De Apenkooi

Plassen!

2009-11-18T20:57:00.002+01:00

'Ik moet póepén!' klinkt het luid door de woonkamer.

Gevolgd door snelle stapjes richting de deur naar de hal en, uiteindelijk, de wc.

Zonder luier, en zich daar ter dege van bewust, hupt Christan naar het toilet, een seconde of wat later gevolgd door mama of papa. Broek los, onderbroek naar beneden, en hup! op de pot.

'Nu moet je even achter de deur wachten!'

En gedwee stapt de dienstdoende ouder het kleinste kamertje uit, doet de deur op een kier, en wacht geduldig op het signaal 'Ik ben kláhaar!'.

En zie daar: hij heeft zowaar woord gehouden! Billen vegen, broek weer aan, en zo trots als een klein pauwtje mag onze jongste een sticker uitzoeken. Die sticker wordt vervolgens weer op een ander vel papier geplakt, waarop een soort schaakbord-patroon is getekend. Elk vakje wordt voorzien van een sticker, telkens als hij niet in zijn broek, maar op de pot heeft geplast. En 2 stickers voor 'een grote boodschap'!

En als het papier vol is, en de vakjes gevuld, dan is het tijd voor de grote beloning: een kadootje!

Zo'n constructie werkt natuurlijk aardig motiverend, en de afgelopen 3 weken heeft Christan dan ook niet voor niets al 3 vellen met stickers volgeplakt, en een Lego-politie-motorfiets, een speelgoed auto-parkeergarage, en een kleurboek uitgezocht. En pas 1 keer heeft hij zich vergist, en besloot Karin om de onderbroek compleet met inhoud maar rechtstreeks in de kliko te dumpen.

Best knap dat een ventje dat nét zijn 3e verjaardag heeft gevierd, van de een op de andere dag besloot: 'Het is wel góed met die luiers!'. En sindsdien draagt hij dus ook overdag, als we eens ergens naar toe gaan geen luier meer. Dat houdt dan wel in dat we wat vaker weer op plekken komen, waarbij op het meest onmogelijke moment die 3 woorden klinken : 'Ik moet plassen'. Maar ook daarvan weten we dat het tijdelijk is, en het voordeel van geen luier weegt nog steeds op tegen de onverwachte plaspauzes.

Alleen 's nachts nog niet. Dan slaap hij nog met een 'zekerheidsluier'. Al moet ik zeggen dat het ook steeds vaker voorkomt dat hij er zelf wakker van wordt, en dan midden in de nacht de welbekende kreet over de babyfoon klinkt. En dat hij dat een hele nacht droog is.

Ja, dat doet ons mannetje toch erg goed! Niet voor niets ook dat we regelmatig aan hem laten weten: 'Dikke toppie!'

Zijwieltjesloos...

2009-10-02T20:37:00.002+02:00

Afgelopen maandagavond was het zover. We hadden het er al wat vaker met Eva over gehad, maar iedere keer twijfelde ze aan zichzelf, en op het laatste moment besloot ze dat ze toch niet dufde.

Het is natuurlijk ook een hele stap, voor een kind van 4. Een stap op weg naar meer onafhankelijkheid, meer vrijheid, en weer een beetje groter groeien.

Uiteraard heb ik het dan niet over een of andere 'life-changing' gebeurtenis, maar toch wel over een punt dat elk kind in zijn leven vroeg of later bereikt.

Eva heeft leren fietsen, zónder zijwieltjes!

We hadden de wieltjes enkele weken daarvoor al losgemaakt van haar roze Loekie-fietsje, en haar er voorzichtig op voorbereid dat we binnenkort zouden beginnen met leren fietsen. Dat heeft een aantal voor de hand liggende gevolgen: ze kan zelf fietsen naar school (uiteraard wel nog steeds onder begeleiding van mama!), en als Christan te groot is om nog langer in het stoeltje aan het stuur van Karin's fiets te zitten, dan is er achterop die fiets een plekje vrijgekomen. Het plekje van Eva dus, want die heeft een eigen fiets.

En dus, op een mooie maandagavond namen we haar fiets bij de hand, en profiteerden we van het gegeven dat de straat waar we aan wonen een doodlopende straat is. Geen verkeer waarvoor je telkens weer aan de kant moet. Geen auto's die onze dochter mogelijkerwijs over het hoofd zien, en geen gevaar van botsen tegen geparkeerde wagens. Het enige risico dat blijft, en dat we ook niet kunnen verminderen, is het risico op vallen.

En daar was Eva zich terdege van bewust.

"Laat me niet los, papa!" klonk het met een beetje trillerige stem.

"Nee hoor! Ik hou je vast!" antwoorde ik gedecideerd.

En zo gingen we voorzichtig de straat op. Eva onwennig en onzeker, en papa die de fiets stevig vasthoudt, en haar probeert te coachen.

"Voor je kijken, en het stuur recht houden, meisje!"

Klinkt makkelijk voor een volwassene, maar blijkt voor Eva nog zo simpel niet. Snel afgeleid als ze is, zwabbert ze met haar stuurtje heen en waar, wat de stabiliteit niet bevordert. Het feit dat haar haren in haar gezicht kriebelen, en ze die met haar handjes van haar wangetjes wegveegt, helpt natuurlijk ook niet echt.

Dus de haren in een staart, en de straat op en neer. En na een half uurtje begon ze merkbaar een gevoel voor evenwicht te ontwikkelen, en groeide haar zelfvertrouwen.

Toen ik vond dat ze het goed genoeg onder de knie had, besloot ik stiekem haar los te laten. Voorzichtig, rekening houdend met het feit dat ze nog alles behalve stabiel fietste, trok ik mijn handen weg. En zie daar: zónder zijwieltjes, en zónder hulp fietste ze de straat op en neer. Steeds een beetje harder, verder en makkelijker.

"Nu remmen, en als je bijna stilstaat, je voetjes op de grond zetten." legde ik haar uit.

En verhip: ook dat had ze eigenlijk snel voor elkaar, en binnen no time hoefde ik haar alleen nog wat op gang te helpen, maar vervolgde ze daarna haar weg, en fietste de hele straat door! Zelf!

Knap, he!

En omdat we het zo knap vinden, ook nog even 2 filmpjes:

Radio...

2009-05-18T23:31:00.007+02:00

Skyradio staat aan :

Ik ben altijd de schouder, de troost in zekere zin
Ze noemen mij wel meer dan eens, hun hartsvriendin
Ik ben altijd maar het broertje, waarmee ze praten kan
Een maatje, een klankbord, maar nooit de geile man

( by Veldhuis en Kemper )

En Christan kijkt mama aan met een scheef hoofd en herhaalt :

"Geile man mama ?"

Dan ben je potverdorie 2 en kan mama geen radio meer luisteren zonder uitleg te geven...

Eva's 4e verjaardag

2009-04-20T22:26:00.008+02:00

Een 'yardstick' noemen de Britten het. Iets dat wij in Nederland met een gezond gevoel van overdrijving een mijpaal noemen. Iets dat ruim 1600 keer zo lang is.

Maar goed, een mijlpaal dus.

Want Eva is 4 jaar!

En dat mag je dus best een mijlpaal noemen, want als je 4 wordt veranderd er best een hoop in korte tijd. Dan ben je ineens geen peuter meer, maar een kleuter. En dan ga je ook niet meer naar de peuterspeelzaal. Nee, dan ga je naar de kleuterschool!

Maar natuurlijk hoort er bij je 4e verjaardag ook een feestje!

De avond tevoren legden Karin en ik de kadootjes op de eettafel, hingen de slingers en balonnen op, en versierden haar stoel. Vrolijke slingers met K3 en Bumba. Servetten met K3 als prinessen. Want dat wilde ze graag: een prinsessenverjaardag.

De ochtend van haar verjaardag haalde Karin Christan uit zijn bedje, en stilletjes maakten we de deur van haar slaapkamer open. Uit volle borst zongen we 'Er is er een jarig, hoera'!

Een beetje suf, nog niet wakker, had ze niet direct door wat er gebeurde. Maar dat duurde niet lang, en even later lachte ze ons breed toe. Ze herrinnerde zich ineens wat voor dag het was: haar verjaardag, natuurlijk!

Snel aankleden en naar beneden, want met 4 jaar weet je het al precies: als je jarig bent, horen daar uiteraard kadootjes bij!

De glimlach op haar gezicht verdween geen moment, toen we de trap naar beneden liepen, en werd zelfs nog wat groter bij de aanblik van de versierde woonkamer. De vrolijke slingers aan het plafond, de ballonnen aan de deur en de versierde stoel. Het was duidelijk: hier is het feest!

Snel naar de tafel, kadootjes uitpakken!

Het ene kado was nog niet geheel ontdaan van het papier, of het volgende had ze al in handen. Ach, op die leeftijd is het krijgen van een kado bijna belangrijker dan het kado zelf.

Na het uitpakken van de prikblok, de tekenblok, stickerboek en nog veel meer, was het tijd voor thee en een ontbijt. Want de dag is pas net begonnen, en er staat nog een hoop te gebeuren!

Na het ontbijt de jas aan en de rugzak op de rug, om op weg te gaan naar haar laatste ochtend op de peuterspeelzaal. Ze heeft dan bijna 2 jaar bij juf Grietje en juf Jeannita in de klas gezeten, en natuurlijk gaat zo'n periode niet zomaar voorbij. Daar hoor een echt afscheid bij!

De bovenste foto is van 2 jaar geleden, op Eva's eerste dag naar de speelzaal; de onderste op haar laatste dag.

Eenmaal op de speelzaal is het natuurlijk eerst lekker spelen. Op deze dag was Anouk er ook voor het laatst. Zij wordt op 4 mei 4 jaar, maar omdat dat in de vakantie valt, én omdat Eva en Anouk dikke vriendinnetjes zijn, is besloten dat op dezelfde dag te vieren. Dubbel feest dus!

