Er is er een twee!

Christan is vandaag jarig!

Hij is 2 jaar oud geworden!

HIEP HIEP HOERA!!

Ondertiteling alstublieft!

Als je niet regelmatig met kinderen praat, kan het soms moeilijk zijn, om te verstaan wat ze zeggen. Je zou haast willen dat je ondertiteling kunt krijgen, om van alle verbasteringen hun oorspronkelijke woord te weten te komen. Zodat je weet dat "toto" in feite "auto" betekent. En dat "toet-toet" niets te maken heeft met een toeter, maar simpelweg het woord is, dat gebruikt wordt om aan te geven dat een nagerecht toch wel op prijs gesteld wordt, want een toetje hoort erbij.

En zo zijn er wel meer woorden die hij gebruikt. Want het gaat hier natuurlijk niet om een willekeurig kind, maar om de jongste telg van ons gezin, Christan. Hij is nu bijna 2 (nog 1 weekje!) en begint steeds beter te praten. Of wij leren hem verstaan. Dat kan natuurlijk ook. Feit is dat zijn woordenschat elke dag groeit, en dat ook zijn uitspraak steeds beter wordt. Hij heeft nog wat moeite met sommige klanken en combinaties, dat wel, en dan maakt hij vaak wat moois van.

Zo heet zijn zus Pleva, en mama wordt mammie. Als we hem naar bed brengen wil hij zelf de trap op lopen. Etdoe (of zo…) klinkt het dan. Zelf doen, dus. En als we gaan wandelen wil hij eerst zijn okken (sokken) aan, voor hij zijn Nijniehoene of Lalie's aan wilt. Nijntjeschoenen en laarsjes, voor de goede verstaander.



Toen hij nog klein was, een maand of 6 oud, leerde hij net kruipen. Je zag hem dan af en toe op de grond liggen, een stuk speelgoed een halve meter van hem verwijderd, terwijl hij zijn uiterste best deed er naar toe te kruipen. En als dat dat niet lukte zag je hem gewoon kwaad worden. Pure frustratie natuurlijk, want hij wilde persé zijn speelgoedje, maar kon er nog niet zelf naar toe, en dat speelgoedje komt uiteraard niet naar hem toe. En dan zette hij toch een keel op. Want hij wilde zó graag er naar toe...

Flink veel oefenen later lukt het wél, en je merkte gewoon aan Christan dat hij daardoor ook wat vrolijker werd. Niet langer afhankelijk van ons als ouders om hem zijn knisperboekje te geven, maar nu kon hij er zelf naar toe, om het te pakken.

Dat patroon herhaalt zich nu ook weer een beetje, met zijn praten. In het begin kon hij zich aardig opwinden, als hij iets wilde, maar dat niet aan ons duidelijk kon maken. Dan wilde hij bijvoorbeeld graag een bepaald liedje horen, of filmpje zien, maar lukte het niet om ons zover te krijgen. Of Eva pakt zijn speelgoed af, wat ook nog wel eens gebeurd. Het enige dat hij dan kon doen was huilen.

Maar opeens, van de één op de andere dag was daar een van zijn eerste woordjes, en dat was meteen een makkelijk woord: NEE!. Ineens kon hij duidelijk maken dat hij iets níet wilde. En dat maakte zijn leven een stuk makkelijker, merkten we. Hij kon Eva laten weten dat ze zijn speelgoed niet moest afpakken. Hij kon ons laten weten dat hij niet naar bed wil. En hij kon duidelijk maken dat hij geen eten meer hoefde.

Na een week of 3 kwam daar ook JA! bij. En een paar dagen later oek, waarmee hij zijn doek bedoelt. En zo, woordje voor woordje, vond hij steeds meer manieren om zich uit te drukken.

En op moment van schrijven is hij zover dat hij al hele zinnen aan het maken is. 3, 4 of 5 woordjes achter elkaar. Nog steeds niet altijd even duidelijk voor een buitenstaander, maar voor ons als ouders maakt dat het wel een beetje makkelijker. En zelf is hij ook weer elke keer trots als krijgt waar hij om vroeg. Grote vent!

