IJs fijn...

Op de radio heeft men het erover dat het maar eens in de 10 to 12 jaar zo voorkomt. Dus daar moesten we toch maar even gebruik van maken. Helemaal met de opwarming van de aarde in je achterhoofd, zou het misschien gewoon wel eens de allerlaatste keer ooit kunnen zijn. Je weet immers maar nooit.

Want afgelopen weken vroor het in Nederland behoorlijk. 's Nachts een graadje of 10, 15 en overdag ook nog steeds 3 of 4 graden onder nul. Kanalen, vaarten, meren en de lokale natuurijsbaan kregen daardoor al snel een dikke ijslaag.

Half Nederland nam een snipperdag op, haalde de schaatsen uit het vet, of kocht een stel via martplaats.nl danwel de lokale kringloopwinkel (want in de gewone sportwinkels waren ze al uitverkocht!), om toch maar vooral niet tot de groep te behoren die níet van de gelegenheid gebruik had gemaakt. Er moest en zou geschaatst worden.

Afgelopen weekend stonden ook wij op het ijs. Weliswaar niet met schaatsen, maar wel met een slee. Sneeuw is er de afgelopen jaren te weinig gevallen, maar op het ijs van de schaatsbaan kun je met de slee ook wel flink lol maken.

Alle vier lekker ingepakt, dikke sokken, sjaal om, muts op en lekker glijden op het ijs. Eva zittend op de slee, en Christan op een van de stoelen, die door de organisatie beschikbaar waren gesteld, om beginnende schaatsers een houvast te geven. Maar voor een peuter van 2 jaar oud ook heel geschikt om gewoon op te zitten, en je te laten voortduwen!

En een lol dat ze hadden! Lekker glijden, snel over het ijs, en maar roepen dat het vooral sneller en harder moest gaan. En papa en mama maar rennen en ondertussen een valpartij zien te voorkomen.

Na een uurtje op het ijs was iedereen wel uitgeraasd, en met de benen moe en de tenen verkleumd, gingen we weer naar huis.

We hebben ons wel voorgenomen om toch eens te kijken of we niet ergens schaatsen kunnen vinden. Voor als het ooit nog eens vriest...

Bonne, bonne, bonne

Kruidnoten.

Dat was eigenlijk best een groot succes dit jaar.

Niet alleen bakten we ze dit jaar zelf, maar met name Eva heeft zich helemaal kunnen uitleven met het door Pieterman uitgedeelde strooigoed.

Sinterklaas is immers weer in het land. En komt dus ook naar Norg!

Afgelopen zaterdag was het zover. Eva was al een paar dagen helemaal vol ervan, en we hadden Christan ook al een beetje voorbereid. Echt snappen wie Sinterklaas is, en waarom die vent met die baard vergezeld wordt door zwartgeschminkte mannen en vrouwen in kleurige pakken, dat zit er nog niet in. Maar dat 'Klaas' komt, en dat dat betekent dat hij kadootjes krijgt, dát had hij wel snel door.

Om half twee zaterdag middag trok de stoet door het dorp. Voorop de plaatselijke harmonie en de majorettes, gevolgd door de vrolijke Pieten en de koets met de Sint erin. Op weg naar de Brinkhof, waar de sportzaal in een feestzaal is omgebouwd, om de intocht van Sinterklaas te vieren. In de zaal een podium, met daarop de band (geen idee welke band, maar ze speelden best goed!) en uiteraard de grote stoel, voor de Goedheiligman. De vloer zelf was één grote speelzaal, voor kinderen in de leeftijd van een jaar of twee tot een jaar of twaalf. Ik schat dat er een dikke honderd haast uitzinnige kinderen aan het zingen, springen, dansen en vooral veel lawaai aan het maken waren. Ondertussen liepen een stuk of wat Pieten overal tussendoor, om de kinderen, en uiteraard de ouders, te voorzien van snoepgoed.

Tot het moment dat één van de Pieten (of was het een Pietin?) op het podium klom.

Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht
Want we zitten allemaal even recht!

Niet te geloven hoeveel decibel kinderen met niets dan hun stemmen kunnen genereren! Ik ben wel wát gewend, maar op het moment dat mijn oren beginnen te kraken, vanwege alle hoge tonen die op mijn trommelvlies worden afgevuurd, dan kun je wel stellen dat het luid is!

Misschien hebt u nog even tijd
Voordat u weer naar Spanje rijdt!

Sinterklaas beklom het podium, en Eva zat met open mond en wijdopen gesperde ogen het schouwspel gade te slaan. Diep onder de indruk klom ze bij mij op schoot, om alles maar goed te kunnen zien.

En Christan?

Die vond het allemaal eigenlijk een beetje eng. Het lawaai van de band, de zwarte Pieten, de vele kindertjes en het feit dat hij nog niet had geslapen die dag… Het was een beetje veel voor het ventje, en hij deed zijn best om maar zo dicht mogelijk tegen Karin aan te kruipen. Ogen stijf dicht, en hoofd in mama's nek, probeerde hij net te doen alsof het allemaal niet gebeurde. Hij wilde ook niet naar huis, maar alleen bij mama zijn. Dus besloten we maar te blijven.

En ineens viel het op, dat hij niet meer zo hard kneep, dat hij wat ontspande, en ineens zegt Karin tegen me: "Hij snurkt!" en ze moest er zelf ook een beetje om lachen. Temidden van het tumult, gillende kinderen, harde muziek en rondrennende Pieten was hij in slaap gevallen. Bij mama op schoot. Karin heeft zich vervolgens een uur lang nauwelijks verroerd. En stiekem ook wel een beetje genoten van het feit dat Christan zijn moeder als veilig plekje beschouwt. Dat streelt dan toch weer het moeder-ego, nietwaar?

Na een klein uurtje, waarbij het grote boek van Sinterklaas nog even zoek was, de kinderen samen met de Pieten enkele mooie liedjes voor Sinterklaas zongen, en Eva zich opperbest vermaakte, was het weer voorbij. Door en haag van kinderhandjes baande Sint zich een weg naar buiten. Één voor één kregen de kinderen een handje, en dus Eva ook. En bij de uitgang stonden de Pieten weer, om zakjes met smarties, pepernoten, schuimpjes, en suikergoed uit te delen.

En wat denk je?

Eenmaal thuis, 3 kruidnoten verder: 'Ik hoef niet meer, papa…'

Eva had even genoeg van het Sinterklaas-geweld..

En Christan? Die was apetrots op zijn zakje snoep, en was bij 'Klaas en Piet' geweest!

Sintermaarten

In het Noorden is het een traditie. Maar beneden zeg maar Zwolle is het een nauwelijks bekend gebruik. En beneden de rivieren, Brabant en Limburg, is het de officiële start van het carnavals-seizoen. Maar in Friesland, Groningen, Drenthe, en delen van de rest van het Noorden, is 11 november de dag van Sint Maarten.

Een dag waarop alle kinderen met een lampionnetje langs de deuren gaan, een liedje zingen voor degene die de deur opent, en als beloning iets lekkers krijgen. Een reep chocolade, een zak chips, een mandarijn, en vanavond zelfs een warme knakworst! Dat laatste was zelfs voor Karin, die toch Noorderlinge is, een niet eerder geziene traktatie. Maar de kinderen smulden ervan, en daar gaat het toch om, nietwaar.

