, en werd ze wat onrustig. Het duurde dan ook niet lang, of de plechtigheid werd hier en daar begeleid door gelach en een klein gilletje, van Eva, Christan en Anouk. En papa en mama hun best maar doen om die drie in toom te houden. Wat dus niet lukte. En bij Bas een lach op zijn gezicht veroorzaakte!

Na het eten 's avonds in de Pastorij in Cadier en Keer, en de start van het feest te hebben meegemaakt, bleken de kindertjes nog steeds vrolijk en blij. Het was de bedoeling om ze in een kinderbedje in de Pastorij te leggen, in een kamertje naast de keuken, zodat zij konderen slapen, en wij nog even van het feest konden genieten. Door allerlei omstandigheden mocht dat helaas niet zo zijn, en we zijn om 23:00 vertrokken, naar ons appartement.

De kindertjes hadden toen alleen 's middags een uurtje geslapen, maar nog steeds hartstikke vrolijk. Ze hadden geen flauw benul van tijd; Eva wilde zelfs nog even televisie kijken! Niets daarvan! Lekker naar bedje! Moe maar voldaan vielen beiden kindertjes in slaap.

En denk maar niet dat ze uitsliepen! De volgende ochtend begon Christan om 7:15 al weer te kletsen in zijn bed.

En Eva? Die had het er de rest van de week nog over: ze wilde nóg een keer trouwen met Bas en Chantal!

Ei met hapjes!

Vroeger, ik was denk ik een jaar of 10, waren er af en toe van die bijzondere zaterdagen.

Niet dat er dan noodzakelijkerwijs iets al heel lang stond te gebeuren, of dat we naar de Efteling zouden of zo, maar gewoon, een leuke dag. Dingen samen doen met je vader bijvoorbeeld. De onverdeelde aandacht van één van je ouders is toch één van die dingen die je als kind mooier vindt dan al het speelgoed van de wereld. Dan ga je bijvoorbeeld samen een band plakken van je fiets. Of je gaat samen even naar de bouw, om schroeven te kopen.

Mijn vader is een handige kerel. Opgegroeid in een groot gezin (katholiek, dus minstens 10 kinderen! ;-)) ), met een vader die een eigen fietsenzaak had. Bandenplakken is de man daarom wel toevertrouwd, want kinderarbeid had men destijds nog nooit van gehoord, dus oefening heeft hij genoeg gehad! En hij heeft dat dan ook weer aan mij doorgegeven. Waarvoor nog steeds mijn dank!

Schroeven waren ook vaker dan soms nodig. Een huis kopen uit 1775, en dat verbouwen van varkensstal annex hondenkennel naar volwaardig woonhuis is immers ook een meerjarenplan. En als je als kind dan mee mocht naar de Formido, Hubo of Wickes, is dat natuurlijk altijd leuk.

En soms, dan was het zelfs zo dat pa het ontbijt maakte op zaterdag of zondag. Dan mochten wij als kinderen kiezen.

"Ei met hapjes!!" galmde het dan door het in aanbouw zijnde huis!

Ik hoor de gewaardeerde lezer al denken: "Ei met hapjes? Wat is dát nu weer?"

Men neme:
- 2 eieren
- 2 sneetjes brood
- peper, zout, boter

Besmeer het brood aan 2 kanten met boter. Snij het brood in stukjes, ter grootte van 1 hap ("Aha!") Kluts de eieren met een eetlepel water. Smelt boter in een pan. Leg de hapjes in een pan, en bak ze aan een kant een beetje krokant/bruin. Draai ze dan om, giet het ei eroverheen, en bak tot het gestold is, en bak van de andere kant nog even. Beetje peper en zout erover, en klaar!

Meer is het niet, en dit recept mag u uiteraard naar hartelust kopieren! ;-)

Nog steeds vind ik het lekker. En nog steeds maak ik het af en toe voor mezelf.

Het leuke is nu wel, dat ik de traditie kan voortzetten. Of eerder: een traditie kan starten. Want mijn vader maakte het voor mij, en ik maak het nu voor mijn kinderen. En hopelijk vinden zij het ook lekker, en krijgen hun kinderen het ook (als er tegen die tijd nog eieren verkocht mogen worden... ;-) )

Ei met hapjes. Beetje van vroeger, maar ook voor nu!