Juf Grietje maakt voor beide kinderen een mooie feestkroon, die die dag door hun beiden vol trots gedragen werd. Ja, ze voelden zich allebei een beetje speciaal!

En aangezien zowel Eva als Anouk jarig waren of zouden worden, moest er op de speelzaal natuurlijk ook gezongen worden. De jarigen op de stoel, en samen met de juf zongen alle kindertjes uit vole borst mee, niet in de laatste plaats door Christan, want die zit toevallig in dezelfde groep.

Na het zingen werden er nog kleine afscheidskadootjes uitgedeeld, door de jarigen, aan de andere kindertjes. Niet supergroot of zo, maar gewoon een klein aandenken aan de dag.

Ondertussen pinkte mama toch wel even een traantje weg; haar kleine meid, ineens niet meer zo piep-klein, maar al een hele dame, die een fase van haar leven afsluit. Een bijzonder moment, dat je als ouder altijd bij zal blijven. Zoveel is zeker!

De dag was echter nog niet voorbij. Eenmaal thuis werden de laatste voorbereidingen voor de rest van de middag getroffen. Stoelen in de tuin klaar zetten, tafel erbij, parasol in de voet, en alvast de taart klaarzetten, die ik die ochtend gehaald had. Een prinsessentaart, uiteraard.

Het beloofde een prachtig zonnige voorjaarsdag te worden, dus we hadden niet alleen de woonkamer versierd, maar ook wat feestelijkheden in de tuin opgehangen, in de verwachting dat we toch een flink deel van de dag buiten zouden doorbrengen.

En dat kwam helemaal uit!

We hebben die middag in de tuin doorgebracht, heerlijk in de zon, taart erbij, en wat te drinken, en zowel het grote, als het kleine bezoek had het heerlijk naar de zin!

En niet in de laatste plaats omdat niet alleen Oma er was, maar ook Opa en Oma uit Valkenburg waren helemaal naar Norg toe gekomen, speciaal voor haar verjaardag. En dan kan zo'n dag natuurlijk helemaal niet meer stuk.

En natuurlijk komt niemand met lege handen, dus aan het eind van de dag was ze overladen met Playmobil, stickerboeken, en een doos met elfjes-pakjes, waarvan op de foto de groene variant te zien is, maar waar ook een blauwe en een roze van in de doos zat.

En dus liep Eva het ene moment als een groen elfje door de tuin, en even later als roze prinsesje, wat na 5 minuten weer werd ingeruild door het blauwe tovenaresje. En dat dan weer meerdere keren achter elkaar.

En op zo'n dag moet er ook gegeten worden. En dus trokken we met Opa en Oma naar het pannenkoekrestaurant in Norg.

Aan het eind van deze lange dag, met afscheid met een traan, en kado's met een lach, slaap je als kleuter als een roos. Nog geen 2 minuten nadat we haar (en Christan trouwens ook..) in bed legden, sliep ze.

En da's maar goed ook, want een dag later begon de volgende fase in haar leven: groep 1 van de Basisschool.

Maar daarover later nog een keer meer!

Hieperdepiep!

2009-04-15T09:53:00.002+02:00

Vandaag is het feest!

Eva is 4 jaar!

1e Schooldag

2009-04-07T21:47:00.000+02:00

Het is zover. De mijlpaal is bereikt. En ze is er merkbaar aan toe.

Eva heeft haar 1e schooldag gehad. Ze is dus nu officieel een schoolgaande kleuter.

Nou ja, niet helemaal, want ze is feitelijk nog maar op proef, en heeft op 16 april haar eerste échte schooldag, maar toch: voor het gevoel gaat ze nu naar school.

Haar juf is juf Janine. Een strenge doch rechtvaardige juf die, samen met een hulp-juf, een klas van een stuk of 25 kinderen van een jaar of 4-5 in toom probeert te houden. En volgens mij lukt dat best aardig.

Dinsdag, 31 maart 2009, was de grote dag. Rugzakje in gepakt, met een koekje en een glas drinkyoghurt, en met zijn allen te voet naar school. Gelukkig wonen we er niet zover vandaag, dus de wandeling duurt niet langer dan een minuut of 10.

Als we het schoolplein oplopen ontstaat er zowel bij papa en mama, als bij Eva, een licht opgewonden gevoel. We hadden alledrie in de gaten dat het wel een bijzonder moment was. Eva wilde lekker dicht bij papa en mama blijven, maar was zichtbaar onder de indruk van de vele kinderen die rondlopen. Als we het gebouw binnenlopen, is het al een gezellige drukte van allerlei ouders en kinderen die de jasjes en sjaaltjes aan de kapstokken hangen.

We lopen de klas binnen, waar haar toekomstige klasgenootjes zich al aardig vermaken, met kleurplaten, autootjes en divers ander speelgoed. Ja, het is dan wel school, maar ja, de kinderen zijn nog klein, dus echt sprake van studeren is er uiteraard nog niet. Het leren gaat op een speelse manier, waarbij zaken als de dag benoemen, kleuren benoemen, en woordenschat het fundament moeten gaan vormen voor de rest van de basisschool.

Eva is er voor het eerst, en als de kring begint om de dag te openen, verdringen diverse meisjes zich, om naast haar te mogen zitten. Vriendschappen zijn op die leeftijd een kwestie van minuten werk, dus in enkele ogenblikken heeft ze 3 vriendinnetjes om zich heen. Een beetje verlegen nog, wat stiller dan we van haar gewend zijn, zit ze op haar stoeltje, als de juf uitlegt dat Jip jarig is, en wat ze die dag allemaal gaan doen.

Wij mogen nog even blijven kijken, om een glimp op te vangen, van hoe zo'n dag er een beetje uitziet. Als de kinderen zich gereed maken voor het speelkwartier, is het voor ons tijd om onze grote kleine meid in handen van de juf te geven, en weer naar huis te gaan.

Tot het bijna 12:00 uur is, en mama Eva weer gaat ophalen!

Met rode wangetjes staat Eva op het schoolplein. Een beetje moe, met een glimlach van oor tot oor, en helemaal vol van de eerste dag op de grote school. En leuk dat ze het vond!

Donderdag mag ze weer heen!

Eva schrijft haar naam

2009-03-18T13:10:00.001+01:00

Nog een paar weekjes. Dan is het zover. Op 31 maart mag ze al een dagje proefdraaien, en op 15 april, haar verjaardag, is de échte grote dag aangebroken. Dan mag Eva naar de grote school. De basisschool.

Zoals iedereen zal ze daar in het begin nog veel spelen, maar tegelijkertijd zal daar ook de basis gelegd gaan worden, voor wie ze later zal zijn, en wat ze later gaat worden.

Als je dat nu aan haar vraagt, dan zegt ze "Ik word dokter. In het ziekenhuis!" (en Christan die dat dan vrolijk na-papegaait..). Maar ze wil ook best K3 worden... Tja, als je klein bent kun je nog alles worden wat je wilt....

De eerste stappen zijn in elk geval al gezet richting wat hopelijk een mooie toekomst wordt. Ze kan al heel goed tellen (tot 20 is geen enkel probleem) en sinds een tijdje kan ze ook al zelf haar naam schrijven!

Eerst de E van Eva, dan de V van vogel en de A van appel. Heel voorzichtig, en naar beste kunnen, hanteert onze peuter van 3-bijna-4 de pen. En ineens staat daar 'EVA'. In grote, trotse letters heeft ze haar naam geschreven, en kijkt voldaan naar haar prestatie.

Uiteraard gaat dat niet vanzelf, en heeft mama samen met Eva, vele A4-tjes volgpend, met gelukte, en uiteraard minder gelukte, pogingen tot het pennen van haar naam. En dat die inspanningen succes hebben blijkt wel!

Onze overbuurvrouw, Sientje, wordt namelijk binnenkort 80 jaar, en geeft een feest. Wij waren ook uitgenodigd, maar kunnen daar niet helaas bij zijn. We besloten een persoonlijk kaartje te schrijven, samen met een tekening van de kinderen. En op dat kaartje moeten natuurlij onze namen. En wat is er dan mooier dan Eva zelf haar naam te laten schrijven.

Zo gezegd, zo gedaan.

Bij mama op schoot, samen schrijven. Streepje naar beneden, en 3 recht. Dan een schuine streep, net als een vogel. En dan nog een driehoek, met een streepje in het midden.

E V A

"Het lukte, mama!" riep ze trots!

Ze hield het kaartje omhoog, zodat iedreen het goed konden zien, en wij de nodige 'Oohs' en 'Aahs' konden uitbrengen. Voldaan legde ze het kaartje weer op tafel, en zei "Zo. Nu mogen júllie ook."

Ja, het is er eentje...

Zandbak

2009-02-04T19:56:00.002+01:00

Sinds een paar weken gaat ook Christan naar de peuterspeelzaal.

'De Hummelkoel' beschikt naast een hele hoop speelgoed (denk aan Duplo, houten garages, verkleedkleren, boekjes en nog veel meer) ook over iets waar onze kleine grote man helemaal enthousiast van kan raken.

Een in-door zandbak!

Een hoek van de speelzaal is namelijk gereserveerd voor een paar kuub zand, emmertjes, schepjes en plastic bulldozers.

Aangezien ze qua leeftijd niet veel schelen gaan de kinderen samen naar de speelzaal. Dat wil zeggen: op maandagochtend en woensdagochtend gaan zowel Eva als Christan tegelijk 'uit spelen'. En dat komt mooi uit: voor Christan is er dan namelijk direct een vertrouwd en herkenbaar element aanwezig, zijn 'susje'. Dat maakte het voor hem dan ook makkelijker om zich thuis te voelen in een nieuwe situatie, eentje waarbij mama niet in de buurt is.

De eerste paar keer verliepen dan ook probleemloos. Mama zette beide kindertjes af, en ging boodschappen doen of even sportief aan haar conditie werken. En bij het ophalen werd ze enthousiast begroet door 4 armpjes!