En soms, niet voor ieder kindje, maar alleen voor een enkeling, krijgen ze ook 'een centje'; vroeger letterlijk, maar met de tegenwoordige inflatie dankzij de euro toch al snel 20 cent, en zelfs 2 x een euro! Ze beseffen het zelf nog niet, maar om dat te krijgen van iemand waar je geen dagelijks contact mee hebt is toch wel bijzonder, vind ik.

Maar ze krijgen het dan ook niet zomaar. Ze moeten er wel degelijk iets voor doen. Dus klinken al een paar dagen elke dag door ons huis dezelfde rijmpjes en melodietjes.

In de maneschijn, in de maneschijn
Loop ik met mijn lichtje langs de deur zo fijn
En ik zing mijn lied, en ik zing mijn lied
Wordt het een snoepje of krijg ik wat fruit
Mijn tasje gaat open, het liedje is uit!

Talloze variaties op een thema bestaan, maar dit is het liedje dat Eva dit jaar geleerd kreeg op de peuterspeelszaal. En omdat dat liedje letterlijk tientallen keren de revu passeerde de afgelopen tijd, was het ook voor Christan, in zijn eigen taaltje, geen probleem om het mee te zingen. Een beetje verlegen kwamen de woorden uit zijn mond, maar als je even goed luisterde, en helemaal als Eva meezong, kon je een glimlach niet onderdrukken, als dat kleine ventje zijn best deed het lied te brengen!

En wij niet alleen, ook de buurtbewoners waren danig onder de indruk van ons duo! Beiden hadden een rugzak op hun ruggetje, die al snel te klein bleek, voor al het lekkers dat opgehaald werd. Mars, mandarijn, chips, snoepketting. Alles verdween in de tasjes! Op naar de volgende deur!

De weg ernaartoe verlicht, door de lampjes, in hun eigen lampionnetje. Eva met een zelfbouwsel van de speelzaal, en Christan met een fabriekslampionnetje. En trots dat beide waren!

Nadat de buren, en overige straat-bewoners het schouwspel aanschouwd hadden, moesten we natuurlijk ook even langs juf Grietje, Eva's peuterspeelzaal-leidster. En uiteraard werd vol trots het liedje nogmaals ten gehore gebracht. Juf Grietje genoot zichtbaar van haar inspanningen. Het blijft mooi om te zien dat sommige mensen ook nog gewoon iets niet doen, omdat het toevallig hun baan is, maar ook omdat ze het gewoon leuk vinden.

Tenslotte, zo'n avond is immers altijd te kort, en de kinderen nog maar klein, ook even langs oma. Niet te lang, want morgen is het weer vroeg dag, want Eva gaat weer naar de speelzaal. Maar even langs oma hoort er op zo'n avond natuurlijk bij. En ook oma was danig onder de indruk. En ook hier ging weer wat lekkers in de rugzak, hoe kan het ook anders!

Eenmaal weer thuis was het al lang en breed kinderbedtijd, maar hoe gaat zo iets? Nog vol van het "lichie lop'n" (zoals dat in Drenthe heet) waren ze volgens eigen zeggen nog helemaal niet moe. Maar eenmaal de tandjes gepoetst, en ingestopt in bed, duurde het welgeteld 10 tellen, en beiden sliepen. Eva sliep volgens mij al voor we de deur van haar slaapkamer dicht hadden gedaan.

En morgen denk ik dat het eerste is waar ze naar vragen: "Mag ik wat lekkers?"

Zomervakantie - deel 3

(Deel 1 vind je hier)
(Deel 2 vind je hier)

Een kleine 20 kilometer van Gerolstein ligt het plaatsje Daun. Daar, even buiten het dorp, ligt het Wild und Erlebnispark. Een flink omheind gebied, 220 hectare groot, met verschillende dieren die daar in relatieve vrijheid leven. Over dat gebied loopt een (veld-)weg, waarover bezoekers vanuit hun eigen auto, de dieren kunnen bekijken. Je rijdt dus met je auto langs loslopende damherten, ezels, lama's, wilde zwijnen en meer.

Speciaal voor de gelegenheid, en om te zorgen dat ze alles goed konden zien, mochten Eva en Christan voorin zitten. Christan bij mama op schoot, en Eva bij papa. Niet heel handig bij het autorijden, maar ach, verder dan de 1e versnelling kwamen we och niet, en het ging maar stapvoets.

Na een stukje rijden kwamen we bij een soort uitkijkpost. Een houten bouwsel, van waaruit je de wilde paarden (die dan weer wel afgeschermd zijn van de bezoekers, door een hek; het blijven wilde paarden immers) goed kunt bekijken. En vreemd genoeg: er liepen niet alleen mensen over de uitkijkpost, maar ook 3 ezels!

Een soort sigarettenautomaat keerde in ruil voor een Euro een pakje wildvoer uit. Waar ik wildvoer schrijf moet je maar gedroogde maïs voor ogen houden, want dat zat er feitelijk in. Maar goed, de dieren vonden het wel best! Eva mocht de ezel aaien, en beide kinderen mochten ze ook nog wat maïs wildvoer geven. Christan vond dat toch wel wat te spannend, maar Eva, die kleine durfal, was voor de drommel niet bang!

Met vlakke hand mochten de dieren het eten opknabbelen. Eva giechelde toen de tong van de ezel haar hand likte. Ze straalde van plezier.

Na weer een klein stukje verder te zijn gereden met de auto, hadden we inmiddels allerlei ander dieren gezien. Onderweg nog wat vertraging opgelopen, door de familie wild zwijn, met een hele hoop kleintjes, die onverstoord de weg blokkeerden. De dieren in het park waren duidelijk al wel gewend aan menselijk bezoek, maar dat gaf ons nu juist mooi de gelegenheid zulke beesten eens van letterlijk 1 meter afstand te bekijken. En dan kom je er pas achter dat wat in de stripboeken van Asterix en Obelix maar kleine beesten lijken, in werkelijkheid forse dieren zijn, die een volwassene volgens mij zonder veel moeite omver kunnen kegelen. Maar mooi om te zien, dat wel!

In een van de bochten op weg naar de volgende uitkijkpost, stond ineens een jonge ree stil. 2 druppels water Bambi! Ik stopte de auto, in de verwachting dat we 0,5 seconde mochten kijken, en dat het dier daarna zijn biezen zou pakken. Maar niets van dat al: ze bleef gewoon staan!
Voorzichtig graaide ik naar mijn camera die op de achterbank lag, richtte de lens op het mooie, jonge beest, en schoot snel een paar foto's. Als een volleerd fotomodel bleef ze staan, keek recht in de lens, en poseerde voor mij. Drie foto's. Vier, vijf en zelfs zes foto's maakte ik, en hij stond er nog.

Brutaal geworden nam ik een gok, en vroeg aan Eva of ze haar ook wat te eten wilde geven. Ervan overtuigd dat het openslaan van het autoportier het dier nu toch wel echt zou wegjagen, pakte ik het doosje voer.

Deur open, Eva naar buiten, en verdraaid: "Bambi" staat er nog steeds. Sterker nog, ze komt zelfs dichterbij! En haar zusje ook!

Met grote ogen zaten Karin en ik dit te bekijken. Zij met Christan op schoot vanuit de auto, en ik met camera in de hand, op een paar stappen afstand.

Een beetje lacherig strooide Eva de maïs voor de voeten van de dieren, en ze begonnen lekker te knabbelen.