Hiep Hiep Rahoe!

Hieperdepiep Hoeraaaaaaaaaaaaaaaaa !!!!

Eva is 3 jaar geworden en wat hebben we een leuk feestje gehad! Wat Eva betreft mocht het feest de hele week duren maar we hebben vanavond toch maar de slingers opgeruimd.
“Nu ben ik niet meer jarig hè mama? Alle mensen zijn weer weg.... :-( ”
Wat vond ze dat jammer..het is zo’n gezellig ding, het liefst verzamelt ze heel veel mensen en kinderen om zich heen!

Opa & oma Valkenburg waren er ook en dat was voor haar (en ons) toch heel bijzonder. Oma is ziek geweest en opa en oma hebben ons nieuwe huis nog niet gezien. Ze verrasten ons en Eva op haar verjaardag met een bezoekje samen met oom Jan & tante Paula.
Ze hebben gezellig bij ons geluncht en Eva is lekker verwend met allerlei cadeautjes zoals alleen opa en oma dat kunnen geven. Opa heeft een poppenhuis voor haar gemaakt en die staat nu te pronken op haar kamertje. En omdat het geen klein huis betreft (opa denkt graag in het groot :-) ), hebben we haar commode ook maar opgeruimd. Mama gebruikte deze alleen maar om Eva op te parkeren om haar haar te borstelen. Ook weer een einde van een tijdperk.
Ons meiske is uit de luiers en echt baby-af.

Eva wist ook precies wat voor verjaardag ze wilde hebben en hoe haar taart eruit moest zien.
Ze wilde graag een Cars-verjaardag. We hebben wel 100 keer aan haar gevraagd of ze geen prinsessenverjaardag of Dora-taart wilde hebben maar niks hoor, madam wilde liever een verjaardag met stoere auto’s! Zogezegd zo gedaan, we hebben het huis versierd met Cars slingers, ballonnen en mama heeft een Carstaart in elkaar gefreubeld. Tevens hebben we er ook maar eentje van karton gemaakt om te kunnen trakteren op de peuterspeelzaal.
Ze heeft alle taartpunten met een glunderend snoetje uitgedeeld hoor! Mama was stiekem ook wel een beetje trots op het bouwwerk dat papa en mama samen hebben gemaakt.

En om het Carsfeestje compleet te maken, kreeg Eva van oma Klok een grote vrachtwagen met oplegger. Geweldig vindt ze het, ze kan er zelf ook op zitten en rijden!

Papa en mama hebben haar een keukentje gegeven (zie eerste foto). Zo vaak krijgt ze van ons geen groot speelgoed en we vonden het ook eens tijd worden voor een leuke gadget in de woonkamer :-)
Het heeft nog wel een likje verf nodig, het keukentje wordt zwart/wit geverfd. Al zou het Eva niet uitmaken, die speelt er zo ook wel mee hoor! Ze heeft vandaag al heel wat pizza’s in het oventje gebakken want papa was daar ook mee bezig in zíjn keuken!

Christan heeft in alles lekker kunnen meedelen. Eva nieuw speelgoed? Dat werd door Christan meteen geconfisqueerd en in zijn mondje gestopt. Eva heeft tegenwoordig dus al het speelgoed op de grote tafel liggen, daar kan haar lieve broertje dan tenminste niet bijkomen.
Hij mag met Nijntje spelen want daar voelt Eva zich nu echt te groot voor !

Plons!

De tussenstand, na een week:
Ofwel: het stickervel zit al bijna vol, en Eva mag dus al heel snel een kadootje uitzoeken. En dat heeft ze dan ook verdiend, want ze is eigenlijk al de hele week 'droog'!

En als je dan achteraf terugkijkt, en bedenkt hoe het ging...

Een week of anderhalf geleden was het punt bereikt: Eva is groot genoeg, dat het toch langzaam tijd wordt om eens te stoppen met de luiers. Nog afgezien van het feit dat iedere keer een schone luier onnodig is, omdat Eva best haar plas kan ophouden.

