Zomervakantie - deel 3

(Deel 1 vind je hier)
(Deel 2 vind je hier)

Een kleine 20 kilometer van Gerolstein ligt het plaatsje Daun. Daar, even buiten het dorp, ligt het Wild und Erlebnispark. Een flink omheind gebied, 220 hectare groot, met verschillende dieren die daar in relatieve vrijheid leven. Over dat gebied loopt een (veld-)weg, waarover bezoekers vanuit hun eigen auto, de dieren kunnen bekijken. Je rijdt dus met je auto langs loslopende damherten, ezels, lama's, wilde zwijnen en meer.

Speciaal voor de gelegenheid, en om te zorgen dat ze alles goed konden zien, mochten Eva en Christan voorin zitten. Christan bij mama op schoot, en Eva bij papa. Niet heel handig bij het autorijden, maar ach, verder dan de 1e versnelling kwamen we och niet, en het ging maar stapvoets.

Na een stukje rijden kwamen we bij een soort uitkijkpost. Een houten bouwsel, van waaruit je de wilde paarden (die dan weer wel afgeschermd zijn van de bezoekers, door een hek; het blijven wilde paarden immers) goed kunt bekijken. En vreemd genoeg: er liepen niet alleen mensen over de uitkijkpost, maar ook 3 ezels!

Een soort sigarettenautomaat keerde in ruil voor een Euro een pakje wildvoer uit. Waar ik wildvoer schrijf moet je maar gedroogde maïs voor ogen houden, want dat zat er feitelijk in. Maar goed, de dieren vonden het wel best! Eva mocht de ezel aaien, en beide kinderen mochten ze ook nog wat maïs wildvoer geven. Christan vond dat toch wel wat te spannend, maar Eva, die kleine durfal, was voor de drommel niet bang!

Met vlakke hand mochten de dieren het eten opknabbelen. Eva giechelde toen de tong van de ezel haar hand likte. Ze straalde van plezier.

Na weer een klein stukje verder te zijn gereden met de auto, hadden we inmiddels allerlei ander dieren gezien. Onderweg nog wat vertraging opgelopen, door de familie wild zwijn, met een hele hoop kleintjes, die onverstoord de weg blokkeerden. De dieren in het park waren duidelijk al wel gewend aan menselijk bezoek, maar dat gaf ons nu juist mooi de gelegenheid zulke beesten eens van letterlijk 1 meter afstand te bekijken. En dan kom je er pas achter dat wat in de stripboeken van Asterix en Obelix maar kleine beesten lijken, in werkelijkheid forse dieren zijn, die een volwassene volgens mij zonder veel moeite omver kunnen kegelen. Maar mooi om te zien, dat wel!

In een van de bochten op weg naar de volgende uitkijkpost, stond ineens een jonge ree stil. 2 druppels water Bambi! Ik stopte de auto, in de verwachting dat we 0,5 seconde mochten kijken, en dat het dier daarna zijn biezen zou pakken. Maar niets van dat al: ze bleef gewoon staan!
Voorzichtig graaide ik naar mijn camera die op de achterbank lag, richtte de lens op het mooie, jonge beest, en schoot snel een paar foto's. Als een volleerd fotomodel bleef ze staan, keek recht in de lens, en poseerde voor mij. Drie foto's. Vier, vijf en zelfs zes foto's maakte ik, en hij stond er nog.

Brutaal geworden nam ik een gok, en vroeg aan Eva of ze haar ook wat te eten wilde geven. Ervan overtuigd dat het openslaan van het autoportier het dier nu toch wel echt zou wegjagen, pakte ik het doosje voer.

Deur open, Eva naar buiten, en verdraaid: "Bambi" staat er nog steeds. Sterker nog, ze komt zelfs dichterbij! En haar zusje ook!

Met grote ogen zaten Karin en ik dit te bekijken. Zij met Christan op schoot vanuit de auto, en ik met camera in de hand, op een paar stappen afstand.

Een beetje lacherig strooide Eva de maïs voor de voeten van de dieren, en ze begonnen lekker te knabbelen.

Eva besefte uiteraard nog niet hoe bijzonder het wel niet is, om een ree op die manier van zó dichtbij te naderen en voer te geven, maar voor ons als ouders was dat wel een heel bijzonder moment. Niet in de laatste plaats omdat wij zelf nog nooit zo dicht genaderd waren.

Gelukkig zijn de foto's niet mislukt!

Na afloop van de rondrit zijn we nog even een hapje gaan eten in de speeltuin die het park ook had. Een trampoline, een klimtoestel, glijbanen en divers klim- en speeltuig. Als echte 'Ollanders hadden we ons eigen brood en Roosvicee mee, en hebben we heerlijk gelunched.

