Eva schrijft haar naam

Nog een paar weekjes. Dan is het zover. Op 31 maart mag ze al een dagje proefdraaien, en op 15 april, haar verjaardag, is de échte grote dag aangebroken. Dan mag Eva naar de grote school. De basisschool.

Zoals iedereen zal ze daar in het begin nog veel spelen, maar tegelijkertijd zal daar ook de basis gelegd gaan worden, voor wie ze later zal zijn, en wat ze later gaat worden.

Als je dat nu aan haar vraagt, dan zegt ze "Ik word dokter. In het ziekenhuis!" (en Christan die dat dan vrolijk na-papegaait..). Maar ze wil ook best K3 worden... Tja, als je klein bent kun je nog alles worden wat je wilt....

De eerste stappen zijn in elk geval al gezet richting wat hopelijk een mooie toekomst wordt. Ze kan al heel goed tellen (tot 20 is geen enkel probleem) en sinds een tijdje kan ze ook al zelf haar naam schrijven!

Eerst de E van Eva, dan de V van vogel en de A van appel. Heel voorzichtig, en naar beste kunnen, hanteert onze peuter van 3-bijna-4 de pen. En ineens staat daar 'EVA'. In grote, trotse letters heeft ze haar naam geschreven, en kijkt voldaan naar haar prestatie.

Uiteraard gaat dat niet vanzelf, en heeft mama samen met Eva, vele A4-tjes volgpend, met gelukte, en uiteraard minder gelukte, pogingen tot het pennen van haar naam. En dat die inspanningen succes hebben blijkt wel!

Onze overbuurvrouw, Sientje, wordt namelijk binnenkort 80 jaar, en geeft een feest. Wij waren ook uitgenodigd, maar kunnen daar niet helaas bij zijn. We besloten een persoonlijk kaartje te schrijven, samen met een tekening van de kinderen. En op dat kaartje moeten natuurlij onze namen. En wat is er dan mooier dan Eva zelf haar naam te laten schrijven.

Zo gezegd, zo gedaan.

Bij mama op schoot, samen schrijven. Streepje naar beneden, en 3 recht. Dan een schuine streep, net als een vogel. En dan nog een driehoek, met een streepje in het midden.

E V A

"Het lukte, mama!" riep ze trots!

Ze hield het kaartje omhoog, zodat iedreen het goed konden zien, en wij de nodige 'Oohs' en 'Aahs' konden uitbrengen. Voldaan legde ze het kaartje weer op tafel, en zei "Zo. Nu mogen júllie ook."

Ja, het is er eentje...