Moe maar voldaan naar huis, om er in de bijkeuken achter te komen dat Christan een duidelijke voorkeur heeft voor bepaalde elementen uit de speelzaal. Bij het uittrekken van zijn schoenen komt namelijk geheid een deel ervan mee naar huis: zand!

En als je hem vraagt wat hij gedaan heeft op de speelzaal, is zijn antwoord steevast, en met verve : 'Sanbak speelt!".

De kring vind hij ook erg leuk, om zo samen liedjes te zingen. Liedjes die luidkeels ten gehore worden gebracht wanneer ik thuis kom. En er wordt ook geknutseld. Een papieren sneeuwman, een gestempelde schoen of een stoombootje waar enkel nog Sinterklaas aan ontbreekt.

Maar die zandbak, he.

Die zandbak blijft toch het áller-, állerleukste!

IJs fijn...

2009-01-13T09:53:00.006+01:00

Op de radio heeft men het erover dat het maar eens in de 10 to 12 jaar zo voorkomt. Dus daar moesten we toch maar even gebruik van maken. Helemaal met de opwarming van de aarde in je achterhoofd, zou het misschien gewoon wel eens de allerlaatste keer ooit kunnen zijn. Je weet immers maar nooit.

Want afgelopen weken vroor het in Nederland behoorlijk. 's Nachts een graadje of 10, 15 en overdag ook nog steeds 3 of 4 graden onder nul. Kanalen, vaarten, meren en de lokale natuurijsbaan kregen daardoor al snel een dikke ijslaag.

Half Nederland nam een snipperdag op, haalde de schaatsen uit het vet, of kocht een stel via martplaats.nl danwel de lokale kringloopwinkel (want in de gewone sportwinkels waren ze al uitverkocht!), om toch maar vooral niet tot de groep te behoren die níet van de gelegenheid gebruik had gemaakt. Er moest en zou geschaatst worden.

Afgelopen weekend stonden ook wij op het ijs. Weliswaar niet met schaatsen, maar wel met een slee. Sneeuw is er de afgelopen jaren te weinig gevallen, maar op het ijs van de schaatsbaan kun je met de slee ook wel flink lol maken.

Alle vier lekker ingepakt, dikke sokken, sjaal om, muts op en lekker glijden op het ijs. Eva zittend op de slee, en Christan op een van de stoelen, die door de organisatie beschikbaar waren gesteld, om beginnende schaatsers een houvast te geven. Maar voor een peuter van 2 jaar oud ook heel geschikt om gewoon op te zitten, en je te laten voortduwen!

En een lol dat ze hadden! Lekker glijden, snel over het ijs, en maar roepen dat het vooral sneller en harder moest gaan. En papa en mama maar rennen en ondertussen een valpartij zien te voorkomen.

Na een uurtje op het ijs was iedereen wel uitgeraasd, en met de benen moe en de tenen verkleumd, gingen we weer naar huis.

We hebben ons wel voorgenomen om toch eens te kijken of we niet ergens schaatsen kunnen vinden. Voor als het ooit nog eens vriest...

Waarom?

2009-01-06T08:28:00.003+01:00

Papa, blij je altijd bij ons?
Natuurlijk, schat!
Moet je straks ook weer werken?
Ja.
Waarom?
Om centjes te verdienen?
Waarom moet je centjes verdienen?
Om spullen te kunnen kopen.
Wat voor spullen?
Kleren en eten, en zo.
Waarom moet je eten?
Omdat je anders honger krijgt.
En waarom moet je slapen?
Om dat je anders geen grote meid wordt.

En zo kan dat vragenvuur soms even doorgaan. Voor eenieder die ooit twijfelde of iets als een "waarom-fase" bestaat, kan ik hen geruststellen: die bestaat! Zonder meer!

Bij heel veel dingen die we zeggen of doen, vraagt Eva tegenwoordig namelijk spontaan "Waarom?". En dan moeten Karin en ik maar weer een goed antwoord zien te formuleren.

Soms levert dat ook een situatie op, waar je gaat twijfelen of je wel zult antwoorden met hetgeen je als eerste te binnen schiet. Zo maakt ik van de week een hazenpeper, en braadde dus 2 hazenbouten in een pan aan. Eva wilde kijken en vroeg wat er in de pan zat. Nadat ik vertelde dat dat 2 hazenpootjes waren, volgde de onvermijdelijk vraag "Wat is een haas?"

Dillema.

Zeg ik nu dat een haas een soort konijn is? Of niet?

Ze weet immers wat een konijn is, dat die dieren best schattig zijn, en ik wil uiteraard voorkomen dat ze me gaat zien als een of andere gek die schattige diertjes in een pan gaat bakken. En ik wil uiteraard ook voorkomen dat ze haar eten niet meer lust, op het moment dat we vertellen dat haar kip-nuggets van kippen gemaakt worden.

We namen de gok, en vertelden haar toch maar dat een haas op een konijn lijkt.

Haar reactie was even onverwacht als voorspelbaar: "Waaróm ga je dat bakken?"

Hardnekkig hoor, zo'n fase...

Bonne, bonne, bonne

2008-11-25T13:03:00.006+01:00

Kruidnoten.

Dat was eigenlijk best een groot succes dit jaar.

Niet alleen bakten we ze dit jaar zelf, maar met name Eva heeft zich helemaal kunnen uitleven met het door Pieterman uitgedeelde strooigoed.

Sinterklaas is immers weer in het land. En komt dus ook naar Norg!

Afgelopen zaterdag was het zover. Eva was al een paar dagen helemaal vol ervan, en we hadden Christan ook al een beetje voorbereid. Echt snappen wie Sinterklaas is, en waarom die vent met die baard vergezeld wordt door zwartgeschminkte mannen en vrouwen in kleurige pakken, dat zit er nog niet in. Maar dat 'Klaas' komt, en dat dat betekent dat hij kadootjes krijgt, dát had hij wel snel door.

Om half twee zaterdag middag trok de stoet door het dorp. Voorop de plaatselijke harmonie en de majorettes, gevolgd door de vrolijke Pieten en de koets met de Sint erin. Op weg naar de Brinkhof, waar de sportzaal in een feestzaal is omgebouwd, om de intocht van Sinterklaas te vieren. In de zaal een podium, met daarop de band (geen idee welke band, maar ze speelden best goed!) en uiteraard de grote stoel, voor de Goedheiligman. De vloer zelf was één grote speelzaal, voor kinderen in de leeftijd van een jaar of twee tot een jaar of twaalf. Ik schat dat er een dikke honderd haast uitzinnige kinderen aan het zingen, springen, dansen en vooral veel lawaai aan het maken waren. Ondertussen liepen een stuk of wat Pieten overal tussendoor, om de kinderen, en uiteraard de ouders, te voorzien van snoepgoed.

Tot het moment dat één van de Pieten (of was het een Pietin?) op het podium klom.

Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht
Want we zitten allemaal even recht!

Niet te geloven hoeveel decibel kinderen met niets dan hun stemmen kunnen genereren! Ik ben wel wát gewend, maar op het moment dat mijn oren beginnen te kraken, vanwege alle hoge tonen die op mijn trommelvlies worden afgevuurd, dan kun je wel stellen dat het luid is!

Misschien hebt u nog even tijd
Voordat u weer naar Spanje rijdt!

Sinterklaas beklom het podium, en Eva zat met open mond en wijdopen gesperde ogen het schouwspel gade te slaan. Diep onder de indruk klom ze bij mij op schoot, om alles maar goed te kunnen zien.

En Christan?

Die vond het allemaal eigenlijk een beetje eng. Het lawaai van de band, de zwarte Pieten, de vele kindertjes en het feit dat hij nog niet had geslapen die dag… Het was een beetje veel voor het ventje, en hij deed zijn best om maar zo dicht mogelijk tegen Karin aan te kruipen. Ogen stijf dicht, en hoofd in mama's nek, probeerde hij net te doen alsof het allemaal niet gebeurde. Hij wilde ook niet naar huis, maar alleen bij mama zijn. Dus besloten we maar te blijven.

En ineens viel het op, dat hij niet meer zo hard kneep, dat hij wat ontspande, en ineens zegt Karin tegen me: "Hij snurkt!" en ze moest er zelf ook een beetje om lachen. Temidden van het tumult, gillende kinderen, harde muziek en rondrennende Pieten was hij in slaap gevallen. Bij mama op schoot. Karin heeft zich vervolgens een uur lang nauwelijks verroerd. En stiekem ook wel een beetje genoten van het feit dat Christan zijn moeder als veilig plekje beschouwt. Dat streelt dan toch weer het moeder-ego, nietwaar?

Na een klein uurtje, waarbij het grote boek van Sinterklaas nog even zoek was, de kinderen samen met de Pieten enkele mooie liedjes voor Sinterklaas zongen, en Eva zich opperbest vermaakte, was het weer voorbij. Door en haag van kinderhandjes baande Sint zich een weg naar buiten. Één voor één kregen de kinderen een handje, en dus Eva ook. En bij de uitgang stonden de Pieten weer, om zakjes met smarties, pepernoten, schuimpjes, en suikergoed uit te delen.

En wat denk je?

Eenmaal thuis, 3 kruidnoten verder: 'Ik hoef niet meer, papa…'

Eva had even genoeg van het Sinterklaas-geweld..

En Christan? Die was apetrots op zijn zakje snoep, en was bij 'Klaas en Piet' geweest!

Sintermaarten

2008-11-11T22:26:00.006+01:00

In het Noorden is het een traditie. Maar beneden zeg maar Zwolle is het een nauwelijks bekend gebruik. En beneden de rivieren, Brabant en Limburg, is het de officiële start van het carnavals-seizoen. Maar in Friesland, Groningen, Drenthe, en delen van de rest van het Noorden, is 11 november de dag van Sint Maarten.

Een dag waarop alle kinderen met een lampionnetje langs de deuren gaan, een liedje zingen voor degene die de deur opent, en als beloning iets lekkers krijgen. Een reep chocolade, een zak chips, een mandarijn, en vanavond zelfs een warme knakworst! Dat laatste was zelfs voor Karin, die toch Noorderlinge is, een niet eerder geziene traktatie. Maar de kinderen smulden ervan, en daar gaat het toch om, nietwaar.

