Plassen!

'Ik moet póepén!' klinkt het luid door de woonkamer.

Gevolgd door snelle stapjes richting de deur naar de hal en, uiteindelijk, de wc.

Zonder luier, en zich daar ter dege van bewust, hupt Christan naar het toilet, een seconde of wat later gevolgd door mama of papa. Broek los, onderbroek naar beneden, en hup! op de pot.

'Nu moet je even achter de deur wachten!'

En gedwee stapt de dienstdoende ouder het kleinste kamertje uit, doet de deur op een kier, en wacht geduldig op het signaal 'Ik ben kláhaar!'.

En zie daar: hij heeft zowaar woord gehouden! Billen vegen, broek weer aan, en zo trots als een klein pauwtje mag onze jongste een sticker uitzoeken. Die sticker wordt vervolgens weer op een ander vel papier geplakt, waarop een soort schaakbord-patroon is getekend. Elk vakje wordt voorzien van een sticker, telkens als hij niet in zijn broek, maar op de pot heeft geplast. En 2 stickers voor 'een grote boodschap'!

En als het papier vol is, en de vakjes gevuld, dan is het tijd voor de grote beloning: een kadootje!

Zo'n constructie werkt natuurlijk aardig motiverend, en de afgelopen 3 weken heeft Christan dan ook niet voor niets al 3 vellen met stickers volgeplakt, en een Lego-politie-motorfiets, een speelgoed auto-parkeergarage, en een kleurboek uitgezocht. En pas 1 keer heeft hij zich vergist, en besloot Karin om de onderbroek compleet met inhoud maar rechtstreeks in de kliko te dumpen.

Best knap dat een ventje dat nét zijn 3e verjaardag heeft gevierd, van de een op de andere dag besloot: 'Het is wel góed met die luiers!'. En sindsdien draagt hij dus ook overdag, als we eens ergens naar toe gaan geen luier meer. Dat houdt dan wel in dat we wat vaker weer op plekken komen, waarbij op het meest onmogelijke moment die 3 woorden klinken : 'Ik moet plassen'. Maar ook daarvan weten we dat het tijdelijk is, en het voordeel van geen luier weegt nog steeds op tegen de onverwachte plaspauzes.

Alleen 's nachts nog niet. Dan slaap hij nog met een 'zekerheidsluier'. Al moet ik zeggen dat het ook steeds vaker voorkomt dat hij er zelf wakker van wordt, en dan midden in de nacht de welbekende kreet over de babyfoon klinkt. En dat hij dat een hele nacht droog is.

Ja, dat doet ons mannetje toch erg goed! Niet voor niets ook dat we regelmatig aan hem laten weten: 'Dikke toppie!'

Radio...

Skyradio staat aan :

Ik ben altijd de schouder, de troost in zekere zin
Ze noemen mij wel meer dan eens, hun hartsvriendin
Ik ben altijd maar het broertje, waarmee ze praten kan
Een maatje, een klankbord, maar nooit de geile man

( by Veldhuis en Kemper )


En Christan kijkt mama aan met een scheef hoofd en herhaalt :

"Geile man mama ?"

Dan ben je potverdorie 2 en kan mama geen radio meer luisteren zonder uitleg te geven...

Zandbak

Sinds een paar weken gaat ook Christan naar de peuterspeelzaal.

'De Hummelkoel' beschikt naast een hele hoop speelgoed (denk aan Duplo, houten garages, verkleedkleren, boekjes en nog veel meer) ook over iets waar onze kleine grote man helemaal enthousiast van kan raken.

Een in-door zandbak!

Een hoek van de speelzaal is namelijk gereserveerd voor een paar kuub zand, emmertjes, schepjes en plastic bulldozers.

Aangezien ze qua leeftijd niet veel schelen gaan de kinderen samen naar de speelzaal. Dat wil zeggen: op maandagochtend en woensdagochtend gaan zowel Eva als Christan tegelijk 'uit spelen'. En dat komt mooi uit: voor Christan is er dan namelijk direct een vertrouwd en herkenbaar element aanwezig, zijn 'susje'. Dat maakte het voor hem dan ook makkelijker om zich thuis te voelen in een nieuwe situatie, eentje waarbij mama niet in de buurt is.

De eerste paar keer verliepen dan ook probleemloos. Mama zette beide kindertjes af, en ging boodschappen doen of even sportief aan haar conditie werken. En bij het ophalen werd ze enthousiast begroet door 4 armpjes!

