Bonne, bonne, bonne

Kruidnoten.

Dat was eigenlijk best een groot succes dit jaar.

Niet alleen bakten we ze dit jaar zelf, maar met name Eva heeft zich helemaal kunnen uitleven met het door Pieterman uitgedeelde strooigoed.

Sinterklaas is immers weer in het land. En komt dus ook naar Norg!

Afgelopen zaterdag was het zover. Eva was al een paar dagen helemaal vol ervan, en we hadden Christan ook al een beetje voorbereid. Echt snappen wie Sinterklaas is, en waarom die vent met die baard vergezeld wordt door zwartgeschminkte mannen en vrouwen in kleurige pakken, dat zit er nog niet in. Maar dat 'Klaas' komt, en dat dat betekent dat hij kadootjes krijgt, dát had hij wel snel door.

Om half twee zaterdag middag trok de stoet door het dorp. Voorop de plaatselijke harmonie en de majorettes, gevolgd door de vrolijke Pieten en de koets met de Sint erin. Op weg naar de Brinkhof, waar de sportzaal in een feestzaal is omgebouwd, om de intocht van Sinterklaas te vieren. In de zaal een podium, met daarop de band (geen idee welke band, maar ze speelden best goed!) en uiteraard de grote stoel, voor de Goedheiligman. De vloer zelf was één grote speelzaal, voor kinderen in de leeftijd van een jaar of twee tot een jaar of twaalf. Ik schat dat er een dikke honderd haast uitzinnige kinderen aan het zingen, springen, dansen en vooral veel lawaai aan het maken waren. Ondertussen liepen een stuk of wat Pieten overal tussendoor, om de kinderen, en uiteraard de ouders, te voorzien van snoepgoed.

Tot het moment dat één van de Pieten (of was het een Pietin?) op het podium klom.

Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht
Want we zitten allemaal even recht!

Niet te geloven hoeveel decibel kinderen met niets dan hun stemmen kunnen genereren! Ik ben wel wát gewend, maar op het moment dat mijn oren beginnen te kraken, vanwege alle hoge tonen die op mijn trommelvlies worden afgevuurd, dan kun je wel stellen dat het luid is!

Misschien hebt u nog even tijd
Voordat u weer naar Spanje rijdt!

Sinterklaas beklom het podium, en Eva zat met open mond en wijdopen gesperde ogen het schouwspel gade te slaan. Diep onder de indruk klom ze bij mij op schoot, om alles maar goed te kunnen zien.

En Christan?

Die vond het allemaal eigenlijk een beetje eng. Het lawaai van de band, de zwarte Pieten, de vele kindertjes en het feit dat hij nog niet had geslapen die dag… Het was een beetje veel voor het ventje, en hij deed zijn best om maar zo dicht mogelijk tegen Karin aan te kruipen. Ogen stijf dicht, en hoofd in mama's nek, probeerde hij net te doen alsof het allemaal niet gebeurde. Hij wilde ook niet naar huis, maar alleen bij mama zijn. Dus besloten we maar te blijven.

En ineens viel het op, dat hij niet meer zo hard kneep, dat hij wat ontspande, en ineens zegt Karin tegen me: "Hij snurkt!" en ze moest er zelf ook een beetje om lachen. Temidden van het tumult, gillende kinderen, harde muziek en rondrennende Pieten was hij in slaap gevallen. Bij mama op schoot. Karin heeft zich vervolgens een uur lang nauwelijks verroerd. En stiekem ook wel een beetje genoten van het feit dat Christan zijn moeder als veilig plekje beschouwt. Dat streelt dan toch weer het moeder-ego, nietwaar?

Na een klein uurtje, waarbij het grote boek van Sinterklaas nog even zoek was, de kinderen samen met de Pieten enkele mooie liedjes voor Sinterklaas zongen, en Eva zich opperbest vermaakte, was het weer voorbij. Door en haag van kinderhandjes baande Sint zich een weg naar buiten. Één voor één kregen de kinderen een handje, en dus Eva ook. En bij de uitgang stonden de Pieten weer, om zakjes met smarties, pepernoten, schuimpjes, en suikergoed uit te delen.

En wat denk je?

Eenmaal thuis, 3 kruidnoten verder: 'Ik hoef niet meer, papa…'

Eva had even genoeg van het Sinterklaas-geweld..