Daarna zijn we terug naar huis gereden, en hebben we de rest van de vakantie hier met een bijzonder fijn gevoel aan terug gedacht. Een unieke ervaring voor zowel ons als Eva en Christan!

Zomervakantie - deel 2

(Deel 1 vind je hier!)

Vakantie in de Duitse Eiffel dus. Uiteraard blijf je dan niet alleen op zo'n park zitten. Helemaal niet in dit geval, want we hadden (bewust!) geen Centerparcs of Landal ding geboekt. Die hebben dan weliswaar wel vaak een subtropisch zwemparadijs, souvenierwinkeltje of bowlingbaan, maar ach, dat zijn van die dingen waar we niet zoveel om geven.

In de omgeving van Gerolstein (waar we dus zaten) is er voldoende te zien, en te doen. Een van de dagen van onze vakantie zijn we naar Bitburg gegaan. Bekend van het bier, en van de op veel auto's te vinden sticker 'Bitte ein Bit'.

Helaas viel dat dorpje nogal tegen. Beetje saai, feitelijk 1 winkelstraat(je), en verder niet zoveel. Ja, de brouwerij misschien, maar daar vonden we de kinderen toch nog wat te klein voor. Bovendien is dat eigenlijk alleen leuk voor papa, dus misschien een ander keertje.

In plaats daarvan reden we even door naar Kues-Bernkastel. Nou ja, even... 60 kilometer verderop. Maar wel absoluut de moeite waard. Een typisch Moessel-dorpje, gelegen aan het water, met mooie, opmerkelijke vakwerkhuizen, omgeven door heuvels waarvan de flanken begroeid worden door enorme hoeveelheden druivenstruiken. Prachtig weer erbij, 2 lieve kindertjes, en eigenlijk kon de dag toen niet meer stuk.

Het liep alweer tegen lunchtijd, en de dames wilden graag even van het toilet gebruik maken, dus we zochten maar even een terrasje op. Viel nog niet mee, met zoveel toeristen, op een zomerse dag in augustus. Maar uiteindelijk vonden we een plekje.

Voor de kinderen een lekker kinderijsje met verrassing, voor mama een soepje en voor papa aardappelrösti, met kaas en champignons, in roomsaus. Het is nog een wonder dat ik nauwelijks ben aangekomen in de vakantie! Machtig, maar wel lekker gegeten.

Daarna weer lekker de toerist uitgehangen: beetje wandelen, beetje shoppen (lees: speelgoed voor de kinderen gekocht) en genieten van het weer.

Eenmaal terug in het park zat er maar één ding op, volgens de kinderen: "Nijnie voe'en!"
Met ondertiteling erbij wordt dat dan: Christan wil even de konijnen wat voer gaan geven.

We hadden nog wat voer over van ons bezoek aan het wildpark, en pakten ook nog een emmertje mee uit keuken. Normaal zou dit emmertje gebruikt worden om aardappelen of groenten in te doen, maar nu ging er een heel ander soort sla in: konijnensla. Ofwel de bladeren van de paardenbloemen, die in grote hoeveelheden rondom ons huisje groeiden.

Geconcentreerd liepen onze 2 kleintjes door het gras, op zoek naar de goede bladeren. Met chirurgische precisie plukten ze de paardenbloemen kaal, tegelijkertijd proberend zo groot mogelijke bladeren te plukken. Met zijn 4-en hadden we zo in no-time het emmertje vol.

Gewapend met het rode emmertje konijnensla, het groene doosje wildvoer (konijnen zijn immers ook wild. Dat wist u toch?) en op roze en blauwe laarsjes stapten we naar het grote konijnenhok.
Een flink ding, van ongeveer 4 bij 6 meter, met een 15 tal konijnen, een cavia, een witte kip, een fazant en wat kanaries. Goed verzorgde dieren, die duidelijk gewend zijn aan de aandacht van kinderen. Ze zagen ons aankomen, en hadden volgens mij al direct in de gaten wat we kwamen doen.

4 Kleine handjes graaiden in het emmertje, en wurmden de blaadjes door het gaas heen. Dat was niet aan dovemansoren gericht, want de konijntjes buitelden over elkaar heen, om maar zoveel mogelijk groenvoer te kunnen snaaien. En Eva en Christan bleven dapper hun best doen, om aan de vraag te voldoen.

Na een half uurtje was alles op, en liepen we weer terug naar ons huisje.

Uiteraard kwamen we langs de speeltuin... Nou ja, die foto's hebben we al gezien!

(Er volgt nog een deel, trouwens!)