Eva besefte uiteraard nog niet hoe bijzonder het wel niet is, om een ree op die manier van zó dichtbij te naderen en voer te geven, maar voor ons als ouders was dat wel een heel bijzonder moment. Niet in de laatste plaats omdat wij zelf nog nooit zo dicht genaderd waren.

Gelukkig zijn de foto's niet mislukt!

Na afloop van de rondrit zijn we nog even een hapje gaan eten in de speeltuin die het park ook had. Een trampoline, een klimtoestel, glijbanen en divers klim- en speeltuig. Als echte 'Ollanders hadden we ons eigen brood en Roosvicee mee, en hebben we heerlijk gelunched.

Daarna zijn we terug naar huis gereden, en hebben we de rest van de vakantie hier met een bijzonder fijn gevoel aan terug gedacht. Een unieke ervaring voor zowel ons als Eva en Christan!

Zomervakantie - deel 2

(Deel 1 vind je hier!)

Vakantie in de Duitse Eiffel dus. Uiteraard blijf je dan niet alleen op zo'n park zitten. Helemaal niet in dit geval, want we hadden (bewust!) geen Centerparcs of Landal ding geboekt. Die hebben dan weliswaar wel vaak een subtropisch zwemparadijs, souvenierwinkeltje of bowlingbaan, maar ach, dat zijn van die dingen waar we niet zoveel om geven.

In de omgeving van Gerolstein (waar we dus zaten) is er voldoende te zien, en te doen. Een van de dagen van onze vakantie zijn we naar Bitburg gegaan. Bekend van het bier, en van de op veel auto's te vinden sticker 'Bitte ein Bit'.

Helaas viel dat dorpje nogal tegen. Beetje saai, feitelijk 1 winkelstraat(je), en verder niet zoveel. Ja, de brouwerij misschien, maar daar vonden we de kinderen toch nog wat te klein voor. Bovendien is dat eigenlijk alleen leuk voor papa, dus misschien een ander keertje.

In plaats daarvan reden we even door naar Kues-Bernkastel. Nou ja, even... 60 kilometer verderop. Maar wel absoluut de moeite waard. Een typisch Moessel-dorpje, gelegen aan het water, met mooie, opmerkelijke vakwerkhuizen, omgeven door heuvels waarvan de flanken begroeid worden door enorme hoeveelheden druivenstruiken. Prachtig weer erbij, 2 lieve kindertjes, en eigenlijk kon de dag toen niet meer stuk.

Het liep alweer tegen lunchtijd, en de dames wilden graag even van het toilet gebruik maken, dus we zochten maar even een terrasje op. Viel nog niet mee, met zoveel toeristen, op een zomerse dag in augustus. Maar uiteindelijk vonden we een plekje.

Voor de kinderen een lekker kinderijsje met verrassing, voor mama een soepje en voor papa aardappelrösti, met kaas en champignons, in roomsaus. Het is nog een wonder dat ik nauwelijks ben aangekomen in de vakantie! Machtig, maar wel lekker gegeten.

Daarna weer lekker de toerist uitgehangen: beetje wandelen, beetje shoppen (lees: speelgoed voor de kinderen gekocht) en genieten van het weer.

Eenmaal terug in het park zat er maar één ding op, volgens de kinderen: "Nijnie voe'en!"
Met ondertiteling erbij wordt dat dan: Christan wil even de konijnen wat voer gaan geven.

We hadden nog wat voer over van ons bezoek aan het wildpark, en pakten ook nog een emmertje mee uit keuken. Normaal zou dit emmertje gebruikt worden om aardappelen of groenten in te doen, maar nu ging er een heel ander soort sla in: konijnensla. Ofwel de bladeren van de paardenbloemen, die in grote hoeveelheden rondom ons huisje groeiden.

Geconcentreerd liepen onze 2 kleintjes door het gras, op zoek naar de goede bladeren. Met chirurgische precisie plukten ze de paardenbloemen kaal, tegelijkertijd proberend zo groot mogelijke bladeren te plukken. Met zijn 4-en hadden we zo in no-time het emmertje vol.

Gewapend met het rode emmertje konijnensla, het groene doosje wildvoer (konijnen zijn immers ook wild. Dat wist u toch?) en op roze en blauwe laarsjes stapten we naar het grote konijnenhok.
Een flink ding, van ongeveer 4 bij 6 meter, met een 15 tal konijnen, een cavia, een witte kip, een fazant en wat kanaries. Goed verzorgde dieren, die duidelijk gewend zijn aan de aandacht van kinderen. Ze zagen ons aankomen, en hadden volgens mij al direct in de gaten wat we kwamen doen.

4 Kleine handjes graaiden in het emmertje, en wurmden de blaadjes door het gaas heen. Dat was niet aan dovemansoren gericht, want de konijntjes buitelden over elkaar heen, om maar zoveel mogelijk groenvoer te kunnen snaaien. En Eva en Christan bleven dapper hun best doen, om aan de vraag te voldoen.

Na een half uurtje was alles op, en liepen we weer terug naar ons huisje.

Uiteraard kwamen we langs de speeltuin... Nou ja, die foto's hebben we al gezien!

(Er volgt nog een deel, trouwens!)

Zomervakantie - deel 1

Net als zoveel werkende vaders heb ik niet zoveel vrije tijd als ik graag zou willen. Een 40 urige werkweek, en een uur enkele reistijd maken dat ik 's ochtends rond 6:30 het huis verlaat, en 's avonds rond 17:00 weer thuis ben. En dan is het eerst etenstijd, dan baddertijd, en dan is het alweer tijd om de kindjes in bed te leggen. Door de week zie ik ze dus niet zo vaak.

In het weekend heb ik al wat meer tijd, en is er ruimte om even samen te spelen. Maar ja, ook dan zijn er genoeg dingen die ook mijn aandacht eisen. Dat is natuurlijk het nadeel van een eigen huis, met wat werk eraan.

Afgelopen week heb ik daarentegen de kinderen elke dag gezien, veel gespeeld, niet geklust, en eigenlijk alleen leuke dingen gedaan. Ofwel: het was vakantietijd!

We hadden een huisje geboekt, in de Duitse Eifel, nabij Gerolstein. Een mooi gebied, met heuvels, bossen, leuke kronkelwegen, Duitse broodjes, en een autovrij bungalowpark met speeltuin en konijntjes in een groot hok.

Het huisje zelf was niet zo bijzonder. Denk aan een woonkamer, kitchenette, douche en 2 slaapkamers. Beetje model stacaravan, zeg maar. Niet luxe, maar prima om een weekje in te ontspannen.

Eva sliep in het onderste bed van het stapelbed op de ene slaapkamer, en voor Christan hadden we zijn campingbedje (zoals dat heet) meegenomen. Karin en ik waren aangewezen op de slaapbank in de woonkamer.

Na een wat koude eerste nacht (6 graden, en dat in augustus!) begonnen we de dag met een lekker ontbijtje. En wat is nu lekkerder, dan op vakantie, in Duitsland, een heerlijk, knapperig vers, met wat boter en kaas belegd Duits broodje? Nou vooruit, voor Karin wordt dat dan belegd met hagelslag! ;-)

In de zomermaanden staat de lokale bakker met een klein busje elke ochtend op het park. Zo rond de klok van 8:30 vormt zich dan een rij van toeristen (op dit park eigenlijk alleen Nederlanders), die stuk voor stuk een zak broodjes kopen, soms aangevuld met een croissantje, chocoladebroodje of zelfs een Telegraaf. Ondergetekende heeft dan ook meer dan eens braaf aangesloten in deze rij, om even later in het huisje terug te komen, met 9 harde broodjes en 1 zacht, wit puntje, voor Christan.