Zo vader, zo dochter

"Weet je wel zeker dat dat een dochter van mij is?"

"Eerst een DNA-test!"

Een wel vaker gehoord grapje in huize Apenkooi.

Als een van de kinderen weer eens ondeugend is, iets geks doet, een stunt uithaalt, of een bijdehante opmerking terugkaatst, komt er een of andere variatie op bovenstaand voorbij. Uiteraard weten we allebei wel hoe het werkelijk zit, en dat beide kindertjes het resultaat zijn van een uitgekiende mix van chromosoompjes en dna-strengen van ons beiden, en dat we er echt niet aan twijfelen dat ze van ons zijn. Maar dat maakt het niet minder leuk elkaar daar soms toch even mee te plagen. Of misschien maakt dat het juist wél leuk: omdat we niet twijfelen, kunnen we er een grapje over maken.

Alhoewel…. De enige die het 100% zeker weet is Karin… Dan toch maar die test eens bestellen?

Een paar dagen geleden, nadat de kindjes lekker in bad waren geweest, en ze in hun pyama nog even naar beneden mochten voor een beker warme thee met melk, pakte Karin haar fototoestel en maakte een paar foto's. Beide kinderen staan meteen vooraan, om een foto van zich te laten maken. Het verwonderd ze nog elke keer, dat ze zichzelf terugzien op het kleine schermpje, achterop het toestel.

"Mama, maak je ook van mij een foto?" klonk het, en ze lachte naar het spreekwoordelijke vogeltje.

Flitslicht vulde de kamer, en nog voor dat het resultaat goed en wel verschenen was, stond ze al naast mama, om de zojuist gemaakte foto te zien. Geinige foto, maar zoals zo vaak bij kinderen, wordt er soms een beetje overgecompenseerd als je als fotograaf vraagt "Even lachen!". Dan wordt er zo'n raar gezicht getrokken, dat we besluiten om de foto maar weer te wissen. Voordeel van digitaal foto's maken…

Dit keer keken we allebei echter even naar het schermpje, en viel ons iets op, aan de foto van Eva: wat het schermpje toonde was een foto van een meisje van 3 jaar oud met lange haren, dat lachend naar de camera kijkt.

En daarbij als 2 druppels water lijkt op een foto van een jongen van begin 20, die met lange haren naar de camera kijkt.

En laat die jongen nu net de vader van dat meisje zijn!

Karin stelde voor de foto's even naast elkaar te 'Photoshoppen'. De foto van Eva is overigens qua belichting niet zo mooi, maar ja, dat ligt aan de camera, en daar kunnen we niet zoveel aan doen. Maar de gelijkenis werd wel ineens opvallend treffend!


Ik geloof niet dat ik nog ooit het grapje van de DNA-test kan maken. Want deze gelijkenis is wel zó overduidelijk, dat die uitspraak niet meer geloofwaardig overkomt!

De foto is overigens gemaakt in de kroeg waar ik, in mijn jonge jaren, zo'n beetje elke vrij-, zater- en zondagavond te vinden was. Een kleine hardrock-kroeg in Gulpen, die officieel 'A gen kirk' ('Bij de kerk') heette, maar in de volksmond vernoemd was naar de eigenaar: 'Juul'. Veel goede herrinneringen aan die tijd, met veel leuke mensen. Harde muziek, bier, en vooral veel lachen! En laten we vooral niet vergeten dat dat ook de kroeg is waar ik Karin hebben leren kennen, nu alweer zo'n dikke 16 jaar geleden!

Inmiddels is de lengte van mijn haren teruggebracht van 30 cm naar 3 mm (ik ben zo te zeggen 'mijn wilde haren kwijt'), maar heb ik een dochter die 'mijn' haar ge-erfd heeft, en nu met een mooie, dikke bos lang, bruin haar rondloopt.

En me daarbij aan mezelf doet denken.

Een soort 'Mini-Me' dus!