Nee! Of toch wel?

Ik schreef er al eens eerder over. Ouders van volwassen kinderen roepen het ook vaker dan je lief is. Opa's en oma's klagen er ook al over. En ze hebben gelijk!

Wat gaat dat hard met kleine kinderen!

Het ene moment lig je lekker in je bed, een beetje te dommelen, met je zoon van 5 weken op je buik, en voor je het weet moet je een kleuter van 3 een tik op haar vingers geven, omdat ze voor de zoveelste keer speelgoed van haar broertje afpakt...

Het leuke van groter wordende kinderen is wel dat er op een zeker moment interactie ontstaat. In het begin nog wat gelimiteerd, tot teruglachen, en een vinger beetpakken, maar op een gegeven moment merk je dat je, zonder dat je dat moment echt bewust merkte, met je kinderen staat te praten.

"Wil je niet meer eten?"

"Nee!"

"Wat wil je dan?"

"Toet-toet!"

Dan ben je dus 1,5 en dan laat je in niet mis te verstane woorden aan je ouders weten dat je geen zin meer hebt in de bami, maar dat je een toetje wilt gaan eten. Dat begint met een paar klanken, en uiteindelijk het woordje 'Nee' dat ze onder de knie krijgen.

En op alles wat je vraagt volgt dat ene woordje: "Nee!".

Kijk, dat is nu de 'Nee-fase'!

Bij Eva hebben we die niet echt gehad (althans, ik kan me dat niet zo voor de geest halen), maar bij Christan was dat echt duidelijk te merken. Gedurende een paar weken was zijn favoriete stopwoordje een drieletterig woord.

Nu zou je dat kunnen opvatten als iets negatiefs, maar daar denk ik anders over.

Al sinds zijn geboorte merkte je af en toe frustratie bij het mannetje. Frustratie dat hij iets níet kon. Zelf zijn speelgoed pakken bijvoorbeeld, op het moment dat hij nog niet echt kon kruipen. Of zelf de bank op klimmen, toen hij dat nog niet kon. Maar al te vaak was er wel íets dat zijn zusje al lang onder de knie had, en dat hij ook wilde, maar daar simpelweg nog te klein voor was.

Nu, op een leeftijd van bijna 2, loopt hij, klautert hij, klimt hij, pakt zijn eigen soepstengels uit de lade in de keuken, en gaat al los van (niet al te hoge) glijbanen.

Een van de laatste hindernissen heeft hij niet zolang geleden genomen: praten!

Niet alleen dat wij als ouders op een normale (relatief dan, hé... hij is en blijft nog maar klein! ;) ) manier met hém kunnen praten, maar dat hij zichzelf ook duidelijk kan maken. Hij weet het verschil tussen 'Ja' en 'Nee', maar kan ook duidelijk maken dat hij Bob de Bouwer wil kijken, of dat hij naar de tuin wil, of dat hij graag nog een knuffel wil.

'Papa toe' zei hij gisteravond.

'Papa is hardlopen' zei mama.

'Papa thuis?'

'Nee, papa is er even niet.'

'Papa werk?'

'Nee, maar wel zometeen weer thuis. Moet papa even een kus komen brengen?'

'JA!'

Leuk he! Dat praten!

Bruidsmeisje

Op het moment dat ik dit schrijf zitten Bas en Chantal nog op Cuba. Ergens in de buurt van Guantanamo Bay, voor zover ik weet. Dat stond in elk geval in het laatste SMS-je dat ik van Bas kreeg. Ben trouwens ook wel benieuwd naar wat zo'n SMS vanuit een communistisch, haast 3e wereld-achtig land, kost. Dat zal ik hen zeker nog vragen.

De reis naar Cuba is hun huwelijksreis; ze zijn op 5 juli 2008 met elkaar getrouwd. Voor een indruk van hoe die dag eruit zag, heb ik wat foto's on-line gezet.

Op die foto's zie je ook onze kleine grote meid. Ze was er al een paar weken vol van: ze zou gaan trouwen met Bas & Chantal. Nog geen idee wat trouwen precies is, natuurlijk. Maar ze had wel donders goed in de gaten dat er iets aan de hand was, en dat zij die dag ook wel een speciale rol zou spelen. En kinderen genieten natuurlijk enorm als ze speciaal zijn...

De moeder van de bruid had niet alleen de jurk van de bruid gemaakt, maar ook de kleren van de bruidskinderen. Anouk en Dave, de kinderen van een van de getuigen van Bas, en Eva.
Prachtig vond ze het, rondlopen in een jurkje, met bloemetjes in de haren, en een eigen bruidsboeketje, gemaakt van spekjes en snoep!

Het was een prachtige dag, die bruidsmeisjes-technisch begon, in het huis van de ouders van de Chantal. Daar kreeg Eva haar jurkje aan, en mocht ze zich helemaal uitleven op haar rol van die dag. Natuurlijk veel op foto's komen, lachen, rondrennen, spelen met Christan, en af en toe een beetje verlegen, als ze wat aandacht krijgt.

Nadat Bas zijn bruid had opgehaald, en de foto's gemaakt zijn, vertrokken we naar Kasteel Oost in Valkenburg, voor het burgerlijk huwelijk. Eva mocht op schoot bij Bas, terwijl de ambtenaar het woord nam. Onder de indruk van alles, zat ze stilletje op schoot, en keek haar ogen uit. Bij het uitwisselen van de ringen had ze natuurlijk een plekje op de eerste rang, vond ze alles maar wát interessant.

Nadat de officiele handelingen afgerond waren, vertrok de hele stoet naar de kerk in Valkenburg, voor de katholieke inzegening door de pastoor. Eva's taak hier was het begeleiden van de bruid nara het altaar, en ook dat deed ze met volle overtuiging. Was ze op het kasteel al onder de indruk, de kerk was nog een stapje verder. Geen wonder natuurlijk, met zoveel mensen aanwezig, grote beelden, kaarsen, bloemen en natuurlijk de pastoor, met zijn gewaad.

Het eerste half uur zat ze dan ook stilletje op de bank, achter het bruidspaar. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en langzaam ontdooide ze wat, en werd ze wat onrustig. Het duurde dan ook niet lang, of de plechtigheid werd hier en daar begeleid door gelach en een klein gilletje, van Eva, Christan en Anouk. En papa en mama hun best maar doen om die drie in toom te houden. Wat dus niet lukte. En bij Bas een lach op zijn gezicht veroorzaakte!

Na het eten 's avonds in de Pastorij in Cadier en Keer, en de start van het feest te hebben meegemaakt, bleken de kindertjes nog steeds vrolijk en blij. Het was de bedoeling om ze in een kinderbedje in de Pastorij te leggen, in een kamertje naast de keuken, zodat zij konderen slapen, en wij nog even van het feest konden genieten. Door allerlei omstandigheden mocht dat helaas niet zo zijn, en we zijn om 23:00 vertrokken, naar ons appartement.

De kindertjes hadden toen alleen 's middags een uurtje geslapen, maar nog steeds hartstikke vrolijk. Ze hadden geen flauw benul van tijd; Eva wilde zelfs nog even televisie kijken! Niets daarvan! Lekker naar bedje! Moe maar voldaan vielen beiden kindertjes in slaap.

En denk maar niet dat ze uitsliepen! De volgende ochtend begon Christan om 7:15 al weer te kletsen in zijn bed.

En Eva? Die had het er de rest van de week nog over: ze wilde nóg een keer trouwen met Bas en Chantal!