Maar ja, dat is maar de helft van het verhaal. De andere helft is natuurlijk ook gewoon het feit dat met 2 kleine kinderen het niet altijd even makkelijk is om de tijd te nemen om er eentje te leren dat ze op de wc moet plassen, en niet in een luier. Want je zult net zien: ligt Christan op het verschoningskussen om een schone luier te krijgen, roept Eva dat ze moet plassen. En je moet dan eigenlijk alles laten vallen wat je in je handen hebt, om te voorkomen dat ze in haar broek plast. Maar om Christan dan gewoon op tafel te laten liggen...

Kortom, dat vraagt wat flexibiliteit, geduld, en doorzettingsvermogen.

Het begon ermee dat Karin had besloten om Eva gewoon eens geen luier aan te trekken 's ochtends. Waarom nu? Goeie vraag. Het was het juiste moment, zullen we maar zeggen. Het moest er maar een keer van komen, en telkens hadden we het uitgesteld, want met Christan erbij is het niet altijd even handig, omdat Karin het grootste deel van de dag alleen is met die twee. Maar ze vond het nu toch echt welletjes geweest, en besloot er voor te gaan. We hadden het eerder al eens geprobeerd, in de hoop en verwachting dat Eva door zou hebben dat als ze moest plassen, dat ze dat niet in haar broek zou doen. Maar dat ging toen niet zo goed. Nu dus tijd voor een nieuwe poging!

Goed aan Eva verteld dat als ze moet plassen, dat ze dat moest zeggen. En warempel! Ze snapte het! Een paar uurtjes verder, en mevrouw had weliswaar al 6 keer gezegd dat ze naar het toilet moest, en iedere keer werd de gang naar de pot maar weer gemaakt, maar ze was nog steeds droog! Zou ze het dan nu wel snappen?

De peuterspeelzaal werd voor die woensdag maar even overgeslagen, om te voorkomen dat ze tijdens het spelen 'vergeet' dat ze geen luier aan heeft. En ondertussen thuis druk oefenen en leren.

De eerste dag ging voorbij, en de tweede, en de derde.. En ze bleef droog!

Nou ja, bijna dan...

Karin ging met Eva en Christan even naar de supermarkt. Paar kleine boodschapjes. Gewoon even bij de Golff in het dorp. Dus, karretje gepakt, verse groenten erin, beetje broodbeleg, en een pak vla.

Ineens: "Mama! Ik moet plassen!"...

En toen was het al te laat... Eva had in haar broek geplast. In de supermarkt. Dat vond ze niet leuk natuurlijk. Gelukkig is die supermarkt niet ver van ons huis, maar toch. Je staat als ouder toch ook even te kijken. Maar wie weet, draagt die ervaring ook bij aan het zindelijk worden...

Alleen de 'grote boodschap'... Dat viel nog niet mee. Een 'plons' doen bleek nog een beetje eng. Nu schijnen kleine kinderen dit meestal wel te hebben, en gaat dat voorbij, maar ja, hoe overtuig je haar ervan dat het niet eng ís?

En dan blijkt soms ook hoe groot kleine kinderen kunnen doen: "Laat me maar even alleen!". Ofwel: "wil je de wc even verlaten en de deur dichtdoen?". Blijkbaar ontstaat het gevoel voor privacy al op jonge leeftijd!

En warempel: na een paar keer oefenen, en haar alleen laten, is ook die horde beslecht, en loopt ze nu trots de kamer in met de mededeling "Ik heb een plons gedaan!"!

En dan is het weer tijd voor een sticker! En dat schiet dus al aardig op! En ze kan ook al wat langer zonder luier. Al blijft het telkens spannen om ergens heen te gaan, en hopen we maar dat er een toilet in de buurt is.

Want geheid roept ze een keertje: "Mama, ik moet plassen!".

Plaspauze

"Mama, ik moet plassen!" klinkt het sinds kort met regelmaat door de woonkamer. En dan laten we even alles waar we op dat moment mee bezig zijn vallen, om haar naar de wc te brengen.

Want: Eva wordt zindelijk.