En lekker dat ze waren!

Meer dan eens heeft Eva een of twee broodjes opgepeuzeld. Gewoon zó; niet belegd. Voor Christan belegden we zijn witte puntje met kaas. Want daar is hij dus helemaal gek van. Kaaskopje!

Na lekker te hebben ontbeten, en zonder verdere plannen, was het speeltijd voor de kinderen. Op het terrein van het park bevonden zich 2 speelplaatsen: een met houten speeltoestellen, waaronder schommels, een wip, en een heuse kabelbaan, en een speelplaats met glijbanen, schommels, en een groot plastic huis.

Het leuke van kinderen onderling is, dat zich op die speelplaatsen spontaan vriendschappen vormen, zonder veel moeite. Voor Christan gaat dat weliswaar nog niet zo op, aangezien hij nog wat klein is en bovendien de jongste van alle kinderen daar, maar voor Eva ligt dat anders. Nog geen 10 minuten nadat we aan het spelen waren (wat er in de praktijk op neerkomt dat een van ons de schommel van Eva staat te duwen...) hadden ze elkaar gevonden: Eva en .... Eva!
Een meisje, net een half jaar ouder dan onze Eva, met de naam Eva. Leuk, en soms verwarrend. Op de vraag "Vind je het nog wel leuk, Eva?" kijken je dan ineens 2 lachende gezichtjes aan! En heb ik meteen mijn antwoord!

Zo'n week is natuurlijk te kort, en Eva nog te klein, voor blijvende vriendschappen. Maar het is wel enorm leuk om te zien dat dat kleine meisje dat nog niet eens zo gek lang geleden nog volledig afhankelijk van ons als ouders was, nu steeds zelfstandiger wordt. En steeds meer een echt, klein mensje wordt. Eentje die straks dus (hopelijk) vriendjes en vriendinnetjes krijgt, en die samen gaat spelen.

Natuurlijk is het op vakantie hier niet bij gebleven. We zijn nog naar een wildpark geweest, ijsjes gegeten op een terras, en konijntjes gevoerd.

Maar daarover later meer!

Niet in óns huis!

"Niet in óns huis!"

De stellige mening die Karin en ik waren toegedaan was dat, wat er ook zou gebeuren, ze niet in ons huis naar binnen zouden komen.

Maar zoals zo vaak, wordt je ouder, soms ook wat wijzer, en transfomeert de eens zo rotsvaste overtuiging in een zachtere mening, die uiteindelijk uitkomt bij een soort van 'vooruit-maar-weer' houding. Een mening hebben, je afzetten tegen de massa is één ding, maar om dat ook nog eens vol te houden, terwijl je wordt aangekeken door twee reebruine oogjes, waar al de aanvang van een traan in is te bespeuren, is een heel andere klasse.

En we gingen door de knieën.

En verwelkomden in ons midden een rode knuffel met de welluidende naam "Po".

En voor wie dat niets zegt, zal het volledige rijtje namen waarschijnlijk glashelder maken, over welke Po het hier gaat:

Tinkiewinkie.

Dipsie.

Lala.

Po.

Juist. De Teletubbies inderdaad. Lange tijd Teringtubbies, maar om te voorkomen dat Eva het op de peuterspeelzaal over haar Teringtubbie heeft, hebben we toch maar besloten de originele naam te hanteren.

En zo slaapt Eva nu alweer een hele poos met een rode Po. Beetje versleten inmiddels. Zo is het spiegeltje op de buik niet helemaal goed meer, en zie je in plaats van je evenbeeld, het stof dat zich eigenlijk áchter de spiegel bevindt. Je kijkt als het ware door de spiegel heen.

Omdat Christan wel eens vaker met Po van Eva's bed gristte en ermee aan de haal ging, hadden we bedacht dat hij maar een eigen Tubbie moest krijgen. Liefst even groot, en van dezelfde kwaliteit. Helaas bleek dat nog niet zo makkelijk als gehoopt. We waren al een tijdje op zoek, bij Intertoys, Bart Smit, Toys'R'Us, op Marktplaats, en online winkels, maar helaas: geen succes. Wel tweedehands, maar om nou een potentieel bekwijlde knuffel te kopen, zó graag wilden we nou ook weer geen Tubbie kopen.

Maanden later alweer liep (surfte?) Karin er tegen aan: op eBay werd een Tinkiewinkie verkocht. Nieuw in de verpakking!

Affijn, bod uitgebracht van een paar euro (hey, het blijft eBay... ;) ) en afwachten. Toen de veiling was afgelopen kregen we een mailtje van de verkoper: we hadden gewonnen! Voor uiteindelijk een euro of 8 zou de Tubbie naar Norg komen. Vanuit Engeland nog wel. Lang leve het internet!

Zo gezegd, zo gedaan, en een paar dagen later arriveerde het pakketje. Zoals beloofd door de verkoper, was het inderdaad een nieuwe pop.

We gaven Tinkiewinkie aan Christan. Eva had immers Po al.

Maar hoe dat soort dingen gaan: Eva was zo vrijgeving om haar Po af te staan. Want Tinkiewinkie was haar nieuwe vriendje. En Christan "mocht" Po wel hebben.

En ondanks dat wij aandrongen, en ons best deden, ze wilde Tinkiewinkie niet meer afstaan. Tinkiewinkie was voor háár, en Po was niet meer interessant. Wonderlijk, hoe snel een "liefde" op die leeftijd kan bekoelen. Waar Po eerst nog de wereld voor haar was, was hij in 10 seconden gedegradeerd tot afdankertje.

Dat afdankertje vond echter 2 grijpgrage handjes, bij Christan! Vol overgave ontfermde hij zich over de wat vaal geworden Tubbie, en liet hem niet meer los.

En zo zitten tegenwoordig beide kindertjes op de bank, elk met een eigen Tubbie.

En zullen wij voortaan niet meer zo stellig roepen "Niet in óns huis!"....

Programma der festiviteiten

Just a day in the life of....

06:00 - Mark's wekker gaat. De Senseo gaat aan, en het brood wordt uit de diepvries gehaald

06:30 - Jamie uitlaten

06:45 - Mark vertrekt naar zijn werk (in dit geval in Zwolle)

07:30 - Eva en Christan worden langzaam wakker

08:00 - Opstaan, tanden poetsen en aankleden

08:30 - Ontbijt, thee en melk, en even wakker worden.

09:30 - Vrij spelen, of samen kleien (want Eva doet niets liever dan sámen spelen!)
10:30 - Ochtendwandeling, want Jamie moet ook nog even naar buiten
óf
09:30 - Naar supermarkt (want een tray melk gaat ook maar kort mee...)
11:30 - Ochtendwandeling, want Jamie moet ook nog even naar buiten

12:00 - Tijd voor de lunch, met een broodje en een beker Yoki-drink

13:00 - Vrij spelen

13:30 - Middagslaapje, teneinde rust in de tent te creëeren, zodat Karin tijd heeft om de was, het huishouden of het eten voor te bereiden(*).

15:30 - Tijd voor fruit (appel, banaan, peer.. dat werk)

16:00 - Kinderen mogen even TV kijken
16:30 - Middagwandeling, want Jamie moet alweer even naar buiten
óf
16:00 - Even naar bijvoorbeeld Oma, Edwin of de Hema (kleertjes!)

