Springende papegaaien!

Er is een club met leden over de hele wereld. Die club krijgt dagelijks nieuwe leden, en er vallen dagelijks oud-gedienden af. De meesten van die leden worden er bewust lid van (sommigen hebben zelfs heel erg veel moeite ervoor moeten doen!) en er is een deel dat per ongeluk lid wordt. Voor iedereen geldt in ieder geval dat alle begin moeilijk is, en dat het soms lijkt alsof je op een fiets bergaf gaat, met een blinddoek om: geen idee wat er komen gaat, maar je gáát!

Wat doe je in zo'n geval? Je probeert je voor te bereiden. Andermans ervaringen, boeken van deskundigen, en tegenwoordig ook internet.

Een van de standaardwerken in de club is het boek 'Oei, ik groei!'.

Misschien begrijp je nu ook dat die club niets meer of minder is, dan alle nieuwbakken, en vooral onervaren, ouders ter wereld. In feite iedereen die op het punt staat zijn eerste nakomeling ter wereld te zetten, danwel die dat net gedaan heeft.

Want allemaal hebben ze één ding gemeen: ze hebben nog geen idéé wat er over hun heen gaat komen!

Zo ook wij niet, toen Karin zwanger was van Eva.

Dus ook wij kochten het standaardwerk. Naast natuurlijk diverse andere literatuur... Oh nee.. die laatste is in dat stadium natuurlijk niet meer nodig... ;-)

Maar goed. 'Oei, ik groei!' dus.

Basisgedachte van het boek: een kind ontwikkeld zich niet geleidelijk, maar met sprongetjes. Vna de een op de andere dag kunnen ze 'iets'. Iets wat ze voorheen nog niet konden of kenden. En zo'n ontwikkeling wordt voorafgegaan door een paar dagen van hangerigheid, lastig zijn, of niet luisteren.

Wij waren in het begin ook wel wat sceptisch, maar het blijkt toch echt te kloppen. Steevast als Eva of Christan niet willen eten, slapen of ronduit vervelend en ondeugend zijn (wat dan een dag of 3 duurt) wordt dat gevolgd door een nieuwe vaardigheid.

In het begin leidde dat nog wel eens tot wanhoop en frustratie. Tegenwoordig snappen we hoe het werkt (en zijn dus ook geen lid meer van bovenstaande club), en is het meer "even afwachten waar hij of zij nu weer mee komt!". Meer nieuwsgierigheid naar het nieuwe kunnen, dan taai volhouden met het avondeten. Dan eten ze maar een paar dagen slecht... Komt wel weer goed.

Het gekke met die sprongetjes is alleen dat ze voor elk kind weer anders zijn.

Stel je een snoepwinkel voor. Je mag alles pakken, maar maar één ding tegelijk. Zo werkt het bij die sprongetjes ook. Eva praat bijvoorbeeld honderuit inmiddels, maar het duurde best lang voor ze liep. Christan daarentegen is lichamelijk verder dan Eva op dezelfde leeftijd.

Eva is trouwens nog steeds heel erg met haar koppie bezig. Dat ontwikkelt zich dan ook sneller en eerder dan haar lichamelijke vaardigheden, zoals fietsen of gooien met een bal. Ze kán het wel, alleen zie je dat het niet vlekkeloos gaat. Ze zit nu in een fase waarin het niet langer is van 'Eva wil dat', maar meer 'Mag ik dat hebben, mama?'. Als je haar vraagt of ze een staartje wil, is het antwoord vaker dan eens 'Nee hoor. Ik ben al mooi genoeg!'(!). Ze wil aan de andere kant graag helpen met dingen, en brengt dan ook regelmatig een speentje naar Christan.

En sinds een paar dagen zit een andere bekende (beruchte?) fase eraan te komen: de 'Waarom?'-fase dus.

Ik ben benieuwd...

Christan is nu 14 maanden, en Eva praatte al op die leeftijd. Hij is net begonnen met ´pappa´, ´bah´ en ´daa´ (=' daar'). Maar stappen door de woonkamer (ook los!) doet hij al heel aardig. Hij is alleen wat lui af en toe, en kruipend is hij een stuk sneller dan wandelend, dus laat hij zich om de haverklap maar weer vallen op zijn billen. En dan is hij dus echt zo vlug als water! Op weg naar een puzzel, een beker of naar de deur van de bijkeuken. Want dat ís me toch interessant...

Ach, voor je het weet loopt hij, praat hij, en heb je er 2 die je in de gaten moet houden. Dat je als ouder van 2 kleintjes de eerste jaren alleen politieagentje speelt is geen woord van gelogen. Maar gelukkig gaat dat ook weer voorbij, en is het voorlopig gewoon ook erg leuk met die twee!

En die papegaai hierboven dan?

Nou, ik bedoel daar meer het werkwoord mee.