En soms, niet voor ieder kindje, maar alleen voor een enkeling, krijgen ze ook 'een centje'; vroeger letterlijk, maar met de tegenwoordige inflatie dankzij de euro toch al snel 20 cent, en zelfs 2 x een euro! Ze beseffen het zelf nog niet, maar om dat te krijgen van iemand waar je geen dagelijks contact mee hebt is toch wel bijzonder, vind ik.

Maar ze krijgen het dan ook niet zomaar. Ze moeten er wel degelijk iets voor doen. Dus klinken al een paar dagen elke dag door ons huis dezelfde rijmpjes en melodietjes.

In de maneschijn, in de maneschijn
Loop ik met mijn lichtje langs de deur zo fijn
En ik zing mijn lied, en ik zing mijn lied
Wordt het een snoepje of krijg ik wat fruit
Mijn tasje gaat open, het liedje is uit!

Talloze variaties op een thema bestaan, maar dit is het liedje dat Eva dit jaar geleerd kreeg op de peuterspeelszaal. En omdat dat liedje letterlijk tientallen keren de revu passeerde de afgelopen tijd, was het ook voor Christan, in zijn eigen taaltje, geen probleem om het mee te zingen. Een beetje verlegen kwamen de woorden uit zijn mond, maar als je even goed luisterde, en helemaal als Eva meezong, kon je een glimlach niet onderdrukken, als dat kleine ventje zijn best deed het lied te brengen!

En wij niet alleen, ook de buurtbewoners waren danig onder de indruk van ons duo! Beiden hadden een rugzak op hun ruggetje, die al snel te klein bleek, voor al het lekkers dat opgehaald werd. Mars, mandarijn, chips, snoepketting. Alles verdween in de tasjes! Op naar de volgende deur!

De weg ernaartoe verlicht, door de lampjes, in hun eigen lampionnetje. Eva met een zelfbouwsel van de speelzaal, en Christan met een fabriekslampionnetje. En trots dat beide waren!

Nadat de buren, en overige straat-bewoners het schouwspel aanschouwd hadden, moesten we natuurlijk ook even langs juf Grietje, Eva's peuterspeelzaal-leidster. En uiteraard werd vol trots het liedje nogmaals ten gehore gebracht. Juf Grietje genoot zichtbaar van haar inspanningen. Het blijft mooi om te zien dat sommige mensen ook nog gewoon iets niet doen, omdat het toevallig hun baan is, maar ook omdat ze het gewoon leuk vinden.

Tenslotte, zo'n avond is immers altijd te kort, en de kinderen nog maar klein, ook even langs oma. Niet te lang, want morgen is het weer vroeg dag, want Eva gaat weer naar de speelzaal. Maar even langs oma hoort er op zo'n avond natuurlijk bij. En ook oma was danig onder de indruk. En ook hier ging weer wat lekkers in de rugzak, hoe kan het ook anders!

Eenmaal weer thuis was het al lang en breed kinderbedtijd, maar hoe gaat zo iets? Nog vol van het "lichie lop'n" (zoals dat in Drenthe heet) waren ze volgens eigen zeggen nog helemaal niet moe. Maar eenmaal de tandjes gepoetst, en ingestopt in bed, duurde het welgeteld 10 tellen, en beiden sliepen. Eva sliep volgens mij al voor we de deur van haar slaapkamer dicht hadden gedaan.

En morgen denk ik dat het eerste is waar ze naar vragen: "Mag ik wat lekkers?"

Er is er een twee!

2008-10-28T13:04:00.004+01:00

Christan is vandaag jarig!

Hij is 2 jaar oud geworden!

HIEP HIEP HOERA!!

Ondertiteling alstublieft!

2008-10-23T16:03:00.000+02:00

Als je niet regelmatig met kinderen praat, kan het soms moeilijk zijn, om te verstaan wat ze zeggen. Je zou haast willen dat je ondertiteling kunt krijgen, om van alle verbasteringen hun oorspronkelijke woord te weten te komen. Zodat je weet dat "toto" in feite "auto" betekent. En dat "toet-toet" niets te maken heeft met een toeter, maar simpelweg het woord is, dat gebruikt wordt om aan te geven dat een nagerecht toch wel op prijs gesteld wordt, want een toetje hoort erbij.

En zo zijn er wel meer woorden die hij gebruikt. Want het gaat hier natuurlijk niet om een willekeurig kind, maar om de jongste telg van ons gezin, Christan. Hij is nu bijna 2 (nog 1 weekje!) en begint steeds beter te praten. Of wij leren hem verstaan. Dat kan natuurlijk ook. Feit is dat zijn woordenschat elke dag groeit, en dat ook zijn uitspraak steeds beter wordt. Hij heeft nog wat moeite met sommige klanken en combinaties, dat wel, en dan maakt hij vaak wat moois van.

Zo heet zijn zus Pleva, en mama wordt mammie. Als we hem naar bed brengen wil hij zelf de trap op lopen. Etdoe (of zo…) klinkt het dan. Zelf doen, dus. En als we gaan wandelen wil hij eerst zijn okken (sokken) aan, voor hij zijn Nijniehoene of Lalie's aan wilt. Nijntjeschoenen en laarsjes, voor de goede verstaander.

Toen hij nog klein was, een maand of 6 oud, leerde hij net kruipen. Je zag hem dan af en toe op de grond liggen, een stuk speelgoed een halve meter van hem verwijderd, terwijl hij zijn uiterste best deed er naar toe te kruipen. En als dat dat niet lukte zag je hem gewoon kwaad worden. Pure frustratie natuurlijk, want hij wilde persé zijn speelgoedje, maar kon er nog niet zelf naar toe, en dat speelgoedje komt uiteraard niet naar hem toe. En dan zette hij toch een keel op. Want hij wilde zó graag er naar toe...

Flink veel oefenen later lukt het wél, en je merkte gewoon aan Christan dat hij daardoor ook wat vrolijker werd. Niet langer afhankelijk van ons als ouders om hem zijn knisperboekje te geven, maar nu kon hij er zelf naar toe, om het te pakken.

Dat patroon herhaalt zich nu ook weer een beetje, met zijn praten. In het begin kon hij zich aardig opwinden, als hij iets wilde, maar dat niet aan ons duidelijk kon maken. Dan wilde hij bijvoorbeeld graag een bepaald liedje horen, of filmpje zien, maar lukte het niet om ons zover te krijgen. Of Eva pakt zijn speelgoed af, wat ook nog wel eens gebeurd. Het enige dat hij dan kon doen was huilen.

Maar opeens, van de één op de andere dag was daar een van zijn eerste woordjes, en dat was meteen een makkelijk woord: NEE!. Ineens kon hij duidelijk maken dat hij iets níet wilde. En dat maakte zijn leven een stuk makkelijker, merkten we. Hij kon Eva laten weten dat ze zijn speelgoed niet moest afpakken. Hij kon ons laten weten dat hij niet naar bed wil. En hij kon duidelijk maken dat hij geen eten meer hoefde.

Na een week of 3 kwam daar ook JA! bij. En een paar dagen later oek, waarmee hij zijn doek bedoelt. En zo, woordje voor woordje, vond hij steeds meer manieren om zich uit te drukken.

En op moment van schrijven is hij zover dat hij al hele zinnen aan het maken is. 3, 4 of 5 woordjes achter elkaar. Nog steeds niet altijd even duidelijk voor een buitenstaander, maar voor ons als ouders maakt dat het wel een beetje makkelijker. En zelf is hij ook weer elke keer trots als krijgt waar hij om vroeg. Grote vent!

Zo vader, zo dochter

2008-10-08T14:36:00.001+02:00

"Weet je wel zeker dat dat een dochter van mij is?"

"Eerst een DNA-test!"

Een wel vaker gehoord grapje in huize Apenkooi.

Als een van de kinderen weer eens ondeugend is, iets geks doet, een stunt uithaalt, of een bijdehante opmerking terugkaatst, komt er een of andere variatie op bovenstaand voorbij. Uiteraard weten we allebei wel hoe het werkelijk zit, en dat beide kindertjes het resultaat zijn van een uitgekiende mix van chromosoompjes en dna-strengen van ons beiden, en dat we er echt niet aan twijfelen dat ze van ons zijn. Maar dat maakt het niet minder leuk elkaar daar soms toch even mee te plagen. Of misschien maakt dat het juist wél leuk: omdat we niet twijfelen, kunnen we er een grapje over maken.

Alhoewel…. De enige die het 100% zeker weet is Karin… Dan toch maar die test eens bestellen?

Een paar dagen geleden, nadat de kindjes lekker in bad waren geweest, en ze in hun pyama nog even naar beneden mochten voor een beker warme thee met melk, pakte Karin haar fototoestel en maakte een paar foto's. Beide kinderen staan meteen vooraan, om een foto van zich te laten maken. Het verwonderd ze nog elke keer, dat ze zichzelf terugzien op het kleine schermpje, achterop het toestel.

"Mama, maak je ook van mij een foto?" klonk het, en ze lachte naar het spreekwoordelijke vogeltje.

Flitslicht vulde de kamer, en nog voor dat het resultaat goed en wel verschenen was, stond ze al naast mama, om de zojuist gemaakte foto te zien. Geinige foto, maar zoals zo vaak bij kinderen, wordt er soms een beetje overgecompenseerd als je als fotograaf vraagt "Even lachen!". Dan wordt er zo'n raar gezicht getrokken, dat we besluiten om de foto maar weer te wissen. Voordeel van digitaal foto's maken…

Dit keer keken we allebei echter even naar het schermpje, en viel ons iets op, aan de foto van Eva: wat het schermpje toonde was een foto van een meisje van 3 jaar oud met lange haren, dat lachend naar de camera kijkt.