17:00 - Mark komt thuis uit zijn werk

17:30 - Voorbereiding van het gezamelijke diner

18:00 - Allemaal aan tafel en smullen maar!

19:00 - Baddertijd!

19:30 - Thee tijd

20:00 - Kinderen op bed

20:30 - Algehele rust keert weder in huize Lemmens; benen omhoog en even uitrusten

23:00 - Rusttijd voor papa en mama!

(*)Want de meeste huishoudelijke taken kunnen alleen als de kinderen op bed liggen, aangezien ze allebei willen "helpen", en als je dan net een emmer met chloorwater hebt, is dat niet zo handig....

Paashaas

Pasen 2008. Een lang weekend, van vrijdag tot en met maandag. Ook het weekend waarin oma haar zestigste verjaardag viert.

Mijn ouders waren zo lief geweest om voor ons een appartement te boeken, vlakbij Valkenburg, voor dat weekend. We kenden het nog niet, maar zag er op hun internetsite erg goed uit, en de opemrkingen van de bezoekrs die er geweest waren, zagen er ook goed uit.

Op vrijdag ochtend was het dan zover: de auto volgeladen, Jamie afgeleverd bij Oma voor het weekend, en de navigatie gericht op Valkenburg aan de Geul. Vertrek rond half twaalf, verwachte aankomsttijd 4 uurtjes later.

...

Om 17:15 draaiden we het parkeerterrein op. Vijf uur en drie kwartier dus. Het slechte weer, drukte onderweg door het paasverkeer en Eva die onderweg moest overgeven hebben de reis nogal vetraagd. Normaal stoppen we onderweg, zo'n beetje halverwege, een keer, om even de benen te strekken, te plassen en luiers te vervangen. Dit keer was dat een wat vervelende stop.

We waren Arnhem nét voorbij, of Eva trok een beetje wit weg. Ze kon nog net tegen ons zeggen dat ze zich niet lekker voelde, of er kwam een golf spuug naar buiten. Over haar jasje, truitje, broek en kinderstoel. Karin pakte de rol toiletpapier (die als voorzorg in de auto ligt) en maakte haar zo goed en zo kwaad als kon een beetje schoon. Snel even stoppen was echter onvermijdelijk, want de kleine meid was helemaal nat.

Dus afslag Beuningen, naar de MacDonald's. En alsof de duuvel ermee speelt: de bewuste Mac zat net midden in een verbouwing. De binnenkant was helemaal gestript; alleen de balie was nog over. Maar wat een nog groter putn was: geen toiletten binnen! In plaats daarvan alleen een vieze, koude toiletwagen buiten. Eva stond te klappertanden van de kou, toen ze haar kleren uitgetrokken kreeg, en schone kleren aankreeg. Niet leuk, maar het moest maar even. We konden haar moeilijk in die vieze kleren laten lopen. Maar leuk is anders!

Na deze stop de reis vervolgd, en na wat files eindelijk het appartement bereikt. Dat was prima voor elkaar! 3 slaapkamers, een badkamer, 2 toiletten en een woonkamer/keuken. Schoon, netjes, en ruim. Wat wil je nog meer?

Zo'n weekend staat meestal in het teken van bezoekjes aan Opa en Oma, en samen eten, en misschien samen nog Valkenburg in. Het was echter slecht weer, en dus kwam dat er niet echt van.

Op zondag had mijn moeder een Paas-brunch geregeld in een gezellig klein tentje, in het centrum. We liepen er naar toe, en merkten al dat Christan behoorlijk moe was. Zittend/hangend in de buggy viel hij zelfs in slaap, ondanks de kinderkeitjes waar we overheen liepen!

Terwijl iedereen aan tafel ging, ben ik dus even met hem aan de slag gegaan. Ik vond het zó zielig om hem rechtop te laten zitten, maar we vonden ook dat hij maar beter even kon slapen. Beetje creatief met een stoel, en het resultaat staat op de foto:

Hij heeft heerlijk geslapen, terwijl Bas en Chantal Eva vermaakten. Samen genoten van lekkere broodjes, ei met spek, koffie/thee, jus, gekookte eieren en croissantjes. En veel gelachen en gepraat. En Christan? Die heeft zich nergens iets van aangetrokken, en werd 1,5 uur nadat ik hem had 'geparkeerd' wakker! Vrolijk, en uitgeslapen!

Die middag was het, tegen de verwachting in, prachtig weer. Beetje fris, maar blauwe lucht en een mooi zonnetje.

We zijn naar de Sprookjeshof geweest. Een klein parkje langs een van de heuvels naast het dorp. Het park bestaat in feit uit een lang wandelpad, gelardeerd met huisjes met sprookjes (grappig, maar daar zijn ze nog te klein voor), speeltuigjes, treintje en draaimolen. Eva vond het treintje prachtig, en Christan zat te schateren op de 'wipkip'!

Helemaal bovenop de klapper van die dag: een wildwaterbaan! Zou Eva daarop willen? We vroegen het aan haar en ze riep keihard 'JA!'. Dus Karin met Eva in een bootje, en hup! daar gaan ze! Na een rondje met 2 heuveltjes, de grote heuvel op. En weer af natuurlijk! Een dikke plons water leter verscheen de 2 dames weer in beeld. Karin was een beetje nat, maar lacht nog wel, en Eva zat te glunderen van oor tot oor! Na het uitstappen was het eerste dat ze riep 'Nog een keer! Met papa!'. Dus daar ontkwam ik ook niet aan.

Ik moet zeggen dat een dergelijk ritje alweer een tijd terug was, maar het was inderdaad leuk! En Eva was om de drommel niet bang! Integendeel!

Na die avond nog een keertje bij mijn ouders te hebben gegeten, vielen de kindertjes daarna als een blok in slaap. Het was ook een bijzonder vermoeiende dag geweest!

De terugreis op maandag verliep gelukkig een stuk lekkerder, waardoor we al na 4 uurtjes bij Oma de parkeerplaats op reden, om Jamie weer op te halen. Onderweg geen files, niet echt druk, en de stop was ook prima gegaan.

Een druk weekend zit er alweer op. Maar wel de moeite waard!

P.s. voor de nieuwsgierigen: Eva is nog steeds zindelijk, en plast 's nachts ook bijna niet in de luier. Overdag draagt ze nu helemaal geen luier meer, en ze heeft zelfs al 'geplonst' bij Juf Grietje op de peuterspeelzaal! Knap, he!

Plopperdeplop!

We riepen het jaren achter elkaar: "Dat komt er bij ons nóóóóit in!"

En dan heb je ineens zelf kinderen, en dan sluipt het er tóch in!

Het begint heel klein: een mp3-tje gedownload, en je merkt dat daar toch wel enthousiast op gereageerd wordt. Een glimlach, klappende handjes en een dansje op 1 been.

Filmpje van youtube erbij, even later een dvd-tje uit de ramsjbak bij de 'Free', en voor je het weet zit je met je hoofd tegen de muur te bonzen, omdat je dat verdraaide liedje niet uit je hoofd krijgt.

Draai een keer in het rond
Stamp met je voeten op de grond
Zwaai je armen in de lucht
Ga nu zitten met een zucht
Stap nu rond als een gans
Zo gaat de kabouterdans

Kabouter Plop dus.

Karin had een tijdje terug 4 kaarten gekocht, voor de middagvoorstelling van onze bebaarde vriend.

En afgelopen zondag was het dus zover.

