Niet in óns huis!

"Niet in óns huis!"

De stellige mening die Karin en ik waren toegedaan was dat, wat er ook zou gebeuren, ze niet in ons huis naar binnen zouden komen.

Maar zoals zo vaak, wordt je ouder, soms ook wat wijzer, en transfomeert de eens zo rotsvaste overtuiging in een zachtere mening, die uiteindelijk uitkomt bij een soort van 'vooruit-maar-weer' houding. Een mening hebben, je afzetten tegen de massa is één ding, maar om dat ook nog eens vol te houden, terwijl je wordt aangekeken door twee reebruine oogjes, waar al de aanvang van een traan in is te bespeuren, is een heel andere klasse.

En we gingen door de knieën.

En verwelkomden in ons midden een rode knuffel met de welluidende naam "Po".

En voor wie dat niets zegt, zal het volledige rijtje namen waarschijnlijk glashelder maken, over welke Po het hier gaat:

Tinkiewinkie.

Dipsie.

Lala.

Po.

Juist. De Teletubbies inderdaad. Lange tijd Teringtubbies, maar om te voorkomen dat Eva het op de peuterspeelzaal over haar Teringtubbie heeft, hebben we toch maar besloten de originele naam te hanteren.

En zo slaapt Eva nu alweer een hele poos met een rode Po. Beetje versleten inmiddels. Zo is het spiegeltje op de buik niet helemaal goed meer, en zie je in plaats van je evenbeeld, het stof dat zich eigenlijk áchter de spiegel bevindt. Je kijkt als het ware door de spiegel heen.

Omdat Christan wel eens vaker met Po van Eva's bed gristte en ermee aan de haal ging, hadden we bedacht dat hij maar een eigen Tubbie moest krijgen. Liefst even groot, en van dezelfde kwaliteit. Helaas bleek dat nog niet zo makkelijk als gehoopt. We waren al een tijdje op zoek, bij Intertoys, Bart Smit, Toys'R'Us, op Marktplaats, en online winkels, maar helaas: geen succes. Wel tweedehands, maar om nou een potentieel bekwijlde knuffel te kopen, zó graag wilden we nou ook weer geen Tubbie kopen.

Maanden later alweer liep (surfte?) Karin er tegen aan: op eBay werd een Tinkiewinkie verkocht. Nieuw in de verpakking!

Affijn, bod uitgebracht van een paar euro (hey, het blijft eBay... ;) ) en afwachten. Toen de veiling was afgelopen kregen we een mailtje van de verkoper: we hadden gewonnen! Voor uiteindelijk een euro of 8 zou de Tubbie naar Norg komen. Vanuit Engeland nog wel. Lang leve het internet!

Zo gezegd, zo gedaan, en een paar dagen later arriveerde het pakketje. Zoals beloofd door de verkoper, was het inderdaad een nieuwe pop.

We gaven Tinkiewinkie aan Christan. Eva had immers Po al.

Maar hoe dat soort dingen gaan: Eva was zo vrijgeving om haar Po af te staan. Want Tinkiewinkie was haar nieuwe vriendje. En Christan "mocht" Po wel hebben.

En ondanks dat wij aandrongen, en ons best deden, ze wilde Tinkiewinkie niet meer afstaan. Tinkiewinkie was voor háár, en Po was niet meer interessant. Wonderlijk, hoe snel een "liefde" op die leeftijd kan bekoelen. Waar Po eerst nog de wereld voor haar was, was hij in 10 seconden gedegradeerd tot afdankertje.

Dat afdankertje vond echter 2 grijpgrage handjes, bij Christan! Vol overgave ontfermde hij zich over de wat vaal geworden Tubbie, en liet hem niet meer los.

En zo zitten tegenwoordig beide kindertjes op de bank, elk met een eigen Tubbie.

En zullen wij voortaan niet meer zo stellig roepen "Niet in óns huis!"....

Bij oma wonen

"Ik ga bij oma wonen."

Karin en ik keken elkaar eens aan.

"Ik ga bij oma wonen!" zei ze nog eens.

"Maar je woont toch bij papa en mama? Wil je hier niet meer wonen?"

"Nee."

En daar konden wij het dan mee doen.