En daarbij als 2 druppels water lijkt op een foto van een jongen van begin 20, die met lange haren naar de camera kijkt.

En laat die jongen nu net de vader van dat meisje zijn!

Karin stelde voor de foto's even naast elkaar te 'Photoshoppen'. De foto van Eva is overigens qua belichting niet zo mooi, maar ja, dat ligt aan de camera, en daar kunnen we niet zoveel aan doen. Maar de gelijkenis werd wel ineens opvallend treffend!

Ik geloof niet dat ik nog ooit het grapje van de DNA-test kan maken. Want deze gelijkenis is wel zó overduidelijk, dat die uitspraak niet meer geloofwaardig overkomt!

De foto is overigens gemaakt in de kroeg waar ik, in mijn jonge jaren, zo'n beetje elke vrij-, zater- en zondagavond te vinden was. Een kleine hardrock-kroeg in Gulpen, die officieel 'A gen kirk' ('Bij de kerk') heette, maar in de volksmond vernoemd was naar de eigenaar: 'Juul'. Veel goede herrinneringen aan die tijd, met veel leuke mensen. Harde muziek, bier, en vooral veel lachen! En laten we vooral niet vergeten dat dat ook de kroeg is waar ik Karin hebben leren kennen, nu alweer zo'n dikke 16 jaar geleden!

Inmiddels is de lengte van mijn haren teruggebracht van 30 cm naar 3 mm (ik ben zo te zeggen 'mijn wilde haren kwijt'), maar heb ik een dochter die 'mijn' haar ge-erfd heeft, en nu met een mooie, dikke bos lang, bruin haar rondloopt.

En me daarbij aan mezelf doet denken.

Een soort 'Mini-Me' dus!

Zomervakantie - deel 3

2008-09-12T22:36:00.003+02:00

(Deel 1 vind je hier)
(Deel 2 vind je hier)

Een kleine 20 kilometer van Gerolstein ligt het plaatsje Daun. Daar, even buiten het dorp, ligt het Wild und Erlebnispark. Een flink omheind gebied, 220 hectare groot, met verschillende dieren die daar in relatieve vrijheid leven. Over dat gebied loopt een (veld-)weg, waarover bezoekers vanuit hun eigen auto, de dieren kunnen bekijken. Je rijdt dus met je auto langs loslopende damherten, ezels, lama's, wilde zwijnen en meer.

Speciaal voor de gelegenheid, en om te zorgen dat ze alles goed konden zien, mochten Eva en Christan voorin zitten. Christan bij mama op schoot, en Eva bij papa. Niet heel handig bij het autorijden, maar ach, verder dan de 1e versnelling kwamen we och niet, en het ging maar stapvoets.

Na een stukje rijden kwamen we bij een soort uitkijkpost. Een houten bouwsel, van waaruit je de wilde paarden (die dan weer wel afgeschermd zijn van de bezoekers, door een hek; het blijven wilde paarden immers) goed kunt bekijken. En vreemd genoeg: er liepen niet alleen mensen over de uitkijkpost, maar ook 3 ezels!

Een soort sigarettenautomaat keerde in ruil voor een Euro een pakje wildvoer uit. Waar ik wildvoer schrijf moet je maar gedroogde maïs voor ogen houden, want dat zat er feitelijk in. Maar goed, de dieren vonden het wel best! Eva mocht de ezel aaien, en beide kinderen mochten ze ook nog wat maïs wildvoer geven. Christan vond dat toch wel wat te spannend, maar Eva, die kleine durfal, was voor de drommel niet bang!

Met vlakke hand mochten de dieren het eten opknabbelen. Eva giechelde toen de tong van de ezel haar hand likte. Ze straalde van plezier.

Na weer een klein stukje verder te zijn gereden met de auto, hadden we inmiddels allerlei ander dieren gezien. Onderweg nog wat vertraging opgelopen, door de familie wild zwijn, met een hele hoop kleintjes, die onverstoord de weg blokkeerden. De dieren in het park waren duidelijk al wel gewend aan menselijk bezoek, maar dat gaf ons nu juist mooi de gelegenheid zulke beesten eens van letterlijk 1 meter afstand te bekijken. En dan kom je er pas achter dat wat in de stripboeken van Asterix en Obelix maar kleine beesten lijken, in werkelijkheid forse dieren zijn, die een volwassene volgens mij zonder veel moeite omver kunnen kegelen. Maar mooi om te zien, dat wel!

In een van de bochten op weg naar de volgende uitkijkpost, stond ineens een jonge ree stil. 2 druppels water Bambi! Ik stopte de auto, in de verwachting dat we 0,5 seconde mochten kijken, en dat het dier daarna zijn biezen zou pakken. Maar niets van dat al: ze bleef gewoon staan!
Voorzichtig graaide ik naar mijn camera die op de achterbank lag, richtte de lens op het mooie, jonge beest, en schoot snel een paar foto's. Als een volleerd fotomodel bleef ze staan, keek recht in de lens, en poseerde voor mij. Drie foto's. Vier, vijf en zelfs zes foto's maakte ik, en hij stond er nog.

Brutaal geworden nam ik een gok, en vroeg aan Eva of ze haar ook wat te eten wilde geven. Ervan overtuigd dat het openslaan van het autoportier het dier nu toch wel echt zou wegjagen, pakte ik het doosje voer.

Deur open, Eva naar buiten, en verdraaid: "Bambi" staat er nog steeds. Sterker nog, ze komt zelfs dichterbij! En haar zusje ook!

Met grote ogen zaten Karin en ik dit te bekijken. Zij met Christan op schoot vanuit de auto, en ik met camera in de hand, op een paar stappen afstand.

Een beetje lacherig strooide Eva de maïs voor de voeten van de dieren, en ze begonnen lekker te knabbelen.

Eva besefte uiteraard nog niet hoe bijzonder het wel niet is, om een ree op die manier van zó dichtbij te naderen en voer te geven, maar voor ons als ouders was dat wel een heel bijzonder moment. Niet in de laatste plaats omdat wij zelf nog nooit zo dicht genaderd waren.

Gelukkig zijn de foto's niet mislukt!

Na afloop van de rondrit zijn we nog even een hapje gaan eten in de speeltuin die het park ook had. Een trampoline, een klimtoestel, glijbanen en divers klim- en speeltuig. Als echte 'Ollanders hadden we ons eigen brood en Roosvicee mee, en hebben we heerlijk gelunched.

Daarna zijn we terug naar huis gereden, en hebben we de rest van de vakantie hier met een bijzonder fijn gevoel aan terug gedacht. Een unieke ervaring voor zowel ons als Eva en Christan!

Zomervakantie - deel 2

2008-09-08T21:43:00.001+02:00

(Deel 1 vind je hier!)

Vakantie in de Duitse Eiffel dus. Uiteraard blijf je dan niet alleen op zo'n park zitten. Helemaal niet in dit geval, want we hadden (bewust!) geen Centerparcs of Landal ding geboekt. Die hebben dan weliswaar wel vaak een subtropisch zwemparadijs, souvenierwinkeltje of bowlingbaan, maar ach, dat zijn van die dingen waar we niet zoveel om geven.

In de omgeving van Gerolstein (waar we dus zaten) is er voldoende te zien, en te doen. Een van de dagen van onze vakantie zijn we naar Bitburg gegaan. Bekend van het bier, en van de op veel auto's te vinden sticker 'Bitte ein Bit'.

Helaas viel dat dorpje nogal tegen. Beetje saai, feitelijk 1 winkelstraat(je), en verder niet zoveel. Ja, de brouwerij misschien, maar daar vonden we de kinderen toch nog wat te klein voor. Bovendien is dat eigenlijk alleen leuk voor papa, dus misschien een ander keertje.

In plaats daarvan reden we even door naar Kues-Bernkastel. Nou ja, even... 60 kilometer verderop. Maar wel absoluut de moeite waard. Een typisch Moessel-dorpje, gelegen aan het water, met mooie, opmerkelijke vakwerkhuizen, omgeven door heuvels waarvan de flanken begroeid worden door enorme hoeveelheden druivenstruiken. Prachtig weer erbij, 2 lieve kindertjes, en eigenlijk kon de dag toen niet meer stuk.

Het liep alweer tegen lunchtijd, en de dames wilden graag even van het toilet gebruik maken, dus we zochten maar even een terrasje op. Viel nog niet mee, met zoveel toeristen, op een zomerse dag in augustus. Maar uiteindelijk vonden we een plekje.

Voor de kinderen een lekker kinderijsje met verrassing, voor mama een soepje en voor papa aardappelrösti, met kaas en champignons, in roomsaus. Het is nog een wonder dat ik nauwelijks ben aangekomen in de vakantie! Machtig, maar wel lekker gegeten.

Daarna weer lekker de toerist uitgehangen: beetje wandelen, beetje shoppen (lees: speelgoed voor de kinderen gekocht) en genieten van het weer.

Eenmaal terug in het park zat er maar één ding op, volgens de kinderen: "Nijnie voe'en!"
Met ondertiteling erbij wordt dat dan: Christan wil even de konijnen wat voer gaan geven.

We hadden nog wat voer over van ons bezoek aan het wildpark, en pakten ook nog een emmertje mee uit keuken. Normaal zou dit emmertje gebruikt worden om aardappelen of groenten in te doen, maar nu ging er een heel ander soort sla in: konijnensla. Ofwel de bladeren van de paardenbloemen, die in grote hoeveelheden rondom ons huisje groeiden.

Geconcentreerd liepen onze 2 kleintjes door het gras, op zoek naar de goede bladeren. Met chirurgische precisie plukten ze de paardenbloemen kaal, tegelijkertijd proberend zo groot mogelijke bladeren te plukken. Met zijn 4-en hadden we zo in no-time het emmertje vol.