En Christan? Die was apetrots op zijn zakje snoep, en was bij 'Klaas en Piet' geweest!

Sintermaarten

In het Noorden is het een traditie. Maar beneden zeg maar Zwolle is het een nauwelijks bekend gebruik. En beneden de rivieren, Brabant en Limburg, is het de officiële start van het carnavals-seizoen. Maar in Friesland, Groningen, Drenthe, en delen van de rest van het Noorden, is 11 november de dag van Sint Maarten.

Een dag waarop alle kinderen met een lampionnetje langs de deuren gaan, een liedje zingen voor degene die de deur opent, en als beloning iets lekkers krijgen. Een reep chocolade, een zak chips, een mandarijn, en vanavond zelfs een warme knakworst! Dat laatste was zelfs voor Karin, die toch Noorderlinge is, een niet eerder geziene traktatie. Maar de kinderen smulden ervan, en daar gaat het toch om, nietwaar.

En soms, niet voor ieder kindje, maar alleen voor een enkeling, krijgen ze ook 'een centje'; vroeger letterlijk, maar met de tegenwoordige inflatie dankzij de euro toch al snel 20 cent, en zelfs 2 x een euro! Ze beseffen het zelf nog niet, maar om dat te krijgen van iemand waar je geen dagelijks contact mee hebt is toch wel bijzonder, vind ik.

Maar ze krijgen het dan ook niet zomaar. Ze moeten er wel degelijk iets voor doen. Dus klinken al een paar dagen elke dag door ons huis dezelfde rijmpjes en melodietjes.

In de maneschijn, in de maneschijn
Loop ik met mijn lichtje langs de deur zo fijn
En ik zing mijn lied, en ik zing mijn lied
Wordt het een snoepje of krijg ik wat fruit
Mijn tasje gaat open, het liedje is uit!

Talloze variaties op een thema bestaan, maar dit is het liedje dat Eva dit jaar geleerd kreeg op de peuterspeelszaal. En omdat dat liedje letterlijk tientallen keren de revu passeerde de afgelopen tijd, was het ook voor Christan, in zijn eigen taaltje, geen probleem om het mee te zingen. Een beetje verlegen kwamen de woorden uit zijn mond, maar als je even goed luisterde, en helemaal als Eva meezong, kon je een glimlach niet onderdrukken, als dat kleine ventje zijn best deed het lied te brengen!

En wij niet alleen, ook de buurtbewoners waren danig onder de indruk van ons duo! Beiden hadden een rugzak op hun ruggetje, die al snel te klein bleek, voor al het lekkers dat opgehaald werd. Mars, mandarijn, chips, snoepketting. Alles verdween in de tasjes! Op naar de volgende deur!

De weg ernaartoe verlicht, door de lampjes, in hun eigen lampionnetje. Eva met een zelfbouwsel van de speelzaal, en Christan met een fabriekslampionnetje. En trots dat beide waren!

Nadat de buren, en overige straat-bewoners het schouwspel aanschouwd hadden, moesten we natuurlijk ook even langs juf Grietje, Eva's peuterspeelzaal-leidster. En uiteraard werd vol trots het liedje nogmaals ten gehore gebracht. Juf Grietje genoot zichtbaar van haar inspanningen. Het blijft mooi om te zien dat sommige mensen ook nog gewoon iets niet doen, omdat het toevallig hun baan is, maar ook omdat ze het gewoon leuk vinden.

Tenslotte, zo'n avond is immers altijd te kort, en de kinderen nog maar klein, ook even langs oma. Niet te lang, want morgen is het weer vroeg dag, want Eva gaat weer naar de speelzaal. Maar even langs oma hoort er op zo'n avond natuurlijk bij. En ook oma was danig onder de indruk. En ook hier ging weer wat lekkers in de rugzak, hoe kan het ook anders!

Eenmaal weer thuis was het al lang en breed kinderbedtijd, maar hoe gaat zo iets? Nog vol van het "lichie lop'n" (zoals dat in Drenthe heet) waren ze volgens eigen zeggen nog helemaal niet moe. Maar eenmaal de tandjes gepoetst, en ingestopt in bed, duurde het welgeteld 10 tellen, en beiden sliepen. Eva sliep volgens mij al voor we de deur van haar slaapkamer dicht hadden gedaan.

En morgen denk ik dat het eerste is waar ze naar vragen: "Mag ik wat lekkers?"