Met zijn 4-en in de auto, op weg naar de stad, naar Martiniplaza. Bij aankomst was het al wel redelijk duidelijk dat hier iets te doen was voor kinderen: overal kleintjes, die met grote ogen de boel eens aan het opnemen waren. Er is ook zoveel te zien in 1 keer... Leeftijden van klein tot wat ouder, dus Christan en Eva vielen niet eens zo op, wat dat betreft. We hadden namelijk verwacht dat Christan misschien té jong was. Maar dat viel gelukkig mee.

Jassen ingeleverd, en naar de zaal. We hadden kaartjes voor het balkon, op de 2e rij. Vóór ons kinderen, dus geen hoofden van volwassenen die ons uitzocht blokkeerden. Het licht ging uit in de zaal, de muziek zwelde aan, en Eva kroop bij papa op schoot, en Christan bij mama. Heel even was het spannend, maar toen herkenden ze allebei de muziek.

'Bouter Plop!' klonk het vanaf mijn schoot!

Danig onder de indruk dat er op het podium 4 kabouters aan het zingen en dansen zijn, wordt er ademloos geluisterd en gekeken. Is toch heel wat anders dan via de TV, nietwaar?

Dan valt kabouter Lui in slaap, en moeten de kinderen hem wakker schreeuwen.

Ik weet niet of iemand als eens 750 kleine kinderen heel hard heeft horen schreeuwen, op de top van hun longen, maar geloof me: als er glas in de buurt was geweest, was het geheid gesprongen. Gelukkig zijn onze trommelvliezen inmiddels wel wat gewend, maar toch...

Allerlei bekende liedjes kwamen voorbij, van de Kabouterdans, tot de Regendans, tot Sjoebiedoebiedabiedee (wat een titel, hé!), en tussendoor een leuk verhaaltje, wat er op neer komt dat kabouter Amadeus een soort wedstrijdje organiseert, wie de beste zanger en danser van het kabouterbos is. Verrassing daarbij is natuurlijk dat kabouter Amadeus gespeeld wordt door Frans Bauer. Wat dan weer minder een verrassing is, is dat hij dus níet kan acteren. Nu is dat ook niet zo makkelijk, maar toch... Viel me toch iets tegen (sorry, Frans!).

Na een uurtje is de show voorbij, en gaan we weer naar de auto. Beide kindjes hebben zich ontzettend goed vermaakt, en zelfs Christan is geen moment vervelend geweest (waar we toch een beetje bang voor waren, immers: een uur stilzitten is niet voor elke 1,5-jarige weggelegd...), en heeft enthousiast mee zitten swingen en zwaaien.

Moe maar voldaan zitten ze in de autostoeltjes op weg naar huis. Eva valt zo'n beetje in slaap, en ziet wat witjes om de snoet. Met een gelukzalige glimlach vallen de oogjes dicht. En Christan? Die zit nog na te swingen in zijn stoel.

Thuis hebben ze allebei heerlijk geslapen, en na een uurtje of 2 onder de wol, wordt tijdens het avondeten de middag nog even overgedaan. Geweldig genoten dus! Absoluut de moeite waard, en zelfs voor ons als volwassenen was het een leuke show. Aanrader dus, eigenlijk. En knap van Studio100 dat ze dit zo kunnen maken!

Voor de geïnteresseerden: Karin had nog even haar camera gebruikt voor een filmpje. Geen geweldige kwaliteit, maar dan heb je even een idee van hoe dat gaat, zo'n live-show van een televisieprogramma:




En in mei gaan papa en mama nog een keer naar Martiniplaza: de Lama's late night! We zijn benieuwd!

Springende papegaaien!

Er is een club met leden over de hele wereld. Die club krijgt dagelijks nieuwe leden, en er vallen dagelijks oud-gedienden af. De meesten van die leden worden er bewust lid van (sommigen hebben zelfs heel erg veel moeite ervoor moeten doen!) en er is een deel dat per ongeluk lid wordt. Voor iedereen geldt in ieder geval dat alle begin moeilijk is, en dat het soms lijkt alsof je op een fiets bergaf gaat, met een blinddoek om: geen idee wat er komen gaat, maar je gáát!

Wat doe je in zo'n geval? Je probeert je voor te bereiden. Andermans ervaringen, boeken van deskundigen, en tegenwoordig ook internet.

Een van de standaardwerken in de club is het boek 'Oei, ik groei!'.

Misschien begrijp je nu ook dat die club niets meer of minder is, dan alle nieuwbakken, en vooral onervaren, ouders ter wereld. In feite iedereen die op het punt staat zijn eerste nakomeling ter wereld te zetten, danwel die dat net gedaan heeft.

Want allemaal hebben ze één ding gemeen: ze hebben nog geen idéé wat er over hun heen gaat komen!

Zo ook wij niet, toen Karin zwanger was van Eva.

Dus ook wij kochten het standaardwerk. Naast natuurlijk diverse andere literatuur... Oh nee.. die laatste is in dat stadium natuurlijk niet meer nodig... ;-)

Maar goed. 'Oei, ik groei!' dus.

Basisgedachte van het boek: een kind ontwikkeld zich niet geleidelijk, maar met sprongetjes. Vna de een op de andere dag kunnen ze 'iets'. Iets wat ze voorheen nog niet konden of kenden. En zo'n ontwikkeling wordt voorafgegaan door een paar dagen van hangerigheid, lastig zijn, of niet luisteren.

Wij waren in het begin ook wel wat sceptisch, maar het blijkt toch echt te kloppen. Steevast als Eva of Christan niet willen eten, slapen of ronduit vervelend en ondeugend zijn (wat dan een dag of 3 duurt) wordt dat gevolgd door een nieuwe vaardigheid.

In het begin leidde dat nog wel eens tot wanhoop en frustratie. Tegenwoordig snappen we hoe het werkt (en zijn dus ook geen lid meer van bovenstaande club), en is het meer "even afwachten waar hij of zij nu weer mee komt!". Meer nieuwsgierigheid naar het nieuwe kunnen, dan taai volhouden met het avondeten. Dan eten ze maar een paar dagen slecht... Komt wel weer goed.

Het gekke met die sprongetjes is alleen dat ze voor elk kind weer anders zijn.

Stel je een snoepwinkel voor. Je mag alles pakken, maar maar één ding tegelijk. Zo werkt het bij die sprongetjes ook. Eva praat bijvoorbeeld honderuit inmiddels, maar het duurde best lang voor ze liep. Christan daarentegen is lichamelijk verder dan Eva op dezelfde leeftijd.

Eva is trouwens nog steeds heel erg met haar koppie bezig. Dat ontwikkelt zich dan ook sneller en eerder dan haar lichamelijke vaardigheden, zoals fietsen of gooien met een bal. Ze kán het wel, alleen zie je dat het niet vlekkeloos gaat. Ze zit nu in een fase waarin het niet langer is van 'Eva wil dat', maar meer 'Mag ik dat hebben, mama?'. Als je haar vraagt of ze een staartje wil, is het antwoord vaker dan eens 'Nee hoor. Ik ben al mooi genoeg!'(!). Ze wil aan de andere kant graag helpen met dingen, en brengt dan ook regelmatig een speentje naar Christan.

En sinds een paar dagen zit een andere bekende (beruchte?) fase eraan te komen: de 'Waarom?'-fase dus.

Ik ben benieuwd...