Met andere woorden: ze loopt overdag zonder luier, in een gewone onderbroek rond, en zegt nu zelf wanneer ze moet plassen. En áls ze dan moet, doet ze ook een dikke plas op de pot! En die onderboek? Die blijft droog.

In het begin was dat nog even wennen voor ons allemaal. Ze loopt gewoon in onderbroek door de kamer, gaat zitten op de bank, op het kleed, op de stoel. Ze eet, drinkt en snoept. In het begin ben je dan als ouder toch bang dat ze op een gegeven moment 'vergeet' dat ze geen luier om heeft, en dat de boel dan nat is. Nu waren we daar wel op voorbereid, en hadden we er rekening mee gehouden dat het kon gebeuren, maar tot nu toe (even afkloppen!) is alles droog gebleven.

En het blijft niet bij plassen op de wc alleen, ook het poepen gaat al heel goed. Een hoop kleine kinderen zijn in het begin namelijk nog wat geintimideerd door die grote pot waarop ze ineens hun behoefte moeten doen, en hebben liever een veilige luier om, als ze dan moeten. Zo ook Eva.

Op zulke momenten begint ze druk te doen, te hangen, en een beetje giechelend wordt ze dan op de pot gezet. En dan begint het: alles is leuk, interessant en dikke verhalen worden er opgehangen. Maar iets doen? Ho maar! En zo kan het gebeuren dat we eerst 4 keer met haar naar de wc gaan voor een plas, eer ze dan toch zichzelf zover heeft gebracht om ook te gaan poepen.

"Ik heb een grote plons gedaan!" is dan het eerste wat ze uitroept.

Als papa en mama zijn we natuurlijk ape-trots dat onze kleine meid zo groot aan het worden is. En dat laten we dan ook uitgebreid aan haar weten. En natuurlijk moet dat beloond worden.

Daarom hebben we een stickersysteem: voor elke plas mag ze een kleine sticker plakken, en voor elke grote boodschap uiteraard een grote boodschap. En als ze de vakjes heeft gevuld met een sticker, dan gaan we naar de speelgoedwinkel, en mag ze een kadootje uitzoeken. Zo stimuleren we dus dat ze zelf naar de wc wil, en wordt ze tegelijkertijd beloond voor haar grote gedrag.

Het lijken veel vakjes, maar als je bedenkt dat ze nu heel vaak roept dat ze moet plassen, dan kun je je voorstellen dat dat ook héél snel vol is. En dan gaan we iets leuks voor haar kopen.

Ondertussen kijken wij nog maar een keer naar haar en verzuchten: "Wat wordt ze gróót, he!"

Bed & Breakfast

Eva had een logeetje!

Haar nichtje Tessa (van Edwin, Karin's jongste broer) logeerde een avondje bij Eva.

's Middags is ze nog met haar ouders naar het zwembad geweest, hier in Norg. Daarna hebben papa en mama Vierkant haar hier 'afgeleverd'. En leuk dat Eva het vond!

Samen spelletjes spelen, kleuren en tv kijken.

Voor het avond-eten mocht Tessa kiezen.

'Patat!'

Zo. Dat is een duidelijk antwoord. Dus: frituurpan aan, patatjes uit de diepvries, en kip-nuggets, bitterballen en frikandellen erbij. Beetje saus erbij (ik geloof dat het Joppiesaus was) en lekker met de vingers eten. Want met patat mag dat!

En daarna natuurlijk samen in bad! Gelukkig mocht Christan er ook even bij zitten. Niet zo lang, want hij is nog wat klein, maar ook die vond het geweldig! Met z'n drie-en gieren en schateren in bad. Dikke waterpret!



Na het bad, nog even met wat te drinken op de bank, en even naar de 'Little People' op dvd kijken. Want dat had Tessa nog niet zo vaak gezien, en ze hadden er net die middag nog zelf mee gespeeld.

En dan naar bed. Slapen.

Nou ja.... slapen...

Eva vond het natuurlijk reuze spannend, en die had dus nog helemaal geen zin om te gaan slapen. Alleen konden we wel zien dat ze moe was. En Tessa? Ach, die is 5 en al heel wat gewend. Dus die is gewoon lekker gaan slapen. En na 3 x waarschuwen van Karin, koos Eva ook eieren voor haar geld, is ze lief gaan slapen.

