Eva's 4e verjaardag

Een 'yardstick' noemen de Britten het. Iets dat wij in Nederland met een gezond gevoel van overdrijving een mijpaal noemen. Iets dat ruim 1600 keer zo lang is.

Maar goed, een mijlpaal dus.

Want Eva is 4 jaar!

En dat mag je dus best een mijlpaal noemen, want als je 4 wordt veranderd er best een hoop in korte tijd. Dan ben je ineens geen peuter meer, maar een kleuter. En dan ga je ook niet meer naar de peuterspeelzaal. Nee, dan ga je naar de kleuterschool!

Maar natuurlijk hoort er bij je 4e verjaardag ook een feestje!

De avond tevoren legden Karin en ik de kadootjes op de eettafel, hingen de slingers en balonnen op, en versierden haar stoel. Vrolijke slingers met K3 en Bumba. Servetten met K3 als prinessen. Want dat wilde ze graag: een prinsessenverjaardag.

De ochtend van haar verjaardag haalde Karin Christan uit zijn bedje, en stilletjes maakten we de deur van haar slaapkamer open. Uit volle borst zongen we 'Er is er een jarig, hoera'!

Een beetje suf, nog niet wakker, had ze niet direct door wat er gebeurde. Maar dat duurde niet lang, en even later lachte ze ons breed toe. Ze herrinnerde zich ineens wat voor dag het was: haar verjaardag, natuurlijk!

Snel aankleden en naar beneden, want met 4 jaar weet je het al precies: als je jarig bent, horen daar uiteraard kadootjes bij!

De glimlach op haar gezicht verdween geen moment, toen we de trap naar beneden liepen, en werd zelfs nog wat groter bij de aanblik van de versierde woonkamer. De vrolijke slingers aan het plafond, de ballonnen aan de deur en de versierde stoel. Het was duidelijk: hier is het feest!

Snel naar de tafel, kadootjes uitpakken!

Het ene kado was nog niet geheel ontdaan van het papier, of het volgende had ze al in handen. Ach, op die leeftijd is het krijgen van een kado bijna belangrijker dan het kado zelf.

Na het uitpakken van de prikblok, de tekenblok, stickerboek en nog veel meer, was het tijd voor thee en een ontbijt. Want de dag is pas net begonnen, en er staat nog een hoop te gebeuren!

Na het ontbijt de jas aan en de rugzak op de rug, om op weg te gaan naar haar laatste ochtend op de peuterspeelzaal. Ze heeft dan bijna 2 jaar bij juf Grietje en juf Jeannita in de klas gezeten, en natuurlijk gaat zo'n periode niet zomaar voorbij. Daar hoor een echt afscheid bij!

De bovenste foto is van 2 jaar geleden, op Eva's eerste dag naar de speelzaal; de onderste op haar laatste dag.

Eenmaal op de speelzaal is het natuurlijk eerst lekker spelen. Op deze dag was Anouk er ook voor het laatst. Zij wordt op 4 mei 4 jaar, maar omdat dat in de vakantie valt, én omdat Eva en Anouk dikke vriendinnetjes zijn, is besloten dat op dezelfde dag te vieren. Dubbel feest dus!

Juf Grietje maakt voor beide kinderen een mooie feestkroon, die die dag door hun beiden vol trots gedragen werd. Ja, ze voelden zich allebei een beetje speciaal!

En aangezien zowel Eva als Anouk jarig waren of zouden worden, moest er op de speelzaal natuurlijk ook gezongen worden. De jarigen op de stoel, en samen met de juf zongen alle kindertjes uit vole borst mee, niet in de laatste plaats door Christan, want die zit toevallig in dezelfde groep.

Na het zingen werden er nog kleine afscheidskadootjes uitgedeeld, door de jarigen, aan de andere kindertjes. Niet supergroot of zo, maar gewoon een klein aandenken aan de dag.

Ondertussen pinkte mama toch wel even een traantje weg; haar kleine meid, ineens niet meer zo piep-klein, maar al een hele dame, die een fase van haar leven afsluit. Een bijzonder moment, dat je als ouder altijd bij zal blijven. Zoveel is zeker!

De dag was echter nog niet voorbij. Eenmaal thuis werden de laatste voorbereidingen voor de rest van de middag getroffen. Stoelen in de tuin klaar zetten, tafel erbij, parasol in de voet, en alvast de taart klaarzetten, die ik die ochtend gehaald had. Een prinsessentaart, uiteraard.

Het beloofde een prachtig zonnige voorjaarsdag te worden, dus we hadden niet alleen de woonkamer versierd, maar ook wat feestelijkheden in de tuin opgehangen, in de verwachting dat we toch een flink deel van de dag buiten zouden doorbrengen.