Christan is nu 14 maanden, en Eva praatte al op die leeftijd. Hij is net begonnen met ´pappa´, ´bah´ en ´daa´ (=' daar'). Maar stappen door de woonkamer (ook los!) doet hij al heel aardig. Hij is alleen wat lui af en toe, en kruipend is hij een stuk sneller dan wandelend, dus laat hij zich om de haverklap maar weer vallen op zijn billen. En dan is hij dus echt zo vlug als water! Op weg naar een puzzel, een beker of naar de deur van de bijkeuken. Want dat ís me toch interessant...

Ach, voor je het weet loopt hij, praat hij, en heb je er 2 die je in de gaten moet houden. Dat je als ouder van 2 kleintjes de eerste jaren alleen politieagentje speelt is geen woord van gelogen. Maar gelukkig gaat dat ook weer voorbij, en is het voorlopig gewoon ook erg leuk met die twee!

En die papegaai hierboven dan?

Nou, ik bedoel daar meer het werkwoord mee.

Christan doet alles na wat Eva doet. Of althans, probeert dat. Aan tafel schudt de een met haar hoofd, en de ander doet dat vrolijk na. Ook zwaaien, kusjes, boekjes lezen en puzzelen wordt nage-aapt. Gepapegaaid dus. En zo leert Eva onbewust Christan allerlei dingen.

Dat wordt nog wat als ze elkaar straks in ondeugendheid proberen af te troeven! ;-)

Kerst 2007

Aangezien mijn ouders niet bepaald naast de deur wonen, vieren we kerst dan ook zelden op de bewuste datums zelf. Meestal dus ervoor óf erna.

Zo ook dit jaar weer. Afgelopen weekend was de familie Lemmens "oet ut Noord´n" op pad. Dakkoffer op de station, achterbak vullen met koffers en etenswaar, kinderwagen boven in, en op weg, voor een reis dwars door het land, van Norg, naar Zwolle, Apeldoorn, Nijmegen, Arnhem, Roermond (shit, de A73 is nog stééds niet klaar...) naar Valkenburg. Even een omweggetje via Zitterd vanwege de files, en uiteindelijk op plaats van bestemming.

Onderweg moeten natuurlijk wat luiers verschoond worden, en willen de kinderen ook wel even lopen. Hoewel de MacDonald's niet bepaald hoog op ons favorietenlijstje staat, moet ik wel toegeven dat het wel makkelijk is, om er even een pit stop in te lassen. Er is een groot toilet met baby-verschoningstafel, er is een ballenbak, en er hangen tv's met wat tekenfilmpjes. Ofwel: de kinderen kunnen er wat eten, en even wat leuks doen. En dat maakt de reis wel weer wat meer eenvoudig, voor die kleintjes. En ach, Eva is niet bepaald vies van een Happy Meal!

Aan het eind van de middag Valkenburg bereikt. Voor de 2e keer hadden we een appartement gehuurd in het hartje van Valkenburg, op loopafstand van opa&oma. 2 Verdiepingen, met een woonkamer/keuken, 3 slaapkamers, een badkamer en een toilet. Boven 'Nelly's Nailshop'. (Als je op die link klikt, dan moet je daarna even links in het menu van die pagina op de link van het appartement klikken. Dan kun je zien waar ik het over heb.)

De verhuurders hadden een kerstboom neergezet, dus wat dat betreft was het wel erg gezellig.

Helaas zat er ook wel een klein beetje wat dingen tegen...

- De CV ketel had een eigen wil, waardoor we in de nacht van vrijdag op zaterdag ineens geen verwarming meer hadden. Resultaat: zaterdag ochtend was het 10 graden in huis...
- Eva had 40 graden koorts, en enorm last van een kriebelhoest. Ze heeft het weekend nauwelijks gegeten, en alleen wat gedronken;
- De kraan in de keuken gaf lekkage. Gevolg: kraan moest vervangen, en op zondagavond sprong de aardlekschakelaar eruit, vanwege natte boel achter de vaatwasser;
- Het tafeltje dat je op de foto hierboven ziet, achter de blauwe stoel, leunt op 1 poot. Die poot zit los. Die had Christan dus in handen.
- De dvd speler gaf in eerste instantie geen geluid. Nijntje zonder geluid is eigenlijk niet zo leuk.
- De klinken van de slaapkamers boven zaten los. Dus bijna Christan opgesloten. Niet zo handig...
- Er wast niet of nauwelijks schoongemaakt, dus de toiletpot had nog sporen van de vorige bewoners. Niet zo fris dus.

Alles (behalve de koorts dan) is door de verhuurders in ieder geval prima opgepakt: cv-ketel is nagkeken door de gaswacht, er is alsnog schoongemaakt, de kraan is vervangen, en de rest zou de volgende keer opgelost zijn. Valt dus ook weer mee...

........

De rest van het weekend was erg gezellig. Eva en ik zijn op zaterdag morgen naar de bakker gelopen voor verse broodjes (maar waarom snappen ze in dit land niet, dat een pistolletje niet bros&droog moet zijn, maar gewoon knapperig&smaakvol), en zijn we in Maastricht op Winterwonderland geweest. Eva in de draaimolen en kerst-trein, en met zijn allen lekker Reibekuchen met appelmoes gegeten.

Dan, op zaterdagavond pakjes-avond met de hele bubs: opa&oma, Bas&Chantal, Saskia&Sebas en uiteraard wij, met zijn 4-en. Eerst lekker eten (pap had lekker eten geregeld 'bie John', bestaande uit goulash, varkenshaas, 'zoervleisj' (errug lekker!), pasta, rijst, frietjes, en sla. Soort zittend buffet dus. Erg lekker allemaal!

Dan natuurlijk dát waar de kinderen (en dan bedoel ik eigenlijk Eva...) al de hele dag op zat te wachten: de pakjes!

Eva was de grote helper. Samen met Saskia alle pakjes gepakt, afgeleverd, en uiteraard helpen met uitpakken! Met rode wangetjes van de spanning, opwinding, en niet te vergeten de koorts, bleef ze lekker heen en weer lopen met de pakjes. Christan vermaakte zich prima met het pakpapier. Dikke pret dus voor allebei.

Zeker als ze dan ook nog eens zélf kadootjes krijgen, met (uiteraard) speelgoed! Winnie de Pooh badspeelgoed, een Nijntje karretje met blokken, My Little Pony, en een speciale verrassing van opa: Kapla!

Opa was zich helemaal te buiten gegaan aan het zagen, schuren en uitmeten van honderden, misschien wel duizenden Kapla plankjes. Uiteraard mogen die dan geen Kapla heten, dus heten ze nu Opla! Een hele dikke kist vol, met allerlei maten, lengtes en diktes. De kids kunnen zich straks super ermee vermaken (al zal papa uiteraard eerst even testen of het wel écht leuk is... ;-) )! Helemaal geweldig allemaal!

Bedankt dus allemaal, kerstmannen en elfjes, voor de mooie kado's! Niet alleen die van Eva en Christan, maar uiteraard ook voor die van ons! Wij vonden het weer heel erg gezellig! Volgend jaar weer? ;-)

Oh ja, de reis terug viel ook mee. Het was niet druk (gelukkig) en de stop onderweg (niet bij de Mac, maar De Rotonde) was ook prettig. Eenmaal thuis waren beide kids helemaal stuk, en sliepen dan ook om 19:30 allebei weer lekker in hun eigen bedjes. 1e Kerstdag doen we in ieder lekker helemaal niks, en daarna zien we wel...

Spetter pieter pater

Spetter, pieter, pater
lekker in het water
Ga maar vast naar huis,
hij komt een druppel later

Zo begint de tekenfilm serie van Alfred Jodocus Kwak.

