Zijwieltjesloos...

Afgelopen maandagavond was het zover. We hadden het er al wat vaker met Eva over gehad, maar iedere keer twijfelde ze aan zichzelf, en op het laatste moment besloot ze dat ze toch niet dufde.

Het is natuurlijk ook een hele stap, voor een kind van 4. Een stap op weg naar meer onafhankelijkheid, meer vrijheid, en weer een beetje groter groeien.

Uiteraard heb ik het dan niet over een of andere 'life-changing' gebeurtenis, maar toch wel over een punt dat elk kind in zijn leven vroeg of later bereikt.

Eva heeft leren fietsen, zónder zijwieltjes!

We hadden de wieltjes enkele weken daarvoor al losgemaakt van haar roze Loekie-fietsje, en haar er voorzichtig op voorbereid dat we binnenkort zouden beginnen met leren fietsen. Dat heeft een aantal voor de hand liggende gevolgen: ze kan zelf fietsen naar school (uiteraard wel nog steeds onder begeleiding van mama!), en als Christan te groot is om nog langer in het stoeltje aan het stuur van Karin's fiets te zitten, dan is er achterop die fiets een plekje vrijgekomen. Het plekje van Eva dus, want die heeft een eigen fiets.

En dus, op een mooie maandagavond namen we haar fiets bij de hand, en profiteerden we van het gegeven dat de straat waar we aan wonen een doodlopende straat is. Geen verkeer waarvoor je telkens weer aan de kant moet. Geen auto's die onze dochter mogelijkerwijs over het hoofd zien, en geen gevaar van botsen tegen geparkeerde wagens. Het enige risico dat blijft, en dat we ook niet kunnen verminderen, is het risico op vallen.

En daar was Eva zich terdege van bewust.

"Laat me niet los, papa!" klonk het met een beetje trillerige stem.

"Nee hoor! Ik hou je vast!" antwoorde ik gedecideerd.

En zo gingen we voorzichtig de straat op. Eva onwennig en onzeker, en papa die de fiets stevig vasthoudt, en haar probeert te coachen.

"Voor je kijken, en het stuur recht houden, meisje!"

Klinkt makkelijk voor een volwassene, maar blijkt voor Eva nog zo simpel niet. Snel afgeleid als ze is, zwabbert ze met haar stuurtje heen en waar, wat de stabiliteit niet bevordert. Het feit dat haar haren in haar gezicht kriebelen, en ze die met haar handjes van haar wangetjes wegveegt, helpt natuurlijk ook niet echt.

Dus de haren in een staart, en de straat op en neer. En na een half uurtje begon ze merkbaar een gevoel voor evenwicht te ontwikkelen, en groeide haar zelfvertrouwen.

Toen ik vond dat ze het goed genoeg onder de knie had, besloot ik stiekem haar los te laten. Voorzichtig, rekening houdend met het feit dat ze nog alles behalve stabiel fietste, trok ik mijn handen weg. En zie daar: zónder zijwieltjes, en zónder hulp fietste ze de straat op en neer. Steeds een beetje harder, verder en makkelijker.

"Nu remmen, en als je bijna stilstaat, je voetjes op de grond zetten." legde ik haar uit.

En verhip: ook dat had ze eigenlijk snel voor elkaar, en binnen no time hoefde ik haar alleen nog wat op gang te helpen, maar vervolgde ze daarna haar weg, en fietste de hele straat door! Zelf!

Knap, he!

En omdat we het zo knap vinden, ook nog even 2 filmpjes: