Paashaas

Pasen 2008. Een lang weekend, van vrijdag tot en met maandag. Ook het weekend waarin oma haar zestigste verjaardag viert.

Mijn ouders waren zo lief geweest om voor ons een appartement te boeken, vlakbij Valkenburg, voor dat weekend. We kenden het nog niet, maar zag er op hun internetsite erg goed uit, en de opemrkingen van de bezoekrs die er geweest waren, zagen er ook goed uit.

Op vrijdag ochtend was het dan zover: de auto volgeladen, Jamie afgeleverd bij Oma voor het weekend, en de navigatie gericht op Valkenburg aan de Geul. Vertrek rond half twaalf, verwachte aankomsttijd 4 uurtjes later.

...

Om 17:15 draaiden we het parkeerterrein op. Vijf uur en drie kwartier dus. Het slechte weer, drukte onderweg door het paasverkeer en Eva die onderweg moest overgeven hebben de reis nogal vetraagd. Normaal stoppen we onderweg, zo'n beetje halverwege, een keer, om even de benen te strekken, te plassen en luiers te vervangen. Dit keer was dat een wat vervelende stop.

We waren Arnhem nét voorbij, of Eva trok een beetje wit weg. Ze kon nog net tegen ons zeggen dat ze zich niet lekker voelde, of er kwam een golf spuug naar buiten. Over haar jasje, truitje, broek en kinderstoel. Karin pakte de rol toiletpapier (die als voorzorg in de auto ligt) en maakte haar zo goed en zo kwaad als kon een beetje schoon. Snel even stoppen was echter onvermijdelijk, want de kleine meid was helemaal nat.

Dus afslag Beuningen, naar de MacDonald's. En alsof de duuvel ermee speelt: de bewuste Mac zat net midden in een verbouwing. De binnenkant was helemaal gestript; alleen de balie was nog over. Maar wat een nog groter putn was: geen toiletten binnen! In plaats daarvan alleen een vieze, koude toiletwagen buiten. Eva stond te klappertanden van de kou, toen ze haar kleren uitgetrokken kreeg, en schone kleren aankreeg. Niet leuk, maar het moest maar even. We konden haar moeilijk in die vieze kleren laten lopen. Maar leuk is anders!

Na deze stop de reis vervolgd, en na wat files eindelijk het appartement bereikt. Dat was prima voor elkaar! 3 slaapkamers, een badkamer, 2 toiletten en een woonkamer/keuken. Schoon, netjes, en ruim. Wat wil je nog meer?

Zo'n weekend staat meestal in het teken van bezoekjes aan Opa en Oma, en samen eten, en misschien samen nog Valkenburg in. Het was echter slecht weer, en dus kwam dat er niet echt van.

Op zondag had mijn moeder een Paas-brunch geregeld in een gezellig klein tentje, in het centrum. We liepen er naar toe, en merkten al dat Christan behoorlijk moe was. Zittend/hangend in de buggy viel hij zelfs in slaap, ondanks de kinderkeitjes waar we overheen liepen!

Terwijl iedereen aan tafel ging, ben ik dus even met hem aan de slag gegaan. Ik vond het zó zielig om hem rechtop te laten zitten, maar we vonden ook dat hij maar beter even kon slapen. Beetje creatief met een stoel, en het resultaat staat op de foto:

Hij heeft heerlijk geslapen, terwijl Bas en Chantal Eva vermaakten. Samen genoten van lekkere broodjes, ei met spek, koffie/thee, jus, gekookte eieren en croissantjes. En veel gelachen en gepraat. En Christan? Die heeft zich nergens iets van aangetrokken, en werd 1,5 uur nadat ik hem had 'geparkeerd' wakker! Vrolijk, en uitgeslapen!

Die middag was het, tegen de verwachting in, prachtig weer. Beetje fris, maar blauwe lucht en een mooi zonnetje.

We zijn naar de Sprookjeshof geweest. Een klein parkje langs een van de heuvels naast het dorp. Het park bestaat in feit uit een lang wandelpad, gelardeerd met huisjes met sprookjes (grappig, maar daar zijn ze nog te klein voor), speeltuigjes, treintje en draaimolen. Eva vond het treintje prachtig, en Christan zat te schateren op de 'wipkip'!