Christan doet alles na wat Eva doet. Of althans, probeert dat. Aan tafel schudt de een met haar hoofd, en de ander doet dat vrolijk na. Ook zwaaien, kusjes, boekjes lezen en puzzelen wordt nage-aapt. Gepapegaaid dus. En zo leert Eva onbewust Christan allerlei dingen.

Dat wordt nog wat als ze elkaar straks in ondeugendheid proberen af te troeven! ;-)

Er was er één jarig...

Gisteren heb ik mijn 35e verjaardag gevierd.

Als ik het zo teruglees, staat het 'ouder' dan ik me voel. Ik bedoel, ik ben dan wel 35, maar ik heb niet het idee dat ik al 35 bén. Of zoiets...

Wat ik bedoel is denk ik het volgende: in televisie series zie je vaak dat mannen rond hun dertigste hippe managers zijn, met snelle auto's, succes, geld, en elke week een nieuwe GSM. Oh ja, en ze vliegen de halve wereld rond, naar zonnige lokaties, voor flitsende deals met klanten.

En ik? Ik rijd elke dag braaf in mijn 'Golden Retriever-auto' naar kantoor, zit een hele dag achter een beeldscherm en rij dezelfde weg terug naar huis. En, oh ja, ik werk dit jaar 12 jaar bij dezelfde baas. En ik ben straks 16 jaar bij dezelfde vrouw, waar ik nog steeds van houd.

Je zou haast gaan denken dat ik iets verkeerd doe.

Althans, volgens het beeld dat de media ons wil doen geloven.

Gelukkig voel ik niet de behoefte me daaraan te moeten conformeren.

Ik heb leuk, soms uitdagend, werk, een lieve super-vrouw en 2 schatten van kinderen. Ik rij een mooie, haast nieuwe auto en woon in een prachtig dorp, in een 2-onder-1 kap. Er zijn mensen die het een stuk minder hebben.

En ik vierde dus mijn 35e verjaardag.

Een huis vol visite, die ik voor de verandering had uitgenodigd om niet alleen op de koffie en gebak te komen, maar ook had gevraagd of ze wilden blijven eten. Ik zou voor het eten zorgen. Zo gezegd, zo gedaan. Op vrijdag boodschappen gedaan, zaterdagmiddag wat gekookt, 's avonds het toetje gemaakt, en op zondag de laatste eindjes. Op zondag, na de koffie, rond 18:00 de eettafel volgezet, met gehaktballetjes, varkenshaas, salade, frietjes, broodjes, affijn, een hoop eten dus. Even was ik zelfs bang dat het te weinig was, maar nadat iedereen moe maar voldaan op zijn stoel zat, of op de bank hing, bleek er toch nog wat over te zijn.

Druk, maar gezellig, zo'n dag. Druk, omdat er niet alleen gekookt moest worden, maar ook wil je nog even praten met iedereen. Helaas lukt dat niet altijd, zeker niet als je bedenkt dat niet alleen Eva en Christan er waren, maar ook de kinderen van Edwin en Harriët (Ben, Tessa, Sem en Laura), en Tom, de zoon van Emile en Agnes. 7 kinderen dus, en die spelen echt niet stilletjes in een hoekje. Nou ja, dat halen we nog wel in, als we weer eens gewoon op visite gaan.

Een levendige woonkamer dus! Maar wel gezellig!

Leuke kado's gekregen, waar ik allemaal erg blij mee ben (bedankt daarvoor, gulle gevers!), en al met al een mooie dag, die me nog wel even bijblijft. Vooral het feit dat iedereen het eten lekker vond dat ik gemaakt had, was ik erg blij mee. Beetje trots op mezelf, zelfs.

Rond een uur of half acht begonnen de kinderen moe te worden. Je merkt dat snel genoeg. Sommige kinderen worden stil, anderen wat hangerig, en overal zie je rode wangetjes, en neemt vermoeidheid de plek in van vrolijkheid. Tijd om afscheid te nemen dus.

Om 20:15 lagen onze 2 kindertjes ook op bed, en begon het puinruimen in de woonkamer. Alle meubels weer op hun plek, de berg afwas weggewerkt (en weer erg blij met onze 'Truus'; de vaatwasser), en het speelgoed weer in de speelhoek. Lekker douchen, en nog even met een borreltje op de bank.

Was me het weekend wel!

Volgend jaar weer? ;-)



(Jammer genoeg zijn er niet zoveel foto's. Enerzijds omdat ik een probleempje met de accu's van mijn eigen camera had, en anderzijds omdat het er gewoon bij ingeschoten is, in de drukte... Ik beloof beterschap! ;-) )

Dora...The Explorer ?

Kennen jullie dit meisje ? Dit meisje heet Dora en is momenteel het liefste vriendinnetje van Eva. Al vanaf het moment dat Eva nog niet eens de rollende 'rrrrrr' uit kon spreken :-) De televisie staat hier zeker niet de hele dag aan maar als we even tijd kunnen maken voor Dora, dan doen we dat. Ik moest er eerst niets van hebben hoor, zo'n tekenfilmfiguur die mijn kind Engels leert, ik vond dat zó raar. Maar Eva vindt het leuk en het is leerzaam en dat is toch ook wel belangrijk. Zo heb ik ook leren leven met de teletubbies, al vind ik dit weinig educatief. Maar goed, ik dwaal af...