Zomervakantie - deel 1

Net als zoveel werkende vaders heb ik niet zoveel vrije tijd als ik graag zou willen. Een 40 urige werkweek, en een uur enkele reistijd maken dat ik 's ochtends rond 6:30 het huis verlaat, en 's avonds rond 17:00 weer thuis ben. En dan is het eerst etenstijd, dan baddertijd, en dan is het alweer tijd om de kindjes in bed te leggen. Door de week zie ik ze dus niet zo vaak.

In het weekend heb ik al wat meer tijd, en is er ruimte om even samen te spelen. Maar ja, ook dan zijn er genoeg dingen die ook mijn aandacht eisen. Dat is natuurlijk het nadeel van een eigen huis, met wat werk eraan.

Afgelopen week heb ik daarentegen de kinderen elke dag gezien, veel gespeeld, niet geklust, en eigenlijk alleen leuke dingen gedaan. Ofwel: het was vakantietijd!

We hadden een huisje geboekt, in de Duitse Eifel, nabij Gerolstein. Een mooi gebied, met heuvels, bossen, leuke kronkelwegen, Duitse broodjes, en een autovrij bungalowpark met speeltuin en konijntjes in een groot hok.

Het huisje zelf was niet zo bijzonder. Denk aan een woonkamer, kitchenette, douche en 2 slaapkamers. Beetje model stacaravan, zeg maar. Niet luxe, maar prima om een weekje in te ontspannen.

Eva sliep in het onderste bed van het stapelbed op de ene slaapkamer, en voor Christan hadden we zijn campingbedje (zoals dat heet) meegenomen. Karin en ik waren aangewezen op de slaapbank in de woonkamer.

Na een wat koude eerste nacht (6 graden, en dat in augustus!) begonnen we de dag met een lekker ontbijtje. En wat is nu lekkerder, dan op vakantie, in Duitsland, een heerlijk, knapperig vers, met wat boter en kaas belegd Duits broodje? Nou vooruit, voor Karin wordt dat dan belegd met hagelslag! ;-)

In de zomermaanden staat de lokale bakker met een klein busje elke ochtend op het park. Zo rond de klok van 8:30 vormt zich dan een rij van toeristen (op dit park eigenlijk alleen Nederlanders), die stuk voor stuk een zak broodjes kopen, soms aangevuld met een croissantje, chocoladebroodje of zelfs een Telegraaf. Ondergetekende heeft dan ook meer dan eens braaf aangesloten in deze rij, om even later in het huisje terug te komen, met 9 harde broodjes en 1 zacht, wit puntje, voor Christan.

En lekker dat ze waren!

Meer dan eens heeft Eva een of twee broodjes opgepeuzeld. Gewoon zó; niet belegd. Voor Christan belegden we zijn witte puntje met kaas. Want daar is hij dus helemaal gek van. Kaaskopje!

Na lekker te hebben ontbeten, en zonder verdere plannen, was het speeltijd voor de kinderen. Op het terrein van het park bevonden zich 2 speelplaatsen: een met houten speeltoestellen, waaronder schommels, een wip, en een heuse kabelbaan, en een speelplaats met glijbanen, schommels, en een groot plastic huis.

Het leuke van kinderen onderling is, dat zich op die speelplaatsen spontaan vriendschappen vormen, zonder veel moeite. Voor Christan gaat dat weliswaar nog niet zo op, aangezien hij nog wat klein is en bovendien de jongste van alle kinderen daar, maar voor Eva ligt dat anders. Nog geen 10 minuten nadat we aan het spelen waren (wat er in de praktijk op neerkomt dat een van ons de schommel van Eva staat te duwen...) hadden ze elkaar gevonden: Eva en .... Eva!
Een meisje, net een half jaar ouder dan onze Eva, met de naam Eva. Leuk, en soms verwarrend. Op de vraag "Vind je het nog wel leuk, Eva?" kijken je dan ineens 2 lachende gezichtjes aan! En heb ik meteen mijn antwoord!

Zo'n week is natuurlijk te kort, en Eva nog te klein, voor blijvende vriendschappen. Maar het is wel enorm leuk om te zien dat dat kleine meisje dat nog niet eens zo gek lang geleden nog volledig afhankelijk van ons als ouders was, nu steeds zelfstandiger wordt. En steeds meer een echt, klein mensje wordt. Eentje die straks dus (hopelijk) vriendjes en vriendinnetjes krijgt, en die samen gaat spelen.

Natuurlijk is het op vakantie hier niet bij gebleven. We zijn nog naar een wildpark geweest, ijsjes gegeten op een terras, en konijntjes gevoerd.

Maar daarover later meer!