Helemaal bovenop de klapper van die dag: een wildwaterbaan! Zou Eva daarop willen? We vroegen het aan haar en ze riep keihard 'JA!'. Dus Karin met Eva in een bootje, en hup! daar gaan ze! Na een rondje met 2 heuveltjes, de grote heuvel op. En weer af natuurlijk! Een dikke plons water leter verscheen de 2 dames weer in beeld. Karin was een beetje nat, maar lacht nog wel, en Eva zat te glunderen van oor tot oor! Na het uitstappen was het eerste dat ze riep 'Nog een keer! Met papa!'. Dus daar ontkwam ik ook niet aan.

Ik moet zeggen dat een dergelijk ritje alweer een tijd terug was, maar het was inderdaad leuk! En Eva was om de drommel niet bang! Integendeel!

Na die avond nog een keertje bij mijn ouders te hebben gegeten, vielen de kindertjes daarna als een blok in slaap. Het was ook een bijzonder vermoeiende dag geweest!

De terugreis op maandag verliep gelukkig een stuk lekkerder, waardoor we al na 4 uurtjes bij Oma de parkeerplaats op reden, om Jamie weer op te halen. Onderweg geen files, niet echt druk, en de stop was ook prima gegaan.

Een druk weekend zit er alweer op. Maar wel de moeite waard!

P.s. voor de nieuwsgierigen: Eva is nog steeds zindelijk, en plast 's nachts ook bijna niet in de luier. Overdag draagt ze nu helemaal geen luier meer, en ze heeft zelfs al 'geplonst' bij Juf Grietje op de peuterspeelzaal! Knap, he!

Plons!

De tussenstand, na een week:
Ofwel: het stickervel zit al bijna vol, en Eva mag dus al heel snel een kadootje uitzoeken. En dat heeft ze dan ook verdiend, want ze is eigenlijk al de hele week 'droog'!

En als je dan achteraf terugkijkt, en bedenkt hoe het ging...

Een week of anderhalf geleden was het punt bereikt: Eva is groot genoeg, dat het toch langzaam tijd wordt om eens te stoppen met de luiers. Nog afgezien van het feit dat iedere keer een schone luier onnodig is, omdat Eva best haar plas kan ophouden.

Maar ja, dat is maar de helft van het verhaal. De andere helft is natuurlijk ook gewoon het feit dat met 2 kleine kinderen het niet altijd even makkelijk is om de tijd te nemen om er eentje te leren dat ze op de wc moet plassen, en niet in een luier. Want je zult net zien: ligt Christan op het verschoningskussen om een schone luier te krijgen, roept Eva dat ze moet plassen. En je moet dan eigenlijk alles laten vallen wat je in je handen hebt, om te voorkomen dat ze in haar broek plast. Maar om Christan dan gewoon op tafel te laten liggen...

Kortom, dat vraagt wat flexibiliteit, geduld, en doorzettingsvermogen.

Het begon ermee dat Karin had besloten om Eva gewoon eens geen luier aan te trekken 's ochtends. Waarom nu? Goeie vraag. Het was het juiste moment, zullen we maar zeggen. Het moest er maar een keer van komen, en telkens hadden we het uitgesteld, want met Christan erbij is het niet altijd even handig, omdat Karin het grootste deel van de dag alleen is met die twee. Maar ze vond het nu toch echt welletjes geweest, en besloot er voor te gaan. We hadden het eerder al eens geprobeerd, in de hoop en verwachting dat Eva door zou hebben dat als ze moest plassen, dat ze dat niet in haar broek zou doen. Maar dat ging toen niet zo goed. Nu dus tijd voor een nieuwe poging!

Goed aan Eva verteld dat als ze moet plassen, dat ze dat moest zeggen. En warempel! Ze snapte het! Een paar uurtjes verder, en mevrouw had weliswaar al 6 keer gezegd dat ze naar het toilet moest, en iedere keer werd de gang naar de pot maar weer gemaakt, maar ze was nog steeds droog! Zou ze het dan nu wel snappen?

De peuterspeelzaal werd voor die woensdag maar even overgeslagen, om te voorkomen dat ze tijdens het spelen 'vergeet' dat ze geen luier aan heeft. En ondertussen thuis druk oefenen en leren.

De eerste dag ging voorbij, en de tweede, en de derde.. En ze bleef droog!

Nou ja, bijna dan...

Karin ging met Eva en Christan even naar de supermarkt. Paar kleine boodschapjes. Gewoon even bij de Golff in het dorp. Dus, karretje gepakt, verse groenten erin, beetje broodbeleg, en een pak vla.

Ineens: "Mama! Ik moet plassen!"...

