Ei met hapjes!

Vroeger, ik was denk ik een jaar of 10, waren er af en toe van die bijzondere zaterdagen.

Niet dat er dan noodzakelijkerwijs iets al heel lang stond te gebeuren, of dat we naar de Efteling zouden of zo, maar gewoon, een leuke dag. Dingen samen doen met je vader bijvoorbeeld. De onverdeelde aandacht van één van je ouders is toch één van die dingen die je als kind mooier vindt dan al het speelgoed van de wereld. Dan ga je bijvoorbeeld samen een band plakken van je fiets. Of je gaat samen even naar de bouw, om schroeven te kopen.

Mijn vader is een handige kerel. Opgegroeid in een groot gezin (katholiek, dus minstens 10 kinderen! ;-)) ), met een vader die een eigen fietsenzaak had. Bandenplakken is de man daarom wel toevertrouwd, want kinderarbeid had men destijds nog nooit van gehoord, dus oefening heeft hij genoeg gehad! En hij heeft dat dan ook weer aan mij doorgegeven. Waarvoor nog steeds mijn dank!

Schroeven waren ook vaker dan soms nodig. Een huis kopen uit 1775, en dat verbouwen van varkensstal annex hondenkennel naar volwaardig woonhuis is immers ook een meerjarenplan. En als je als kind dan mee mocht naar de Formido, Hubo of Wickes, is dat natuurlijk altijd leuk.

En soms, dan was het zelfs zo dat pa het ontbijt maakte op zaterdag of zondag. Dan mochten wij als kinderen kiezen.

"Ei met hapjes!!" galmde het dan door het in aanbouw zijnde huis!

Ik hoor de gewaardeerde lezer al denken: "Ei met hapjes? Wat is dát nu weer?"

Men neme:
- 2 eieren
- 2 sneetjes brood
- peper, zout, boter

Besmeer het brood aan 2 kanten met boter. Snij het brood in stukjes, ter grootte van 1 hap ("Aha!") Kluts de eieren met een eetlepel water. Smelt boter in een pan. Leg de hapjes in een pan, en bak ze aan een kant een beetje krokant/bruin. Draai ze dan om, giet het ei eroverheen, en bak tot het gestold is, en bak van de andere kant nog even. Beetje peper en zout erover, en klaar!

Meer is het niet, en dit recept mag u uiteraard naar hartelust kopieren! ;-)

Nog steeds vind ik het lekker. En nog steeds maak ik het af en toe voor mezelf.

Het leuke is nu wel, dat ik de traditie kan voortzetten. Of eerder: een traditie kan starten. Want mijn vader maakte het voor mij, en ik maak het nu voor mijn kinderen. En hopelijk vinden zij het ook lekker, en krijgen hun kinderen het ook (als er tegen die tijd nog eieren verkocht mogen worden... ;-) )

Ei met hapjes. Beetje van vroeger, maar ook voor nu!