Moe maar voldaan naar huis, om er in de bijkeuken achter te komen dat Christan een duidelijke voorkeur heeft voor bepaalde elementen uit de speelzaal. Bij het uittrekken van zijn schoenen komt namelijk geheid een deel ervan mee naar huis: zand!

En als je hem vraagt wat hij gedaan heeft op de speelzaal, is zijn antwoord steevast, en met verve : 'Sanbak speelt!".

De kring vind hij ook erg leuk, om zo samen liedjes te zingen. Liedjes die luidkeels ten gehore worden gebracht wanneer ik thuis kom. En er wordt ook geknutseld. Een papieren sneeuwman, een gestempelde schoen of een stoombootje waar enkel nog Sinterklaas aan ontbreekt.

Maar die zandbak, he.

Die zandbak blijft toch het áller-, állerleukste!

Er is er een twee!

Christan is vandaag jarig!

Hij is 2 jaar oud geworden!

HIEP HIEP HOERA!!

Ondertiteling alstublieft!

Als je niet regelmatig met kinderen praat, kan het soms moeilijk zijn, om te verstaan wat ze zeggen. Je zou haast willen dat je ondertiteling kunt krijgen, om van alle verbasteringen hun oorspronkelijke woord te weten te komen. Zodat je weet dat "toto" in feite "auto" betekent. En dat "toet-toet" niets te maken heeft met een toeter, maar simpelweg het woord is, dat gebruikt wordt om aan te geven dat een nagerecht toch wel op prijs gesteld wordt, want een toetje hoort erbij.

En zo zijn er wel meer woorden die hij gebruikt. Want het gaat hier natuurlijk niet om een willekeurig kind, maar om de jongste telg van ons gezin, Christan. Hij is nu bijna 2 (nog 1 weekje!) en begint steeds beter te praten. Of wij leren hem verstaan. Dat kan natuurlijk ook. Feit is dat zijn woordenschat elke dag groeit, en dat ook zijn uitspraak steeds beter wordt. Hij heeft nog wat moeite met sommige klanken en combinaties, dat wel, en dan maakt hij vaak wat moois van.

Zo heet zijn zus Pleva, en mama wordt mammie. Als we hem naar bed brengen wil hij zelf de trap op lopen. Etdoe (of zo…) klinkt het dan. Zelf doen, dus. En als we gaan wandelen wil hij eerst zijn okken (sokken) aan, voor hij zijn Nijniehoene of Lalie's aan wilt. Nijntjeschoenen en laarsjes, voor de goede verstaander.



Toen hij nog klein was, een maand of 6 oud, leerde hij net kruipen. Je zag hem dan af en toe op de grond liggen, een stuk speelgoed een halve meter van hem verwijderd, terwijl hij zijn uiterste best deed er naar toe te kruipen. En als dat dat niet lukte zag je hem gewoon kwaad worden. Pure frustratie natuurlijk, want hij wilde persé zijn speelgoedje, maar kon er nog niet zelf naar toe, en dat speelgoedje komt uiteraard niet naar hem toe. En dan zette hij toch een keel op. Want hij wilde zó graag er naar toe...

Flink veel oefenen later lukt het wél, en je merkte gewoon aan Christan dat hij daardoor ook wat vrolijker werd. Niet langer afhankelijk van ons als ouders om hem zijn knisperboekje te geven, maar nu kon hij er zelf naar toe, om het te pakken.

Dat patroon herhaalt zich nu ook weer een beetje, met zijn praten. In het begin kon hij zich aardig opwinden, als hij iets wilde, maar dat niet aan ons duidelijk kon maken. Dan wilde hij bijvoorbeeld graag een bepaald liedje horen, of filmpje zien, maar lukte het niet om ons zover te krijgen. Of Eva pakt zijn speelgoed af, wat ook nog wel eens gebeurd. Het enige dat hij dan kon doen was huilen.

Maar opeens, van de één op de andere dag was daar een van zijn eerste woordjes, en dat was meteen een makkelijk woord: NEE!. Ineens kon hij duidelijk maken dat hij iets níet wilde. En dat maakte zijn leven een stuk makkelijker, merkten we. Hij kon Eva laten weten dat ze zijn speelgoed niet moest afpakken. Hij kon ons laten weten dat hij niet naar bed wil. En hij kon duidelijk maken dat hij geen eten meer hoefde.

Na een week of 3 kwam daar ook JA! bij. En een paar dagen later oek, waarmee hij zijn doek bedoelt. En zo, woordje voor woordje, vond hij steeds meer manieren om zich uit te drukken.