En toen was het al te laat... Eva had in haar broek geplast. In de supermarkt. Dat vond ze niet leuk natuurlijk. Gelukkig is die supermarkt niet ver van ons huis, maar toch. Je staat als ouder toch ook even te kijken. Maar wie weet, draagt die ervaring ook bij aan het zindelijk worden...

Alleen de 'grote boodschap'... Dat viel nog niet mee. Een 'plons' doen bleek nog een beetje eng. Nu schijnen kleine kinderen dit meestal wel te hebben, en gaat dat voorbij, maar ja, hoe overtuig je haar ervan dat het niet eng ís?

En dan blijkt soms ook hoe groot kleine kinderen kunnen doen: "Laat me maar even alleen!". Ofwel: "wil je de wc even verlaten en de deur dichtdoen?". Blijkbaar ontstaat het gevoel voor privacy al op jonge leeftijd!

En warempel: na een paar keer oefenen, en haar alleen laten, is ook die horde beslecht, en loopt ze nu trots de kamer in met de mededeling "Ik heb een plons gedaan!"!

En dan is het weer tijd voor een sticker! En dat schiet dus al aardig op! En ze kan ook al wat langer zonder luier. Al blijft het telkens spannen om ergens heen te gaan, en hopen we maar dat er een toilet in de buurt is.

Want geheid roept ze een keertje: "Mama, ik moet plassen!".

Plaspauze

"Mama, ik moet plassen!" klinkt het sinds kort met regelmaat door de woonkamer. En dan laten we even alles waar we op dat moment mee bezig zijn vallen, om haar naar de wc te brengen.

Want: Eva wordt zindelijk.

Met andere woorden: ze loopt overdag zonder luier, in een gewone onderbroek rond, en zegt nu zelf wanneer ze moet plassen. En áls ze dan moet, doet ze ook een dikke plas op de pot! En die onderboek? Die blijft droog.

In het begin was dat nog even wennen voor ons allemaal. Ze loopt gewoon in onderbroek door de kamer, gaat zitten op de bank, op het kleed, op de stoel. Ze eet, drinkt en snoept. In het begin ben je dan als ouder toch bang dat ze op een gegeven moment 'vergeet' dat ze geen luier om heeft, en dat de boel dan nat is. Nu waren we daar wel op voorbereid, en hadden we er rekening mee gehouden dat het kon gebeuren, maar tot nu toe (even afkloppen!) is alles droog gebleven.

En het blijft niet bij plassen op de wc alleen, ook het poepen gaat al heel goed. Een hoop kleine kinderen zijn in het begin namelijk nog wat geintimideerd door die grote pot waarop ze ineens hun behoefte moeten doen, en hebben liever een veilige luier om, als ze dan moeten. Zo ook Eva.

Op zulke momenten begint ze druk te doen, te hangen, en een beetje giechelend wordt ze dan op de pot gezet. En dan begint het: alles is leuk, interessant en dikke verhalen worden er opgehangen. Maar iets doen? Ho maar! En zo kan het gebeuren dat we eerst 4 keer met haar naar de wc gaan voor een plas, eer ze dan toch zichzelf zover heeft gebracht om ook te gaan poepen.

"Ik heb een grote plons gedaan!" is dan het eerste wat ze uitroept.

Als papa en mama zijn we natuurlijk ape-trots dat onze kleine meid zo groot aan het worden is. En dat laten we dan ook uitgebreid aan haar weten. En natuurlijk moet dat beloond worden.

Daarom hebben we een stickersysteem: voor elke plas mag ze een kleine sticker plakken, en voor elke grote boodschap uiteraard een grote boodschap. En als ze de vakjes heeft gevuld met een sticker, dan gaan we naar de speelgoedwinkel, en mag ze een kadootje uitzoeken. Zo stimuleren we dus dat ze zelf naar de wc wil, en wordt ze tegelijkertijd beloond voor haar grote gedrag.

Het lijken veel vakjes, maar als je bedenkt dat ze nu heel vaak roept dat ze moet plassen, dan kun je je voorstellen dat dat ook héél snel vol is. En dan gaan we iets leuks voor haar kopen.

Ondertussen kijken wij nog maar een keer naar haar en verzuchten: "Wat wordt ze gróót, he!"

Plopperdeplop!

We riepen het jaren achter elkaar: "Dat komt er bij ons nóóóóit in!"

En dan heb je ineens zelf kinderen, en dan sluipt het er tóch in!

