IJs fijn...

Op de radio heeft men het erover dat het maar eens in de 10 to 12 jaar zo voorkomt. Dus daar moesten we toch maar even gebruik van maken. Helemaal met de opwarming van de aarde in je achterhoofd, zou het misschien gewoon wel eens de allerlaatste keer ooit kunnen zijn. Je weet immers maar nooit.

Want afgelopen weken vroor het in Nederland behoorlijk. 's Nachts een graadje of 10, 15 en overdag ook nog steeds 3 of 4 graden onder nul. Kanalen, vaarten, meren en de lokale natuurijsbaan kregen daardoor al snel een dikke ijslaag.

Half Nederland nam een snipperdag op, haalde de schaatsen uit het vet, of kocht een stel via martplaats.nl danwel de lokale kringloopwinkel (want in de gewone sportwinkels waren ze al uitverkocht!), om toch maar vooral niet tot de groep te behoren die níet van de gelegenheid gebruik had gemaakt. Er moest en zou geschaatst worden.

Afgelopen weekend stonden ook wij op het ijs. Weliswaar niet met schaatsen, maar wel met een slee. Sneeuw is er de afgelopen jaren te weinig gevallen, maar op het ijs van de schaatsbaan kun je met de slee ook wel flink lol maken.

Alle vier lekker ingepakt, dikke sokken, sjaal om, muts op en lekker glijden op het ijs. Eva zittend op de slee, en Christan op een van de stoelen, die door de organisatie beschikbaar waren gesteld, om beginnende schaatsers een houvast te geven. Maar voor een peuter van 2 jaar oud ook heel geschikt om gewoon op te zitten, en je te laten voortduwen!

En een lol dat ze hadden! Lekker glijden, snel over het ijs, en maar roepen dat het vooral sneller en harder moest gaan. En papa en mama maar rennen en ondertussen een valpartij zien te voorkomen.

Na een uurtje op het ijs was iedereen wel uitgeraasd, en met de benen moe en de tenen verkleumd, gingen we weer naar huis.

We hebben ons wel voorgenomen om toch eens te kijken of we niet ergens schaatsen kunnen vinden. Voor als het ooit nog eens vriest...