Gelukkig kennen we Eva al wat langer dan vandaag, en snapten we vrij snel dat ze bedoelde dat ze bij oma wilde logeren. Want dat hadden we afgesproken een paar dagen eerder, en Eva komt nu langzaam op een leeftijd dat ze beloftes gaat onthouden. En ons daar dus ook fijntjes aan herinnert....

Woensdag, de grote dag eindelijk aangebroken, stapte Eva met oma in de auto. Oma was een uurtje daarvoor naar ons huis gekomen, om haar op te halen. Kinderstoel even omgebouwd, en ze mocht op de voorstoel, naast oma in haar hemelsblauwe Toyota Starlet. Koffertje gepakt, met Po (daarover een volgende keer meer!), doek, pyama en schone kleertjes. Ze stond al een tijdje te stuiteren in de woonkamer. Geen rust meer in de kont! Geen wonder: uit logeren is leuk, spannend, en met oma toch ook weer heel vertrouwd. En dus leuk!

Toen ik 's avonds thuis kwam van mijn werk was dat wel even vreemd. Normaal vliegen meteen 4 armpjes in de lucht, en voor ik goed en wel een voet in de woonkamer heb gezet, hangen er 2 kindertjes om mijn benen! De gebruikelijke volgorde is dan ook dat eerst de kinderen de kus en knuffel krijgen, en daarna pas Karin.

Dit keer dus niet. Ik was een beetje vroeger dan anders, Christan lag nog op bed. En Eva was bij oma, dus het was verbazingwekkend rustig in huis... Da's gek! Heel anders dan de hectiek en drukte van een normale door-de-weekse dag.

Het eten voelde ook wat vreemd. We zijn er inmiddels zo aan gewend om met zijn 4-en te eten, en onze aandacht te verdelen, dat het ineens heel gek is, om je aandacht op één kind te richten. En dat gold ook voor het badje van die avond: waar we normaal met zijn allen naar boven gaan, nam Karin nu Christan onder de arm, en vertrok richting badkamer. En ik? Ik had ineens even niets te doen. Vreemd, maar voor de verandering best een keertje lekker!

Rond 8 uur 's avonds ging de telefoon. Eva wilde nog even met papa en mama bellen, om welterusten te zeggen, en even te laten weten dat ze het enorm naar haar zin heeft. De telefoon op de speakerstand, zodat we beiden konder luisteren en praten, en we konden duidelijk horen dat ze wel moe was, maar heel vrolijk. Na wat heen en weer geklets ("Wat heb je gedaan?", "Waar ben je geweest?", "Ga je lekker slapen zometeen?") hingen we op.

10 Minuten later, opnieuw de telefoon.

Eva.

"Mama, ik wilde even iets met je bespreken."

Ze is 3.

"Mama, ik zie je morgen weer. hé?"

"Ja, meissie, morgen zie je me weer!"

"Welterusten!"

"Welterusten, schatje!"

Ze wilde nog even mama horen, en even zeker weten dat ze morgen weer thuis zou zijn. Gelukkig! Wij worden toch nog een beetje gemist!

De dag erna kwam Eva gelukkig weer thuis, want we hadden haar toch wel gemist; zelfs voor dat ene nachtje.

Ze zat vól verhalen!

Ze had bij oma gedouched, ze hadden lekker rode kool met gehaktbal gegeten, én: ze waren bij de vliegtuigen geweest! Oma woont namelijk in Vries, en dat is vlakbij 'Airport Groningen'. Een dure naam, voor wat in de volksmond gewoon vliegveld Eelde heet. En daar waren ze naar toe geweest!

Terrasje gepakt, en vliegtuigen bekeken. Want daar had ze al vaker om gevraagd: "Gaan we ook eens de vliegtuigen kijken?" En dat had ze dus nu gedaan. Ze was erg onder de indruk van met name het lawaai, maar ze had het enorm naar haar zin gehad!

Ze had zelfs uitgeslapen! Om half zeven was ze even wakker geweest, oma geroepen dat ze moest plassen, en oma vreesde voor een dagje vroeg opstaan, maar nee hoor: na het plassen wilde ze nog wel even gaan slapen. En was het uiteindelijk half negen(!) dat ze wakker werd.

Op de vraag of ze ons gemist had, kwam een wel heel groot antwoord, op een typisch Eva-toontje : "Maar natúúrlijk, papa!"

Bijdehandje! :-)