Ze hebben die nacht heerlijk geslapen, en zelfs uitgeslapen! Om kwart voor acht werd de eerste pas wakker!

Tessa en Eva hebben al afgesproken dat ze dit nog een keer gaan doen. En misschien gaat Eva dan wel bij Tessa logeren!

Loekie

Nee, niet deze!

Deze:


Vanmiddag zijn we met zijn allen naar de fietsenmaker geweest (waarom die man overigens fietsenmáker heet is mij niet helemaal duidelijk; hij máákt ze immers niet zelf, hij repareert en verkoopt ze alleen... Maar ja, muggenziften is ook een vak...).

Maar we hebben daar dus voor Eva een fietsje gekocht. Een roze/geel apparaatje, uiteraard voorzien van een bel, een mandje en 2 stevige zijwieltjes. Terug naar huis al flink geoefend (we waren uiteraard te voet; voordeel van wonen in het centrum), alleen die terugtraprem was toch even wennen. Regelmatig dat ze de verkeerde kant op zat te trappen, en het achterwieltje dus blokkeerde. Nou ja, dat went ook wel!

En dan de combinatie van sturen, kijken en trappen. Valt nog niet mee! De ene keer vol concentratie aan het kijken en sturen, maar dan vergat ze weer te trappen. En even later had ze alleen nog oog voor haar voetjes op de trappers. En dan eindigde het in de bosjes. Want het sturen schoot er even bij in.

Alle begin is moeilijk zeggen ze, maar gelukkig wonen we op een perfecte plaats om te oefenen. De straat waar ons huis aan staat is namelijk niet bepaald een doorgaande weg. Sterker nog: hij loopt dood. En is maar 50 meter lang of zo. Mag amper de naam 'straat' hebben. Het heet dan ook het Boersma's Pad. ;-)

Anyway, Eva weer op de fiets gezet, en een paar keer het pad op en neer. En een lol dat ze ermee heeft! Ze vond haar driewielertje al leuk, maar dít is natuurlijk nóg mooier. Net als mama op de fiets. En dan voelt zo'n kleintje zich uiteraard al een hele dame!

En historisch gezien is het dan papa's taak om de kinderen te leren fietsen. Sommige dingen lijken nu eenmaal vastgelegd in ongeschreven regels. Mama's leren de kinderen iets over huishouden, en papa's doen de stoere dingen, zoals fietsen en dingen maken. Of zo. Alhoewel je bij ons zult zien dat dat dan weer niet opgaat, omdat Karin en ik allebei koken en schoonmaken, en het klussen ook wel enigzins verdeeld is. ´We´ll cross that bridge when we get there´zullen we maar zeggen.

Voorlopig zullen we flink gaan oefenen met Eva op haar fietsje, zodat ze straks ook op de fiets naar de peuterspeelzaal kan. Wat zal ze trots zijn!

Wie kent hem niet?

Al een week of twee ging het soms nergens anders over bij Eva. We zouden naar Ballorig. Want niemand minder dan Sinterklaas zou er zijn opwachting maken. En niet alleen dat, maar ze zou ook een uurtje mogen spelen in de apenkooi (hey, da's toevallig! ;-) ), en dat laat ze zich geen 2 keer zeggen.

Dus op zaterdagochtend de luiertas ingepakt. Luiers erin, drinken erin, wat te eten erbij, en wat schone kleren (voor het geval dát...). Beide kinderen de jas aan, en in de kinderstoel gezet. Eva was al bijna niet te houden! Ze wist precies waar we naar toe zouden gaan.

Blijft prachtig om te merken dat ze nu al langzaam een echt besef van dit soort zaken begint te ontwikkelen. Zo zie je gewoon voor je ogen een klein mensje ontstaan, met een eigen willetje, en (vooral!) een pittig karakter. Dat ze nu midden in de peuterpubertijd (waarover een andere keer meer) zit, dat is ze voor die dag even vergeten.