Gewapend met het rode emmertje konijnensla, het groene doosje wildvoer (konijnen zijn immers ook wild. Dat wist u toch?) en op roze en blauwe laarsjes stapten we naar het grote konijnenhok.
Een flink ding, van ongeveer 4 bij 6 meter, met een 15 tal konijnen, een cavia, een witte kip, een fazant en wat kanaries. Goed verzorgde dieren, die duidelijk gewend zijn aan de aandacht van kinderen. Ze zagen ons aankomen, en hadden volgens mij al direct in de gaten wat we kwamen doen.

4 Kleine handjes graaiden in het emmertje, en wurmden de blaadjes door het gaas heen. Dat was niet aan dovemansoren gericht, want de konijntjes buitelden over elkaar heen, om maar zoveel mogelijk groenvoer te kunnen snaaien. En Eva en Christan bleven dapper hun best doen, om aan de vraag te voldoen.

Na een half uurtje was alles op, en liepen we weer terug naar ons huisje.

Uiteraard kwamen we langs de speeltuin... Nou ja, die foto's hebben we al gezien!

(Er volgt nog een deel, trouwens!)

Zomervakantie - deel 1

2008-09-03T14:11:00.007+02:00

Net als zoveel werkende vaders heb ik niet zoveel vrije tijd als ik graag zou willen. Een 40 urige werkweek, en een uur enkele reistijd maken dat ik 's ochtends rond 6:30 het huis verlaat, en 's avonds rond 17:00 weer thuis ben. En dan is het eerst etenstijd, dan baddertijd, en dan is het alweer tijd om de kindjes in bed te leggen. Door de week zie ik ze dus niet zo vaak.

In het weekend heb ik al wat meer tijd, en is er ruimte om even samen te spelen. Maar ja, ook dan zijn er genoeg dingen die ook mijn aandacht eisen. Dat is natuurlijk het nadeel van een eigen huis, met wat werk eraan.

Afgelopen week heb ik daarentegen de kinderen elke dag gezien, veel gespeeld, niet geklust, en eigenlijk alleen leuke dingen gedaan. Ofwel: het was vakantietijd!

We hadden een huisje geboekt, in de Duitse Eifel, nabij Gerolstein. Een mooi gebied, met heuvels, bossen, leuke kronkelwegen, Duitse broodjes, en een autovrij bungalowpark met speeltuin en konijntjes in een groot hok.

Het huisje zelf was niet zo bijzonder. Denk aan een woonkamer, kitchenette, douche en 2 slaapkamers. Beetje model stacaravan, zeg maar. Niet luxe, maar prima om een weekje in te ontspannen.

Eva sliep in het onderste bed van het stapelbed op de ene slaapkamer, en voor Christan hadden we zijn campingbedje (zoals dat heet) meegenomen. Karin en ik waren aangewezen op de slaapbank in de woonkamer.

Na een wat koude eerste nacht (6 graden, en dat in augustus!) begonnen we de dag met een lekker ontbijtje. En wat is nu lekkerder, dan op vakantie, in Duitsland, een heerlijk, knapperig vers, met wat boter en kaas belegd Duits broodje? Nou vooruit, voor Karin wordt dat dan belegd met hagelslag! ;-)

In de zomermaanden staat de lokale bakker met een klein busje elke ochtend op het park. Zo rond de klok van 8:30 vormt zich dan een rij van toeristen (op dit park eigenlijk alleen Nederlanders), die stuk voor stuk een zak broodjes kopen, soms aangevuld met een croissantje, chocoladebroodje of zelfs een Telegraaf. Ondergetekende heeft dan ook meer dan eens braaf aangesloten in deze rij, om even later in het huisje terug te komen, met 9 harde broodjes en 1 zacht, wit puntje, voor Christan.

En lekker dat ze waren!

Meer dan eens heeft Eva een of twee broodjes opgepeuzeld. Gewoon zó; niet belegd. Voor Christan belegden we zijn witte puntje met kaas. Want daar is hij dus helemaal gek van. Kaaskopje!

Na lekker te hebben ontbeten, en zonder verdere plannen, was het speeltijd voor de kinderen. Op het terrein van het park bevonden zich 2 speelplaatsen: een met houten speeltoestellen, waaronder schommels, een wip, en een heuse kabelbaan, en een speelplaats met glijbanen, schommels, en een groot plastic huis.

Het leuke van kinderen onderling is, dat zich op die speelplaatsen spontaan vriendschappen vormen, zonder veel moeite. Voor Christan gaat dat weliswaar nog niet zo op, aangezien hij nog wat klein is en bovendien de jongste van alle kinderen daar, maar voor Eva ligt dat anders. Nog geen 10 minuten nadat we aan het spelen waren (wat er in de praktijk op neerkomt dat een van ons de schommel van Eva staat te duwen...) hadden ze elkaar gevonden: Eva en .... Eva!
Een meisje, net een half jaar ouder dan onze Eva, met de naam Eva. Leuk, en soms verwarrend. Op de vraag "Vind je het nog wel leuk, Eva?" kijken je dan ineens 2 lachende gezichtjes aan! En heb ik meteen mijn antwoord!

Zo'n week is natuurlijk te kort, en Eva nog te klein, voor blijvende vriendschappen. Maar het is wel enorm leuk om te zien dat dat kleine meisje dat nog niet eens zo gek lang geleden nog volledig afhankelijk van ons als ouders was, nu steeds zelfstandiger wordt. En steeds meer een echt, klein mensje wordt. Eentje die straks dus (hopelijk) vriendjes en vriendinnetjes krijgt, en die samen gaat spelen.

Natuurlijk is het op vakantie hier niet bij gebleven. We zijn nog naar een wildpark geweest, ijsjes gegeten op een terras, en konijntjes gevoerd.

Maar daarover later meer!

Niet in óns huis!

2008-08-19T14:31:00.000+02:00

"Niet in óns huis!"

De stellige mening die Karin en ik waren toegedaan was dat, wat er ook zou gebeuren, ze niet in ons huis naar binnen zouden komen.

Maar zoals zo vaak, wordt je ouder, soms ook wat wijzer, en transfomeert de eens zo rotsvaste overtuiging in een zachtere mening, die uiteindelijk uitkomt bij een soort van 'vooruit-maar-weer' houding. Een mening hebben, je afzetten tegen de massa is één ding, maar om dat ook nog eens vol te houden, terwijl je wordt aangekeken door twee reebruine oogjes, waar al de aanvang van een traan in is te bespeuren, is een heel andere klasse.

En we gingen door de knieën.

En verwelkomden in ons midden een rode knuffel met de welluidende naam "Po".

En voor wie dat niets zegt, zal het volledige rijtje namen waarschijnlijk glashelder maken, over welke Po het hier gaat:

Tinkiewinkie.

Dipsie.

Lala.

Po.

Juist. De Teletubbies inderdaad. Lange tijd Teringtubbies, maar om te voorkomen dat Eva het op de peuterspeelzaal over haar Teringtubbie heeft, hebben we toch maar besloten de originele naam te hanteren.

En zo slaapt Eva nu alweer een hele poos met een rode Po. Beetje versleten inmiddels. Zo is het spiegeltje op de buik niet helemaal goed meer, en zie je in plaats van je evenbeeld, het stof dat zich eigenlijk áchter de spiegel bevindt. Je kijkt als het ware door de spiegel heen.

Omdat Christan wel eens vaker met Po van Eva's bed gristte en ermee aan de haal ging, hadden we bedacht dat hij maar een eigen Tubbie moest krijgen. Liefst even groot, en van dezelfde kwaliteit. Helaas bleek dat nog niet zo makkelijk als gehoopt. We waren al een tijdje op zoek, bij Intertoys, Bart Smit, Toys'R'Us, op Marktplaats, en online winkels, maar helaas: geen succes. Wel tweedehands, maar om nou een potentieel bekwijlde knuffel te kopen, zó graag wilden we nou ook weer geen Tubbie kopen.

Maanden later alweer liep (surfte?) Karin er tegen aan: op eBay werd een Tinkiewinkie verkocht. Nieuw in de verpakking!

Affijn, bod uitgebracht van een paar euro (hey, het blijft eBay... ;) ) en afwachten. Toen de veiling was afgelopen kregen we een mailtje van de verkoper: we hadden gewonnen! Voor uiteindelijk een euro of 8 zou de Tubbie naar Norg komen. Vanuit Engeland nog wel. Lang leve het internet!

Zo gezegd, zo gedaan, en een paar dagen later arriveerde het pakketje. Zoals beloofd door de verkoper, was het inderdaad een nieuwe pop.

We gaven Tinkiewinkie aan Christan. Eva had immers Po al.

Maar hoe dat soort dingen gaan: Eva was zo vrijgeving om haar Po af te staan. Want Tinkiewinkie was haar nieuwe vriendje. En Christan "mocht" Po wel hebben.

En ondanks dat wij aandrongen, en ons best deden, ze wilde Tinkiewinkie niet meer afstaan. Tinkiewinkie was voor háár, en Po was niet meer interessant. Wonderlijk, hoe snel een "liefde" op die leeftijd kan bekoelen. Waar Po eerst nog de wereld voor haar was, was hij in 10 seconden gedegradeerd tot afdankertje.

Dat afdankertje vond echter 2 grijpgrage handjes, bij Christan! Vol overgave ontfermde hij zich over de wat vaal geworden Tubbie, en liet hem niet meer los.

En zo zitten tegenwoordig beide kindertjes op de bank, elk met een eigen Tubbie.

En zullen wij voortaan niet meer zo stellig roepen "Niet in óns huis!"....

Bij oma wonen

2008-08-11T22:22:00.006+02:00

"Ik ga bij oma wonen."

Karin en ik keken elkaar eens aan.

"Ik ga bij oma wonen!" zei ze nog eens.

"Maar je woont toch bij papa en mama? Wil je hier niet meer wonen?"

"Nee."

En daar konden wij het dan mee doen.

Gelukkig kennen we Eva al wat langer dan vandaag, en snapten we vrij snel dat ze bedoelde dat ze bij oma wilde logeren. Want dat hadden we afgesproken een paar dagen eerder, en Eva komt nu langzaam op een leeftijd dat ze beloftes gaat onthouden. En ons daar dus ook fijntjes aan herinnert....