En op moment van schrijven is hij zover dat hij al hele zinnen aan het maken is. 3, 4 of 5 woordjes achter elkaar. Nog steeds niet altijd even duidelijk voor een buitenstaander, maar voor ons als ouders maakt dat het wel een beetje makkelijker. En zelf is hij ook weer elke keer trots als krijgt waar hij om vroeg. Grote vent!

Nee! Of toch wel?

Ik schreef er al eens eerder over. Ouders van volwassen kinderen roepen het ook vaker dan je lief is. Opa's en oma's klagen er ook al over. En ze hebben gelijk!

Wat gaat dat hard met kleine kinderen!

Het ene moment lig je lekker in je bed, een beetje te dommelen, met je zoon van 5 weken op je buik, en voor je het weet moet je een kleuter van 3 een tik op haar vingers geven, omdat ze voor de zoveelste keer speelgoed van haar broertje afpakt...

Het leuke van groter wordende kinderen is wel dat er op een zeker moment interactie ontstaat. In het begin nog wat gelimiteerd, tot teruglachen, en een vinger beetpakken, maar op een gegeven moment merk je dat je, zonder dat je dat moment echt bewust merkte, met je kinderen staat te praten.

"Wil je niet meer eten?"

"Nee!"

"Wat wil je dan?"

"Toet-toet!"

Dan ben je dus 1,5 en dan laat je in niet mis te verstane woorden aan je ouders weten dat je geen zin meer hebt in de bami, maar dat je een toetje wilt gaan eten. Dat begint met een paar klanken, en uiteindelijk het woordje 'Nee' dat ze onder de knie krijgen.

En op alles wat je vraagt volgt dat ene woordje: "Nee!".

Kijk, dat is nu de 'Nee-fase'!

Bij Eva hebben we die niet echt gehad (althans, ik kan me dat niet zo voor de geest halen), maar bij Christan was dat echt duidelijk te merken. Gedurende een paar weken was zijn favoriete stopwoordje een drieletterig woord.

Nu zou je dat kunnen opvatten als iets negatiefs, maar daar denk ik anders over.

Al sinds zijn geboorte merkte je af en toe frustratie bij het mannetje. Frustratie dat hij iets níet kon. Zelf zijn speelgoed pakken bijvoorbeeld, op het moment dat hij nog niet echt kon kruipen. Of zelf de bank op klimmen, toen hij dat nog niet kon. Maar al te vaak was er wel íets dat zijn zusje al lang onder de knie had, en dat hij ook wilde, maar daar simpelweg nog te klein voor was.

Nu, op een leeftijd van bijna 2, loopt hij, klautert hij, klimt hij, pakt zijn eigen soepstengels uit de lade in de keuken, en gaat al los van (niet al te hoge) glijbanen.

Een van de laatste hindernissen heeft hij niet zolang geleden genomen: praten!

Niet alleen dat wij als ouders op een normale (relatief dan, hé... hij is en blijft nog maar klein! ;) ) manier met hém kunnen praten, maar dat hij zichzelf ook duidelijk kan maken. Hij weet het verschil tussen 'Ja' en 'Nee', maar kan ook duidelijk maken dat hij Bob de Bouwer wil kijken, of dat hij naar de tuin wil, of dat hij graag nog een knuffel wil.

'Papa toe' zei hij gisteravond.

'Papa is hardlopen' zei mama.

'Papa thuis?'

'Nee, papa is er even niet.'

'Papa werk?'

'Nee, maar wel zometeen weer thuis. Moet papa even een kus komen brengen?'

'JA!'

Leuk he! Dat praten!

Gelukt!

Valt nog niet mee om hem te filmen. Hij zet een paar stappen, en dan denk je "nu pak ik snel de camera!", en nog voor je weer terug bent heeft meneer het al in de gaten, en weigert het nog een keer te doen.

Zo kon het gebeuren dat hij nu ongeveer 1 week los loopt, maar dat het bewijs even op zich liet wachten!

Yep, that's right! Christan heeft besloten dat het maar eens afgelopen moet zijn met dat gekruip. Althans, als hij daar zin in heeft... Maar goed, hij kán het wel!

Voorheen liep hij ook wel. Maar hij hield zich dan vast aan een kast, de tafel of leunde tegen de muur. Loslopen was 2 stapjes, en dan liet hij zich weer op zijn billen vallen. Die pamper dempt natuurlijk de val ook nog eens. En kruipen kwam hij ook overal waar hij wezen moet of wil, en dan nog verdraaid snel ook nog eens! Zo vlug als water schiet hij op handen en knieen over de vloer, op weg naar de deur van de bijkeuken die open is. En als je niet oppast kruipt hij de bijkeuken in, recht op zijn doel af: de waterbak van Jamie!