Om half twee reed onze station het parkeerterrein op, onder luid gegil van Eva. Ongelooflijk hoe sommige zaken indruk maken op een kind. Zo weet ze ook precies dat de 2 gouden bogen op een rode paal van McDonald's zijn, ondanks dat we daar misschien 1 x per jaar komen (en dan vaak ook alleen om even een luier te verschonen als we onderweg zijn). Maar ze ziet dat logo, en roept dan op de top van haar longen 'Mekdonuds' (ja, haar Engels is nog niet je dát... ;-) ).

Maar goed, Ballorig dus.

Bij binnenkomst stonden even melden dat we voor Sinterklaas van Ordina komen (e.e.a. was georganiseerd door Ordina), en Eva liep meteen door naar ballenbak en apenkooi. Die hebben we vervolgens een kwartier niet meer gezien.

Karin en ik hebben met Christan een plekje gezocht. Alleen ook hij wilde per sé naar de ballenbak en het luchtkussen. En meteen naar de wipkip!
Om een uurtje of 2 kwam het teken dat we naar de voor ons gereserveerde zaal konden, waar Sint zou komen.

Eva vond het maar wát spannend!

Sint ging zitten op een witte bank, geflankeerd door een stel zwarte Pieten. Dan ook nog wat Pieten die door de zaal lopen, en kruidnoten uitdelen, en het feest is natuurlijk compleet!

Eerst zongen de kinderen een mooi liedje voor de Sint, waarbij Eva uit volle borst meezong! 'Sinterklaas Kapoentje' en 'Sinterklaas, kom maar binnen met je knecht!'. Echt heel bijzonder om te zien, dat ze die liedjes in een paar keer oefenen heeft geleerd, en ze nu meezingt!

Ze heeft nog niet helemaal door wie die man nu is, waarom hij zwarte mensen bij zich heeft, en waarom hij kadootjes uitdeelt, maar dat zij zelf nu ook een kadootje krijgt, is natuurlijk niet aan dovemansoren gericht!

Daarna was het tijd voor een verhaaltje van de Sint. Eva ging stilletjes op de grond zitten, en was duidelijk toch wat onder de indruk, van de Pieten, en die man met die grote witte baard! Je kon aan haar hele gezicht zien dat ze zat te twijfelen, of dit nu wel echt zo leuk was, als papa&mama hadden gezegd.

Nog een geluk dat er veel andere kindjes waren, want dat gaf duidelijk toch wat steun.

Uiteraard was het daarna tijd voor de kadootjes, en dat liet ze zich gelukkig ook geen 2 x zeggen! Héél voorzichtig overwon ze haar angst en stapte op die grote man, met die mijter, en een zwarte Piet links, en een zwarte Piet rechts van hem, af! Sint vroeg nog om een handje, maar dat was dan toch teveel gevraagd. Maar met een dikke glimlach pakte ze dan toch het kleurige pakje van hem aan, en liep snel met mama terug naar de tafel om het uit te pakken!

Nadat alles weer wat rustiger was geworden, pakte ze nog wat snoepjes in haar kleine handjes, en liep een beetje zenuwachtig, maar toch al meer op haar gemak, naar Sinterklaas. Ze wilde even dankjewel zeggen voor het mooie kado. En hoe doe je dat beter, dan met een paar snoepjes!

Daarna mochten alle kinderen nog even naar beneden om zich nog even uit te leven in de apenkooi, ballenbak, glijbaan, springkussen en meer van dat soort klim- en speeltuig!

Om ongeveer 16:00 de hele bubs weer in de auto geladen en weer terug naar huis. Rode wangetjes bij Eva, en kleine walletjes bij Christan. Die is dan ook thuis direct even naar bed gegaan. Eva niet! Die zat zó vol van alles, dat het nog lang onrustig bleef!

(Al moet ik zeggen dat ze 's avonds om 19:45 naar bed ging, en om 19:47 als een blok sliep! Maar dat zal zij zelf altijd ontkennen! ;-) )

Ben benieuwd naar hoe dat alles volgend jaar gaat, als Christan ook oud genoeg is om een beetje mee te krijgen wat er allemaal gebeurt. Dit jaar was in ieder geval erg leuk! Op naar de Kerst!