Maar die eerste zin is ook wat Eva altijd roept als ze in bad zit, en wild om zich heen begint te slaan. Want in bad gaan is altijd dikke lol. Met een gietertje, een Dora popje in zwempak, een beker, en nog veel meer plastic speeltjes, samen met Christan. De halve badkamer is na afloop nat!

...

Afgelopen zondag een tas ingepakt met grote handdoeken, extra luiers, een Nijntje boot en ... zwemkleren!

Tijd voor een bezoekje aan een wel héél groot bad: het zwembad!

Voor Christan de eerste keer, voor Eva de 3e of 4e keer, maar de laatste keer is al wel lang geleden. Karin was toen 4 maanden zwanger van Christan, geloof ik. Dat werd dus weer een keertje tijd. Ofwel: opblazen die zwembandjes, en hup!

Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat Eva dikke pret had! Zwemmen met mama in de stroomversnelling, met papa van de glijbaan af, en ondertussen naar hartelust mogen spetteren en niet op hoeven letten dat alles droog blijft. Het bubbelbad was niet zo'n succes, althans: ze vond het niet zo interessant.

Christan is een ander verhaal. Die was danig onder de indruk, en had in eerste instantie nog niet in de gaten of hij moest lachen of huilen. Hij vond het denk ik erg spannend allemaal. Is ook niet gek: hij is amper een jaar oud, en nog nooit in een zwembad geweest. Veel water, rondrennende kindjes, en toch wel veel lawaai is dan natuurlijk even wennen.

Maar na een kwartiertje was ook hij óm! Vooral nadat we even naar het pierenbadje waren gelopen zag je dat guitige koppie ontdooien, en verscheen weer die dikke lach van hem. Emmertje erbij, vlak bij een soort plastic eend, die waterstralen uit zijn bek spoot.

Na een uurtje begin hij er toch wel genoeg van te krijgen (of werd hij moe?), en hebben we hen maar uit het water geplukt, en zijn we gaan aankleden.

Thuis even wat drinken, en nog een boterhammetje, want zwemmen is hard werken. En daarna lekker naar bedje.

Je kent dat wel: na het zwemmen ben je vaak wat loom, met zware oogleden, en zou je het liefst even een dutje willen doen op de bank (Niet? Ben ik de enige? ;-) ). Dat geldt dubbel voor kinderen. Christan even naar bed gebracht, en daarna Eva.

Ik legde haar op haar kussen, en toen zei ze al "Papa, ik ben moe". Daar was geen woord van gelogen, want ik was nog niet bij de deur van haar kamertje, en ze sliep al. We hebben haar niet meer gehoord, tot 2 uurtjes daarna.

Ze werd wakker, en het eerste wat ze zei: "Ik heb gedroomd. Van het zwembad. Lekker spetter pieter pater!"

Ik denk dat we binnenkort nog wel een keertje gaan zwemmen!

Fotootje

Het mooie van deze tijd is dat tegenwoordig een heleboel gewoon on-line kan. Gewoon vanachter je pc kun je de wereld over surfen, en van alles bestellen, van zweefmolen tot apenkooi! Je hoeft er de deur niet meer voor uit, want zelfs het betalen gaat via internet-bankieren.

Foto's maken we nu ook al weer een paar jaar digitaal. Heeft toch zo zijn voordelen. Je hoeft niet meer bang te zijn dat je rolletje vol is, je kunt het resultaat meteen zien (en weer weggooien als het niet mooi is) en eenmaal thuis zet je het op de pc, en kun je zelfs half-mislukte foto's nog herstellen (met dank aan Adobe!) . We hebben dan ook al een kleinen 8.000 foto's op de harde schijf van de pc staan. Van de kinderen, van vakanties, feestjes en gewoon zomaar foto's van alledaagse dingen.

Maar soms, dan wil je toch een keer iets meer tastbaar hebben. Misschien omdat iemand geen pc heeft, of omdat iemand de foto's liever "echt" heeft, in plaats van op een beeldscherm.

Dus het ouderwetse afdrukken is nog steeds niet achterhaald. Alleen gaat dat tegenwoordig niet meer via een 'doka', maar gewoon via een afdrukcentrale. Een bedrijf dat de digitale bestand ontvangt, en deze afdrukt op glanzend of mat fotopapier.

Je kunt dan met je geheugen-kaartje naar een winkel lopen, of ze via internet versturen.

Je kiest een formaat, aantal en upload de foto's. Een paar dagen later valt de enveloppe alweer in de bus. Een kind kan de was doen.

Qua formaat heb je een aantal opties. Zo ook voor het soort foto dat je wilt afdrukken.

Wij kozen de laatste keer voor 90x130...

... centimeter.

Ofwel: 1,3 meter bij 0,9 meter. Een foto van het formaat waar je 'Ú' tegen zegt.

Op canvas.

Via 'Herinneringen op linnen'.

Maar daarbij moet ik wel eerlijk zeggen dat we éérst hadden bedacht dat we zoiets wilden, maar nog geen geschikte foto hadden. Dus op een mooie zondag middag de kinderen gepakt, wat accessoires, de Canon spiegelreflex (ook digitaal, gelukkig!) en op naar het bos. Het was prachtig weer, mooie blauwe lucht, droog, lekker zonnetje erbij, dus beter konden we het niet treffen.

Een paar van de resultaten van die middag:






Uiteindelijk, na 2,5 uur leverde dat een kleine 250 foto's op. Thuisgekomen het geheugenkaartje uit de camera in de pc gestopt, en de foto's op de harde schijf gezet. En dan maar zien of er iets bruikbaar bij zit.

En zowaaar! 3 van de foto's hadden wat wij zochten: een spontane foto, waarbij de kids niet poseren en raar kijken, waar ze allebei leuk op staan, en die ook gewoon scherp genoeg was om groot af te drukken.













Uiteindelijk gekozen voor deze:

In sepia (beetje bruintint) en dus niet in kleur, af laten drukken. Een week later hadden we hem in huis, en sindsdien hangt er een prachtige foto annex schilderij aan de muur, boven onze bank. Ik kan iedereen zo'n canvas afdruk aanraden!

Eerste post!

Op 15 april 2005 ging de website van Eva 'live'. Een maand of 4 daarvoor had ik het domein www.makaja.nl geregistreerd. Het adres was ook afgedrukt op Eva´s geboortekaartje. Een en ander omdat Mark´s familie niet bepaald naast de deur woont, en we opa, oma en de rest van zijn familie toch graag op de hoogte wilden houden van het wel en wee omtrent hun kleindochter.

In oktober 2006 kwam daar ook Chris´ pagina bij. En weer kwam het adres op een geboortekaartje.

Vol enthousisasme werd ook deze pagina gebouwd, en bijgehouden. Althans, voor de eerste 3 maanden.

2 kinderen, werk, hobby en sociale activiteiten zorgen ervoor dat er weinig tijd overblijft om de oorspronkelijke sites bij te houden. Met als overduidelijk gevolg dat de dagboeken van beiden al een flinke poos stilstaan.

Wat te doen?

Inmiddels blogged Mark alweer een aantal maanden over zijn kook-capriolen. Een soort dagboek, on-line, met foto's en een mogelijkheid om te reageren. Vooral voor zichzelf, maar voor iedereen geopend.

Dus waarom niet een blog over alledag van de '4 oet Nurg'?

De eerste post op dit blog is dan nu een feit.