Maar hij heeft dan toch het licht gezien, en begint dus te lopen. Hij kan nog niet echt zelf gaan staan; daar heeft hij nog wat hulp van kast of muur bij nodig. Maar dat is kwestie van tijd, en dan is dat ook weer aangeleerd.

Ik weet nog dat dat bij Eva een kleine overwinning was, waarbij we ons ineens realiseerden hoe groot ze was geworden. En nu stapt hij dus ook. Grote vent!

En om te bewijzen dat hij dus écht loopt:


Knap, hé!

Ik sta, dus ik ben!

De afgelopen weken was het al af en toe zo dat hij zich per ongeluk niet meer vasthield aan bank, tafel of stoel. Maar altijd was dat niet meer dan een halve seconde of zo, en meestal eindigde het avontuur op zijn Pamper.

Hij snapt dus gelukkig wél dat hij zich niet zomaar achterover moet laten vallen, maar dat hij gewoon zijn kont naar de grond moet richten, om pijn te vermijden. Gelukkig maar, want vallen is nooit leuk. Althans, het neerkomen niet.

Maar goed. Duidelijk was wel dat Christan aan het oefenen is geslagen, om zelfstandig te gaan staan en lopen. Zo´n gevoel voor evenwicht kweken valt natuurlijk ook niet mee, en dat gaat dan ook (letterlijk!) met vallen en opstaan.

Maar vanavond, ging het plots even anders.

We zaten gezellig met zijn allen op het grote vloerkleed, nog even snel, vóór de kindertjes naar bed zouden, een beetje gek te doen. Ik tilde Eva net op, en Karin draaide zich om, om de tv uit te doen. Ze draait weer terug, en wat schetst onze verbazing? Meneer stond rechtop, zonder zich ergens aan vast te houden!

En we hadden het niet eens gezien!

Zomaar. Vanuit het niets had hij besloten, dat het best makkelijk is, om te gaan staan. Gewoon, jezelf even op je knieen helpen, beetje kont eronder, je vastgrijpen aan iets, en dan hup!

Hij staat!

Even bleef hij zo staan. Hij had zelf volgens mij nog niet echt door, dát hij los stond. Dat kwam 5 tellen later, en prompt landde hij dan ook weer op zijn billen.

Maar de foto bewijst het: daarna heeft hij nog een paar keer gestaan! En weer voor best lang achter elkaar.

Het menneke wordt groot!

Eerste woordjes

'Djiedjie'.

Zo ongeveer klinkt het eerste woordje van Christan. Hij bedoelt daarmee Jamie, zo weten we inmiddels. Want: het was ook een van de eerste woordjes van Eva. Je leert dat taaltje toch een beetje begrijpen na een paar maanden.

Grappig is dat, om te zien hoe de ontwikkelingen die je ziet bij je eerste oh, zo herkenbaar zijn, bij de tweede. Praten, aan de hand lopen, grijpen. De een kon met 10 maanden kruipen (Christan) de ander is met 17 maanden meteen gaan lopen (Eva), en heeft het kruipen gewoon overgeslagen. Niet dat de een dan beter is dan de ander, maar het blijft toch altijd een beetje afwachten, en dus ga je stiekem toch een beetje vergelijken.

Samen spelen vind hij trouwens een feest! Hij kan prachtig met een bal spelen. Je gooit de bal naar hem toe, hij pakt hem, en laat hem trots weer zien. Armpje in de lucht, met een klein knuistje stevig de bal in de lucht houden. En natuurlijk een grote, gulle lach op zijn gezichtje! Dan gooit hij de bal ook weer naar je terug en begint het weer van voren.

Blauwe ogen, blonde krullen, en een lach van oor tot oor. Geweldig mooi!

'Aai '.

Nog zo'n woordje dat hij al zegt en kent. En snápt! Als je tegen hem 'aai ' zegt, dan veegt hij zijn handje langs je hoofd. En bij 'kus' geeft hij me toch een dikke smakkerds! Een echt knuffelbeest is het!

Eva riep na een tijdje ook 'atta ', waarmee ze auto bedoelde. Ben benieuwd wat zijn volgende woord wordt!

Stiekem hoop ik 'papa ' of 'mama '....