De reden van dit verhaaltje is dat we jullie kennis willen laten maken met Dora. En dan niet het leuke meisje waar we het net over hadden, maar een ander heel lief meisje. Een klein meisje dat heel binnenkort bij oma komt wonen. Ze is op het moment van schrijven 7,5 weken oud en we hebben haar vandaag een bezoekje gebracht en Eva mocht mee.

Eva vond het zó geweldig spannend dat we vandaag op (kraam)bezoek gingen, dat ze vanmorgen meteen uit haar bed sprong en riep :"We gaan naar het hondje kijken !" Het hondje dat oma, samen met ons, Dora heeft gedoopt. Het zal in het begin nog wel enige verwarring scheppen, maar ook dat komt wel goed.

Om kwart voor negen zette ik Eva in haar stoel en gingen we luid zingend onder begeleiding van Samson en Gert richting Vries, oma halen. Oma zat al uitgeslapen op haar stoel voor het raam. Ze had er zin in !

9 uur, op naar Lelystad ! Tegen half 11 waren we op de plaats van bestemming. Eva werd helemaal enthousiast (lees wild :-) ) We waren bij Dora. En niet alleen bij Dora maar allereerst bij een zeer vriendelijk en gastvrij echtpaar, welke geholpen heeft Dora op de wereld te zetten en hun uiterste best doet om goed voor Dora en haar broertjes en zusje te zorgen !

Samen hebben we de hondjes begroet en geaaid. Eva heeft Dora ook nog even op schoot gehad. Ze vond het zo leuk dat ze liep te stuiteren door het huis. Gelukkig was het kroost wel wat gewend. Ook de moeder, de tantes en oma van Dora liet het bezoek en de stuiterende peuter gelaten over zich heen komen en waagden het zelfs om ons af en toe uit te dagen en ons zachtjes in de tenen te bijten.

Heb ik eigenlijk al verteld om wat voor hondje het gaat ? Sommigen kunnen het wel raden misschien ; het is een ras dat we al 2 keer eerder in ons gezin hebben gehad en waar mijn mama nog altijd aan verknocht is, de teckel. En dan wel een langharige dashond.

Ik zal jullie vertederen met een paar foto's van Dora :

Wat een dropje he....

Op 6 februari aanstaande gaan mam, Christan en ik het kleine dropje ophalen. Voor de familie de Groot - Leenman is Dora de laatste pup die het nest zal verlaten. En voor hen en de mama van Dora, Teddy, zal het heel raar zijn als ze weg is en wij haar meenemen naar een ander warm nest.

Geen zorgen, oma zal goed voor haar zijn; ze mist een maatje in huis en het mandje van Dora staat al klaar !

Bed & Breakfast

Eva had een logeetje!

Haar nichtje Tessa (van Edwin, Karin's jongste broer) logeerde een avondje bij Eva.

's Middags is ze nog met haar ouders naar het zwembad geweest, hier in Norg. Daarna hebben papa en mama Vierkant haar hier 'afgeleverd'. En leuk dat Eva het vond!

Samen spelletjes spelen, kleuren en tv kijken.

Voor het avond-eten mocht Tessa kiezen.

'Patat!'

Zo. Dat is een duidelijk antwoord. Dus: frituurpan aan, patatjes uit de diepvries, en kip-nuggets, bitterballen en frikandellen erbij. Beetje saus erbij (ik geloof dat het Joppiesaus was) en lekker met de vingers eten. Want met patat mag dat!

En daarna natuurlijk samen in bad! Gelukkig mocht Christan er ook even bij zitten. Niet zo lang, want hij is nog wat klein, maar ook die vond het geweldig! Met z'n drie-en gieren en schateren in bad. Dikke waterpret!



Na het bad, nog even met wat te drinken op de bank, en even naar de 'Little People' op dvd kijken. Want dat had Tessa nog niet zo vaak gezien, en ze hadden er net die middag nog zelf mee gespeeld.

En dan naar bed. Slapen.

Nou ja.... slapen...

Eva vond het natuurlijk reuze spannend, en die had dus nog helemaal geen zin om te gaan slapen. Alleen konden we wel zien dat ze moe was. En Tessa? Ach, die is 5 en al heel wat gewend. Dus die is gewoon lekker gaan slapen. En na 3 x waarschuwen van Karin, koos Eva ook eieren voor haar geld, is ze lief gaan slapen.

Ze hebben die nacht heerlijk geslapen, en zelfs uitgeslapen! Om kwart voor acht werd de eerste pas wakker!

Tessa en Eva hebben al afgesproken dat ze dit nog een keer gaan doen. En misschien gaat Eva dan wel bij Tessa logeren!