En dat kwam helemaal uit!

We hebben die middag in de tuin doorgebracht, heerlijk in de zon, taart erbij, en wat te drinken, en zowel het grote, als het kleine bezoek had het heerlijk naar de zin!

En niet in de laatste plaats omdat niet alleen Oma er was, maar ook Opa en Oma uit Valkenburg waren helemaal naar Norg toe gekomen, speciaal voor haar verjaardag. En dan kan zo'n dag natuurlijk helemaal niet meer stuk.

En natuurlijk komt niemand met lege handen, dus aan het eind van de dag was ze overladen met Playmobil, stickerboeken, en een doos met elfjes-pakjes, waarvan op de foto de groene variant te zien is, maar waar ook een blauwe en een roze van in de doos zat.

En dus liep Eva het ene moment als een groen elfje door de tuin, en even later als roze prinsesje, wat na 5 minuten weer werd ingeruild door het blauwe tovenaresje. En dat dan weer meerdere keren achter elkaar.

En op zo'n dag moet er ook gegeten worden. En dus trokken we met Opa en Oma naar het pannenkoekrestaurant in Norg.


Aan het eind van deze lange dag, met afscheid met een traan, en kado's met een lach, slaap je als kleuter als een roos. Nog geen 2 minuten nadat we haar (en Christan trouwens ook..) in bed legden, sliep ze.

En da's maar goed ook, want een dag later begon de volgende fase in haar leven: groep 1 van de Basisschool.

Maar daarover later nog een keer meer!

Hieperdepiep!

Vandaag is het feest!

Eva is 4 jaar!

1e Schooldag

Het is zover. De mijlpaal is bereikt. En ze is er merkbaar aan toe.

Eva heeft haar 1e schooldag gehad. Ze is dus nu officieel een schoolgaande kleuter.

Nou ja, niet helemaal, want ze is feitelijk nog maar op proef, en heeft op 16 april haar eerste échte schooldag, maar toch: voor het gevoel gaat ze nu naar school.

Haar juf is juf Janine. Een strenge doch rechtvaardige juf die, samen met een hulp-juf, een klas van een stuk of 25 kinderen van een jaar of 4-5 in toom probeert te houden. En volgens mij lukt dat best aardig.

Dinsdag, 31 maart 2009, was de grote dag. Rugzakje in gepakt, met een koekje en een glas drinkyoghurt, en met zijn allen te voet naar school. Gelukkig wonen we er niet zover vandaag, dus de wandeling duurt niet langer dan een minuut of 10.

Als we het schoolplein oplopen ontstaat er zowel bij papa en mama, als bij Eva, een licht opgewonden gevoel. We hadden alledrie in de gaten dat het wel een bijzonder moment was. Eva wilde lekker dicht bij papa en mama blijven, maar was zichtbaar onder de indruk van de vele kinderen die rondlopen. Als we het gebouw binnenlopen, is het al een gezellige drukte van allerlei ouders en kinderen die de jasjes en sjaaltjes aan de kapstokken hangen.

We lopen de klas binnen, waar haar toekomstige klasgenootjes zich al aardig vermaken, met kleurplaten, autootjes en divers ander speelgoed. Ja, het is dan wel school, maar ja, de kinderen zijn nog klein, dus echt sprake van studeren is er uiteraard nog niet. Het leren gaat op een speelse manier, waarbij zaken als de dag benoemen, kleuren benoemen, en woordenschat het fundament moeten gaan vormen voor de rest van de basisschool.

Eva is er voor het eerst, en als de kring begint om de dag te openen, verdringen diverse meisjes zich, om naast haar te mogen zitten. Vriendschappen zijn op die leeftijd een kwestie van minuten werk, dus in enkele ogenblikken heeft ze 3 vriendinnetjes om zich heen. Een beetje verlegen nog, wat stiller dan we van haar gewend zijn, zit ze op haar stoeltje, als de juf uitlegt dat Jip jarig is, en wat ze die dag allemaal gaan doen.

Wij mogen nog even blijven kijken, om een glimp op te vangen, van hoe zo'n dag er een beetje uitziet. Als de kinderen zich gereed maken voor het speelkwartier, is het voor ons tijd om onze grote kleine meid in handen van de juf te geven, en weer naar huis te gaan.

Tot het bijna 12:00 uur is, en mama Eva weer gaat ophalen!

Met rode wangetjes staat Eva op het schoolplein. Een beetje moe, met een glimlach van oor tot oor, en helemaal vol van de eerste dag op de grote school. En leuk dat ze het vond!

Donderdag mag ze weer heen!