Het begint heel klein: een mp3-tje gedownload, en je merkt dat daar toch wel enthousiast op gereageerd wordt. Een glimlach, klappende handjes en een dansje op 1 been.

Filmpje van youtube erbij, even later een dvd-tje uit de ramsjbak bij de 'Free', en voor je het weet zit je met je hoofd tegen de muur te bonzen, omdat je dat verdraaide liedje niet uit je hoofd krijgt.

Draai een keer in het rond
Stamp met je voeten op de grond
Zwaai je armen in de lucht
Ga nu zitten met een zucht
Stap nu rond als een gans
Zo gaat de kabouterdans

Kabouter Plop dus.

Karin had een tijdje terug 4 kaarten gekocht, voor de middagvoorstelling van onze bebaarde vriend.

En afgelopen zondag was het dus zover.

Met zijn 4-en in de auto, op weg naar de stad, naar Martiniplaza. Bij aankomst was het al wel redelijk duidelijk dat hier iets te doen was voor kinderen: overal kleintjes, die met grote ogen de boel eens aan het opnemen waren. Er is ook zoveel te zien in 1 keer... Leeftijden van klein tot wat ouder, dus Christan en Eva vielen niet eens zo op, wat dat betreft. We hadden namelijk verwacht dat Christan misschien té jong was. Maar dat viel gelukkig mee.

Jassen ingeleverd, en naar de zaal. We hadden kaartjes voor het balkon, op de 2e rij. Vóór ons kinderen, dus geen hoofden van volwassenen die ons uitzocht blokkeerden. Het licht ging uit in de zaal, de muziek zwelde aan, en Eva kroop bij papa op schoot, en Christan bij mama. Heel even was het spannend, maar toen herkenden ze allebei de muziek.

'Bouter Plop!' klonk het vanaf mijn schoot!

Danig onder de indruk dat er op het podium 4 kabouters aan het zingen en dansen zijn, wordt er ademloos geluisterd en gekeken. Is toch heel wat anders dan via de TV, nietwaar?

Dan valt kabouter Lui in slaap, en moeten de kinderen hem wakker schreeuwen.

Ik weet niet of iemand als eens 750 kleine kinderen heel hard heeft horen schreeuwen, op de top van hun longen, maar geloof me: als er glas in de buurt was geweest, was het geheid gesprongen. Gelukkig zijn onze trommelvliezen inmiddels wel wat gewend, maar toch...

Allerlei bekende liedjes kwamen voorbij, van de Kabouterdans, tot de Regendans, tot Sjoebiedoebiedabiedee (wat een titel, hé!), en tussendoor een leuk verhaaltje, wat er op neer komt dat kabouter Amadeus een soort wedstrijdje organiseert, wie de beste zanger en danser van het kabouterbos is. Verrassing daarbij is natuurlijk dat kabouter Amadeus gespeeld wordt door Frans Bauer. Wat dan weer minder een verrassing is, is dat hij dus níet kan acteren. Nu is dat ook niet zo makkelijk, maar toch... Viel me toch iets tegen (sorry, Frans!).

Na een uurtje is de show voorbij, en gaan we weer naar de auto. Beide kindjes hebben zich ontzettend goed vermaakt, en zelfs Christan is geen moment vervelend geweest (waar we toch een beetje bang voor waren, immers: een uur stilzitten is niet voor elke 1,5-jarige weggelegd...), en heeft enthousiast mee zitten swingen en zwaaien.

Moe maar voldaan zitten ze in de autostoeltjes op weg naar huis. Eva valt zo'n beetje in slaap, en ziet wat witjes om de snoet. Met een gelukzalige glimlach vallen de oogjes dicht. En Christan? Die zit nog na te swingen in zijn stoel.

Thuis hebben ze allebei heerlijk geslapen, en na een uurtje of 2 onder de wol, wordt tijdens het avondeten de middag nog even overgedaan. Geweldig genoten dus! Absoluut de moeite waard, en zelfs voor ons als volwassenen was het een leuke show. Aanrader dus, eigenlijk. En knap van Studio100 dat ze dit zo kunnen maken!

Voor de geïnteresseerden: Karin had nog even haar camera gebruikt voor een filmpje. Geen geweldige kwaliteit, maar dan heb je even een idee van hoe dat gaat, zo'n live-show van een televisieprogramma:




En in mei gaan papa en mama nog een keer naar Martiniplaza: de Lama's late night! We zijn benieuwd!