Woensdag, de grote dag eindelijk aangebroken, stapte Eva met oma in de auto. Oma was een uurtje daarvoor naar ons huis gekomen, om haar op te halen. Kinderstoel even omgebouwd, en ze mocht op de voorstoel, naast oma in haar hemelsblauwe Toyota Starlet. Koffertje gepakt, met Po (daarover een volgende keer meer!), doek, pyama en schone kleertjes. Ze stond al een tijdje te stuiteren in de woonkamer. Geen rust meer in de kont! Geen wonder: uit logeren is leuk, spannend, en met oma toch ook weer heel vertrouwd. En dus leuk!

Toen ik 's avonds thuis kwam van mijn werk was dat wel even vreemd. Normaal vliegen meteen 4 armpjes in de lucht, en voor ik goed en wel een voet in de woonkamer heb gezet, hangen er 2 kindertjes om mijn benen! De gebruikelijke volgorde is dan ook dat eerst de kinderen de kus en knuffel krijgen, en daarna pas Karin.

Dit keer dus niet. Ik was een beetje vroeger dan anders, Christan lag nog op bed. En Eva was bij oma, dus het was verbazingwekkend rustig in huis... Da's gek! Heel anders dan de hectiek en drukte van een normale door-de-weekse dag.

Het eten voelde ook wat vreemd. We zijn er inmiddels zo aan gewend om met zijn 4-en te eten, en onze aandacht te verdelen, dat het ineens heel gek is, om je aandacht op één kind te richten. En dat gold ook voor het badje van die avond: waar we normaal met zijn allen naar boven gaan, nam Karin nu Christan onder de arm, en vertrok richting badkamer. En ik? Ik had ineens even niets te doen. Vreemd, maar voor de verandering best een keertje lekker!

Rond 8 uur 's avonds ging de telefoon. Eva wilde nog even met papa en mama bellen, om welterusten te zeggen, en even te laten weten dat ze het enorm naar haar zin heeft. De telefoon op de speakerstand, zodat we beiden konder luisteren en praten, en we konden duidelijk horen dat ze wel moe was, maar heel vrolijk. Na wat heen en weer geklets ("Wat heb je gedaan?", "Waar ben je geweest?", "Ga je lekker slapen zometeen?") hingen we op.

10 Minuten later, opnieuw de telefoon.

Eva.

"Mama, ik wilde even iets met je bespreken."

Ze is 3.

"Mama, ik zie je morgen weer. hé?"

"Ja, meissie, morgen zie je me weer!"

"Welterusten!"

"Welterusten, schatje!"

Ze wilde nog even mama horen, en even zeker weten dat ze morgen weer thuis zou zijn. Gelukkig! Wij worden toch nog een beetje gemist!

De dag erna kwam Eva gelukkig weer thuis, want we hadden haar toch wel gemist; zelfs voor dat ene nachtje.

Ze zat vól verhalen!

Ze had bij oma gedouched, ze hadden lekker rode kool met gehaktbal gegeten, én: ze waren bij de vliegtuigen geweest! Oma woont namelijk in Vries, en dat is vlakbij 'Airport Groningen'. Een dure naam, voor wat in de volksmond gewoon vliegveld Eelde heet. En daar waren ze naar toe geweest!

Terrasje gepakt, en vliegtuigen bekeken. Want daar had ze al vaker om gevraagd: "Gaan we ook eens de vliegtuigen kijken?" En dat had ze dus nu gedaan. Ze was erg onder de indruk van met name het lawaai, maar ze had het enorm naar haar zin gehad!

Ze had zelfs uitgeslapen! Om half zeven was ze even wakker geweest, oma geroepen dat ze moest plassen, en oma vreesde voor een dagje vroeg opstaan, maar nee hoor: na het plassen wilde ze nog wel even gaan slapen. En was het uiteindelijk half negen(!) dat ze wakker werd.

Op de vraag of ze ons gemist had, kwam een wel heel groot antwoord, op een typisch Eva-toontje : "Maar natúúrlijk, papa!"

Bijdehandje! :-)

Nee! Of toch wel?

2008-07-31T09:35:00.002+02:00

Ik schreef er al eens eerder over. Ouders van volwassen kinderen roepen het ook vaker dan je lief is. Opa's en oma's klagen er ook al over. En ze hebben gelijk!

Wat gaat dat hard met kleine kinderen!

Het ene moment lig je lekker in je bed, een beetje te dommelen, met je zoon van 5 weken op je buik, en voor je het weet moet je een kleuter van 3 een tik op haar vingers geven, omdat ze voor de zoveelste keer speelgoed van haar broertje afpakt...

Het leuke van groter wordende kinderen is wel dat er op een zeker moment interactie ontstaat. In het begin nog wat gelimiteerd, tot teruglachen, en een vinger beetpakken, maar op een gegeven moment merk je dat je, zonder dat je dat moment echt bewust merkte, met je kinderen staat te praten.

"Wil je niet meer eten?"

"Nee!"

"Wat wil je dan?"

"Toet-toet!"

Dan ben je dus 1,5 en dan laat je in niet mis te verstane woorden aan je ouders weten dat je geen zin meer hebt in de bami, maar dat je een toetje wilt gaan eten. Dat begint met een paar klanken, en uiteindelijk het woordje 'Nee' dat ze onder de knie krijgen.

En op alles wat je vraagt volgt dat ene woordje: "Nee!".

Kijk, dat is nu de 'Nee-fase'!

Bij Eva hebben we die niet echt gehad (althans, ik kan me dat niet zo voor de geest halen), maar bij Christan was dat echt duidelijk te merken. Gedurende een paar weken was zijn favoriete stopwoordje een drieletterig woord.

Nu zou je dat kunnen opvatten als iets negatiefs, maar daar denk ik anders over.

Al sinds zijn geboorte merkte je af en toe frustratie bij het mannetje. Frustratie dat hij iets níet kon. Zelf zijn speelgoed pakken bijvoorbeeld, op het moment dat hij nog niet echt kon kruipen. Of zelf de bank op klimmen, toen hij dat nog niet kon. Maar al te vaak was er wel íets dat zijn zusje al lang onder de knie had, en dat hij ook wilde, maar daar simpelweg nog te klein voor was.

Nu, op een leeftijd van bijna 2, loopt hij, klautert hij, klimt hij, pakt zijn eigen soepstengels uit de lade in de keuken, en gaat al los van (niet al te hoge) glijbanen.

Een van de laatste hindernissen heeft hij niet zolang geleden genomen: praten!

Niet alleen dat wij als ouders op een normale (relatief dan, hé... hij is en blijft nog maar klein! ;) ) manier met hém kunnen praten, maar dat hij zichzelf ook duidelijk kan maken. Hij weet het verschil tussen 'Ja' en 'Nee', maar kan ook duidelijk maken dat hij Bob de Bouwer wil kijken, of dat hij naar de tuin wil, of dat hij graag nog een knuffel wil.

'Papa toe' zei hij gisteravond.

'Papa is hardlopen' zei mama.

'Papa thuis?'

'Nee, papa is er even niet.'

'Papa werk?'

'Nee, maar wel zometeen weer thuis. Moet papa even een kus komen brengen?'

'JA!'

Leuk he! Dat praten!

Bruidsmeisje

2008-07-21T09:37:00.004+02:00

Op het moment dat ik dit schrijf zitten Bas en Chantal nog op Cuba. Ergens in de buurt van Guantanamo Bay, voor zover ik weet. Dat stond in elk geval in het laatste SMS-je dat ik van Bas kreeg. Ben trouwens ook wel benieuwd naar wat zo'n SMS vanuit een communistisch, haast 3e wereld-achtig land, kost. Dat zal ik hen zeker nog vragen.

De reis naar Cuba is hun huwelijksreis; ze zijn op 5 juli 2008 met elkaar getrouwd. Voor een indruk van hoe die dag eruit zag, heb ik wat foto's on-line gezet.

Op die foto's zie je ook onze kleine grote meid. Ze was er al een paar weken vol van: ze zou gaan trouwen met Bas & Chantal. Nog geen idee wat trouwen precies is, natuurlijk. Maar ze had wel donders goed in de gaten dat er iets aan de hand was, en dat zij die dag ook wel een speciale rol zou spelen. En kinderen genieten natuurlijk enorm als ze speciaal zijn...

De moeder van de bruid had niet alleen de jurk van de bruid gemaakt, maar ook de kleren van de bruidskinderen. Anouk en Dave, de kinderen van een van de getuigen van Bas, en Eva.
Prachtig vond ze het, rondlopen in een jurkje, met bloemetjes in de haren, en een eigen bruidsboeketje, gemaakt van spekjes en snoep!

Het was een prachtige dag, die bruidsmeisjes-technisch begon, in het huis van de ouders van de Chantal. Daar kreeg Eva haar jurkje aan, en mocht ze zich helemaal uitleven op haar rol van die dag. Natuurlijk veel op foto's komen, lachen, rondrennen, spelen met Christan, en af en toe een beetje verlegen, als ze wat aandacht krijgt.

Nadat Bas zijn bruid had opgehaald, en de foto's gemaakt zijn, vertrokken we naar Kasteel Oost in Valkenburg, voor het burgerlijk huwelijk. Eva mocht op schoot bij Bas, terwijl de ambtenaar het woord nam. Onder de indruk van alles, zat ze stilletje op schoot, en keek haar ogen uit. Bij het uitwisselen van de ringen had ze natuurlijk een plekje op de eerste rang, vond ze alles maar wát interessant.

Nadat de officiele handelingen afgerond waren, vertrok de hele stoet naar de kerk in Valkenburg, voor de katholieke inzegening door de pastoor. Eva's taak hier was het begeleiden van de bruid nara het altaar, en ook dat deed ze met volle overtuiging. Was ze op het kasteel al onder de indruk, de kerk was nog een stapje verder. Geen wonder natuurlijk, met zoveel mensen aanwezig, grote beelden, kaarsen, bloemen en natuurlijk de pastoor, met zijn gewaad.

