IJs fijn...

Op de radio heeft men het erover dat het maar eens in de 10 to 12 jaar zo voorkomt. Dus daar moesten we toch maar even gebruik van maken. Helemaal met de opwarming van de aarde in je achterhoofd, zou het misschien gewoon wel eens de allerlaatste keer ooit kunnen zijn. Je weet immers maar nooit.

Want afgelopen weken vroor het in Nederland behoorlijk. 's Nachts een graadje of 10, 15 en overdag ook nog steeds 3 of 4 graden onder nul. Kanalen, vaarten, meren en de lokale natuurijsbaan kregen daardoor al snel een dikke ijslaag.

Half Nederland nam een snipperdag op, haalde de schaatsen uit het vet, of kocht een stel via martplaats.nl danwel de lokale kringloopwinkel (want in de gewone sportwinkels waren ze al uitverkocht!), om toch maar vooral niet tot de groep te behoren die níet van de gelegenheid gebruik had gemaakt. Er moest en zou geschaatst worden.

Afgelopen weekend stonden ook wij op het ijs. Weliswaar niet met schaatsen, maar wel met een slee. Sneeuw is er de afgelopen jaren te weinig gevallen, maar op het ijs van de schaatsbaan kun je met de slee ook wel flink lol maken.

Alle vier lekker ingepakt, dikke sokken, sjaal om, muts op en lekker glijden op het ijs. Eva zittend op de slee, en Christan op een van de stoelen, die door de organisatie beschikbaar waren gesteld, om beginnende schaatsers een houvast te geven. Maar voor een peuter van 2 jaar oud ook heel geschikt om gewoon op te zitten, en je te laten voortduwen!

En een lol dat ze hadden! Lekker glijden, snel over het ijs, en maar roepen dat het vooral sneller en harder moest gaan. En papa en mama maar rennen en ondertussen een valpartij zien te voorkomen.

Na een uurtje op het ijs was iedereen wel uitgeraasd, en met de benen moe en de tenen verkleumd, gingen we weer naar huis.

We hebben ons wel voorgenomen om toch eens te kijken of we niet ergens schaatsen kunnen vinden. Voor als het ooit nog eens vriest...

Waarom?

Papa, blij je altijd bij ons?
Natuurlijk, schat!
Moet je straks ook weer werken?
Ja.
Waarom?
Om centjes te verdienen?
Waarom moet je centjes verdienen?
Om spullen te kunnen kopen.
Wat voor spullen?
Kleren en eten, en zo.
Waarom moet je eten?
Omdat je anders honger krijgt.
En waarom moet je slapen?
Om dat je anders geen grote meid wordt.

En zo kan dat vragenvuur soms even doorgaan. Voor eenieder die ooit twijfelde of iets als een "waarom-fase" bestaat, kan ik hen geruststellen: die bestaat! Zonder meer!

Bij heel veel dingen die we zeggen of doen, vraagt Eva tegenwoordig namelijk spontaan "Waarom?". En dan moeten Karin en ik maar weer een goed antwoord zien te formuleren.

Soms levert dat ook een situatie op, waar je gaat twijfelen of je wel zult antwoorden met hetgeen je als eerste te binnen schiet. Zo maakt ik van de week een hazenpeper, en braadde dus 2 hazenbouten in een pan aan. Eva wilde kijken en vroeg wat er in de pan zat. Nadat ik vertelde dat dat 2 hazenpootjes waren, volgde de onvermijdelijk vraag "Wat is een haas?"

Dillema.

Zeg ik nu dat een haas een soort konijn is? Of niet?

Ze weet immers wat een konijn is, dat die dieren best schattig zijn, en ik wil uiteraard voorkomen dat ze me gaat zien als een of andere gek die schattige diertjes in een pan gaat bakken. En ik wil uiteraard ook voorkomen dat ze haar eten niet meer lust, op het moment dat we vertellen dat haar kip-nuggets van kippen gemaakt worden.

We namen de gok, en vertelden haar toch maar dat een haas op een konijn lijkt.

Haar reactie was even onverwacht als voorspelbaar: "Waaróm ga je dat bakken?"

Hardnekkig hoor, zo'n fase...