Waarom?

Papa, blij je altijd bij ons?
Natuurlijk, schat!
Moet je straks ook weer werken?
Ja.
Waarom?
Om centjes te verdienen?
Waarom moet je centjes verdienen?
Om spullen te kunnen kopen.
Wat voor spullen?
Kleren en eten, en zo.
Waarom moet je eten?
Omdat je anders honger krijgt.
En waarom moet je slapen?
Om dat je anders geen grote meid wordt.

En zo kan dat vragenvuur soms even doorgaan. Voor eenieder die ooit twijfelde of iets als een "waarom-fase" bestaat, kan ik hen geruststellen: die bestaat! Zonder meer!

Bij heel veel dingen die we zeggen of doen, vraagt Eva tegenwoordig namelijk spontaan "Waarom?". En dan moeten Karin en ik maar weer een goed antwoord zien te formuleren.

Soms levert dat ook een situatie op, waar je gaat twijfelen of je wel zult antwoorden met hetgeen je als eerste te binnen schiet. Zo maakt ik van de week een hazenpeper, en braadde dus 2 hazenbouten in een pan aan. Eva wilde kijken en vroeg wat er in de pan zat. Nadat ik vertelde dat dat 2 hazenpootjes waren, volgde de onvermijdelijk vraag "Wat is een haas?"

Dillema.

Zeg ik nu dat een haas een soort konijn is? Of niet?

Ze weet immers wat een konijn is, dat die dieren best schattig zijn, en ik wil uiteraard voorkomen dat ze me gaat zien als een of andere gek die schattige diertjes in een pan gaat bakken. En ik wil uiteraard ook voorkomen dat ze haar eten niet meer lust, op het moment dat we vertellen dat haar kip-nuggets van kippen gemaakt worden.

We namen de gok, en vertelden haar toch maar dat een haas op een konijn lijkt.

Haar reactie was even onverwacht als voorspelbaar: "Waaróm ga je dat bakken?"

Hardnekkig hoor, zo'n fase...