Het eerste half uur zat ze dan ook stilletje op de bank, achter het bruidspaar. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en langzaam ontdooide ze wat, en werd ze wat onrustig. Het duurde dan ook niet lang, of de plechtigheid werd hier en daar begeleid door gelach en een klein gilletje, van Eva, Christan en Anouk. En papa en mama hun best maar doen om die drie in toom te houden. Wat dus niet lukte. En bij Bas een lach op zijn gezicht veroorzaakte!

Na het eten 's avonds in de Pastorij in Cadier en Keer, en de start van het feest te hebben meegemaakt, bleken de kindertjes nog steeds vrolijk en blij. Het was de bedoeling om ze in een kinderbedje in de Pastorij te leggen, in een kamertje naast de keuken, zodat zij konderen slapen, en wij nog even van het feest konden genieten. Door allerlei omstandigheden mocht dat helaas niet zo zijn, en we zijn om 23:00 vertrokken, naar ons appartement.

De kindertjes hadden toen alleen 's middags een uurtje geslapen, maar nog steeds hartstikke vrolijk. Ze hadden geen flauw benul van tijd; Eva wilde zelfs nog even televisie kijken! Niets daarvan! Lekker naar bedje! Moe maar voldaan vielen beiden kindertjes in slaap.

En denk maar niet dat ze uitsliepen! De volgende ochtend begon Christan om 7:15 al weer te kletsen in zijn bed.

En Eva? Die had het er de rest van de week nog over: ze wilde nóg een keer trouwen met Bas en Chantal!

Ei met hapjes!

2008-05-12T22:40:00.004+02:00

Vroeger, ik was denk ik een jaar of 10, waren er af en toe van die bijzondere zaterdagen.

Niet dat er dan noodzakelijkerwijs iets al heel lang stond te gebeuren, of dat we naar de Efteling zouden of zo, maar gewoon, een leuke dag. Dingen samen doen met je vader bijvoorbeeld. De onverdeelde aandacht van één van je ouders is toch één van die dingen die je als kind mooier vindt dan al het speelgoed van de wereld. Dan ga je bijvoorbeeld samen een band plakken van je fiets. Of je gaat samen even naar de bouw, om schroeven te kopen.

Mijn vader is een handige kerel. Opgegroeid in een groot gezin (katholiek, dus minstens 10 kinderen! ;-)) ), met een vader die een eigen fietsenzaak had. Bandenplakken is de man daarom wel toevertrouwd, want kinderarbeid had men destijds nog nooit van gehoord, dus oefening heeft hij genoeg gehad! En hij heeft dat dan ook weer aan mij doorgegeven. Waarvoor nog steeds mijn dank!

Schroeven waren ook vaker dan soms nodig. Een huis kopen uit 1775, en dat verbouwen van varkensstal annex hondenkennel naar volwaardig woonhuis is immers ook een meerjarenplan. En als je als kind dan mee mocht naar de Formido, Hubo of Wickes, is dat natuurlijk altijd leuk.

En soms, dan was het zelfs zo dat pa het ontbijt maakte op zaterdag of zondag. Dan mochten wij als kinderen kiezen.

"Ei met hapjes!!" galmde het dan door het in aanbouw zijnde huis!

Ik hoor de gewaardeerde lezer al denken: "Ei met hapjes? Wat is dát nu weer?"

Men neme:
- 2 eieren
- 2 sneetjes brood
- peper, zout, boter

Besmeer het brood aan 2 kanten met boter. Snij het brood in stukjes, ter grootte van 1 hap ("Aha!") Kluts de eieren met een eetlepel water. Smelt boter in een pan. Leg de hapjes in een pan, en bak ze aan een kant een beetje krokant/bruin. Draai ze dan om, giet het ei eroverheen, en bak tot het gestold is, en bak van de andere kant nog even. Beetje peper en zout erover, en klaar!

Meer is het niet, en dit recept mag u uiteraard naar hartelust kopieren! ;-)

Nog steeds vind ik het lekker. En nog steeds maak ik het af en toe voor mezelf.

Het leuke is nu wel, dat ik de traditie kan voortzetten. Of eerder: een traditie kan starten. Want mijn vader maakte het voor mij, en ik maak het nu voor mijn kinderen. En hopelijk vinden zij het ook lekker, en krijgen hun kinderen het ook (als er tegen die tijd nog eieren verkocht mogen worden... ;-) )

Ei met hapjes. Beetje van vroeger, maar ook voor nu!

Hiep Hiep Rahoe!

2008-04-21T13:42:00.001+02:00

Hieperdepiep Hoeraaaaaaaaaaaaaaaaa !!!!

Eva is 3 jaar geworden en wat hebben we een leuk feestje gehad! Wat Eva betreft mocht het feest de hele week duren maar we hebben vanavond toch maar de slingers opgeruimd.
“Nu ben ik niet meer jarig hè mama? Alle mensen zijn weer weg.... :-( ”
Wat vond ze dat jammer..het is zo’n gezellig ding, het liefst verzamelt ze heel veel mensen en kinderen om zich heen!

Opa & oma Valkenburg waren er ook en dat was voor haar (en ons) toch heel bijzonder. Oma is ziek geweest en opa en oma hebben ons nieuwe huis nog niet gezien. Ze verrasten ons en Eva op haar verjaardag met een bezoekje samen met oom Jan & tante Paula.
Ze hebben gezellig bij ons geluncht en Eva is lekker verwend met allerlei cadeautjes zoals alleen opa en oma dat kunnen geven. Opa heeft een poppenhuis voor haar gemaakt en die staat nu te pronken op haar kamertje. En omdat het geen klein huis betreft (opa denkt graag in het groot :-) ), hebben we haar commode ook maar opgeruimd. Mama gebruikte deze alleen maar om Eva op te parkeren om haar haar te borstelen. Ook weer een einde van een tijdperk.
Ons meiske is uit de luiers en echt baby-af.

Eva wist ook precies wat voor verjaardag ze wilde hebben en hoe haar taart eruit moest zien.
Ze wilde graag een Cars-verjaardag. We hebben wel 100 keer aan haar gevraagd of ze geen prinsessenverjaardag of Dora-taart wilde hebben maar niks hoor, madam wilde liever een verjaardag met stoere auto’s! Zogezegd zo gedaan, we hebben het huis versierd met Cars slingers, ballonnen en mama heeft een Carstaart in elkaar gefreubeld. Tevens hebben we er ook maar eentje van karton gemaakt om te kunnen trakteren op de peuterspeelzaal.
Ze heeft alle taartpunten met een glunderend snoetje uitgedeeld hoor! Mama was stiekem ook wel een beetje trots op het bouwwerk dat papa en mama samen hebben gemaakt.

En om het Carsfeestje compleet te maken, kreeg Eva van oma Klok een grote vrachtwagen met oplegger. Geweldig vindt ze het, ze kan er zelf ook op zitten en rijden!

Papa en mama hebben haar een keukentje gegeven (zie eerste foto). Zo vaak krijgt ze van ons geen groot speelgoed en we vonden het ook eens tijd worden voor een leuke gadget in de woonkamer :-)
Het heeft nog wel een likje verf nodig, het keukentje wordt zwart/wit geverfd. Al zou het Eva niet uitmaken, die speelt er zo ook wel mee hoor! Ze heeft vandaag al heel wat pizza’s in het oventje gebakken want papa was daar ook mee bezig in zíjn keuken!

Christan heeft in alles lekker kunnen meedelen. Eva nieuw speelgoed? Dat werd door Christan meteen geconfisqueerd en in zijn mondje gestopt. Eva heeft tegenwoordig dus al het speelgoed op de grote tafel liggen, daar kan haar lieve broertje dan tenminste niet bijkomen.
Hij mag met Nijntje spelen want daar voelt Eva zich nu echt te groot voor !

Programma der festiviteiten

2008-04-09T13:45:00.000+02:00

Just a day in the life of....

06:00 - Mark's wekker gaat. De Senseo gaat aan, en het brood wordt uit de diepvries gehaald

06:30 - Jamie uitlaten

06:45 - Mark vertrekt naar zijn werk (in dit geval in Zwolle)

07:30 - Eva en Christan worden langzaam wakker

08:00 - Opstaan, tanden poetsen en aankleden

08:30 - Ontbijt, thee en melk, en even wakker worden.

09:30 - Vrij spelen, of samen kleien (want Eva doet niets liever dan sámen spelen!)
10:30 - Ochtendwandeling, want Jamie moet ook nog even naar buiten
óf
09:30 - Naar supermarkt (want een tray melk gaat ook maar kort mee...)
11:30 - Ochtendwandeling, want Jamie moet ook nog even naar buiten

12:00 - Tijd voor de lunch, met een broodje en een beker Yoki-drink

13:00 - Vrij spelen

13:30 - Middagslaapje, teneinde rust in de tent te creëeren, zodat Karin tijd heeft om de was, het huishouden of het eten voor te bereiden(*).

15:30 - Tijd voor fruit (appel, banaan, peer.. dat werk)

16:00 - Kinderen mogen even TV kijken
16:30 - Middagwandeling, want Jamie moet alweer even naar buiten
óf
16:00 - Even naar bijvoorbeeld Oma, Edwin of de Hema (kleertjes!)

17:00 - Mark komt thuis uit zijn werk

17:30 - Voorbereiding van het gezamelijke diner

18:00 - Allemaal aan tafel en smullen maar!

19:00 - Baddertijd!

19:30 - Thee tijd

20:00 - Kinderen op bed

20:30 - Algehele rust keert weder in huize Lemmens; benen omhoog en even uitrusten

23:00 - Rusttijd voor papa en mama!

(*)Want de meeste huishoudelijke taken kunnen alleen als de kinderen op bed liggen, aangezien ze allebei willen "helpen", en als je dan net een emmer met chloorwater hebt, is dat niet zo handig....