Over tijd....

Nee, niet Karin is over tijd, maar dit verhaaltje...

Ik had beloofd om 1 x per week een berichtje te plaatsen, en ik zie dat het laatste bericht van 5 februari was. Dat is dus alweer 17 dagen geleden. Ruim 2 weken dus. Slechte beurt...

En dan volgt nu ook nog een stukje met oude foto's... Ik zal het snel goedmaken, met nieuwe foto's!

******
Sinds juli 2007 gaat Eva 2 ochtenden in de week naar "school". De Hummelkoel. De peuterspeelzaal hier in het dorp. Jasje aan, rugzakje met drinken en wat fruit of een koekje, en dan naar juf Grietje, en juf Jeanita. En natuurlijk de andere kindertjes!

De dag begint op maandag om 9:00 uur en op woensdag om 8:30. Een van ons brengt haar dan heen; soms op de fiets, soms te voet, en met erg slecht weer toch met de auto, al is het vlakbij ons huis.

Zo'n dag begint dan vaak met vrij spelen (de grote zandbak, linksachterin, is dan altijd favoriet!), of samen met een van de juffen knutselen. Dat knutselen is de ene keer plakken, dan weer eens stempelen met kurk en vingerverf, en de andere keer kleuren. Vaak een leuk vormpje, of iets dat die tijd van toepassing is (denk aan een kerstboom, een paashaas of een papieren sinterklaas). En de werkjes worden natuurlijk ook altijd vol trots thuis geshowed, en in de keuken opgehangen, zodat iedereen het nog eens kan bewonderen. Want trots op haar eigen kunsten is ze!

Na het spelen is het tijd voor wat drinken, een koekje of een stuk fruit. Daarvoor gaan ze samen aan tafel, en wordt er samen gegeten. En iedereen moet ook klaar zijn, voor ze van tafel mogen.

Dan nog even spelen, en aan het eind nog een verhaaltje van juf Grietje. En dat is nog knap lastig, want dan moeten alle kindertjes op een stoeltje of op een bankje gaan zitten, en blijven zitten. Dat laatste valt niet altijd mee, zeker in het begin niet, maar ze hebben het gelukkig snel door.

En dan wordt er ademloos geluisterd naar wat er verteld wordt.

Toen Eva de eerste dag op de speelzaal kwam was het natuurlijk een beetje wennen. Ze was alleen niet de enige die er die dag voor het eerst was. Anouk en Eva trokken dan ook meteen een beetje naar elkaar toe. Op de foto hierboven kun je ook wel een beetje zien dat ze allebei toch een beetje onder de indruk waren van alles wat er zich allemaal voordoet op zo'n dag. Andere kindertjes, vreemde mensen, heel veel speelgoed, en het is allemaal nieuw, en onbekend. Dan is het natuurlijk fijn als je dat kunt delen met iemand. En tot op vandaag spelen ze allebei nog veel met elkaar, en zou je ze bijna beste vriendinnetjes kunnen noemen!

Rond 11:30 is het dan alweer voorbij, en haalt Karin haar meestal weer op. Thuis nog even een boterhammetje, en de verhalen van wat er allemaal gebeurd is die dag, en dan merk je toch aan Eva dat ze nog maar 2,5 is. Meestal is ze dan namelijk best moe, en wil ze wel even slapen. Even bijkomen van het harde werken, zeg maar! ;-)

Nog een jaartje, en dan is ze 3,5 en dan mag ze alweer naar de basisschool. Poeh, wat gaat de tijd snel zeg!

Gelukt!

Valt nog niet mee om hem te filmen. Hij zet een paar stappen, en dan denk je "nu pak ik snel de camera!", en nog voor je weer terug bent heeft meneer het al in de gaten, en weigert het nog een keer te doen.

Zo kon het gebeuren dat hij nu ongeveer 1 week los loopt, maar dat het bewijs even op zich liet wachten!

Yep, that's right! Christan heeft besloten dat het maar eens afgelopen moet zijn met dat gekruip. Althans, als hij daar zin in heeft... Maar goed, hij kán het wel!

Voorheen liep hij ook wel. Maar hij hield zich dan vast aan een kast, de tafel of leunde tegen de muur. Loslopen was 2 stapjes, en dan liet hij zich weer op zijn billen vallen. Die pamper dempt natuurlijk de val ook nog eens. En kruipen kwam hij ook overal waar hij wezen moet of wil, en dan nog verdraaid snel ook nog eens! Zo vlug als water schiet hij op handen en knieen over de vloer, op weg naar de deur van de bijkeuken die open is. En als je niet oppast kruipt hij de bijkeuken in, recht op zijn doel af: de waterbak van Jamie!

Maar hij heeft dan toch het licht gezien, en begint dus te lopen. Hij kan nog niet echt zelf gaan staan; daar heeft hij nog wat hulp van kast of muur bij nodig. Maar dat is kwestie van tijd, en dan is dat ook weer aangeleerd.

Ik weet nog dat dat bij Eva een kleine overwinning was, waarbij we ons ineens realiseerden hoe groot ze was geworden. En nu stapt hij dus ook. Grote vent!

En om te bewijzen dat hij dus écht loopt:


Knap, hé!