Plopperdeplop!

We riepen het jaren achter elkaar: "Dat komt er bij ons nóóóóit in!"

En dan heb je ineens zelf kinderen, en dan sluipt het er tóch in!

Het begint heel klein: een mp3-tje gedownload, en je merkt dat daar toch wel enthousiast op gereageerd wordt. Een glimlach, klappende handjes en een dansje op 1 been.

Filmpje van youtube erbij, even later een dvd-tje uit de ramsjbak bij de 'Free', en voor je het weet zit je met je hoofd tegen de muur te bonzen, omdat je dat verdraaide liedje niet uit je hoofd krijgt.

Draai een keer in het rond
Stamp met je voeten op de grond
Zwaai je armen in de lucht
Ga nu zitten met een zucht
Stap nu rond als een gans
Zo gaat de kabouterdans

Kabouter Plop dus.

Karin had een tijdje terug 4 kaarten gekocht, voor de middagvoorstelling van onze bebaarde vriend.

En afgelopen zondag was het dus zover.

Met zijn 4-en in de auto, op weg naar de stad, naar Martiniplaza. Bij aankomst was het al wel redelijk duidelijk dat hier iets te doen was voor kinderen: overal kleintjes, die met grote ogen de boel eens aan het opnemen waren. Er is ook zoveel te zien in 1 keer... Leeftijden van klein tot wat ouder, dus Christan en Eva vielen niet eens zo op, wat dat betreft. We hadden namelijk verwacht dat Christan misschien té jong was. Maar dat viel gelukkig mee.

Jassen ingeleverd, en naar de zaal. We hadden kaartjes voor het balkon, op de 2e rij. Vóór ons kinderen, dus geen hoofden van volwassenen die ons uitzocht blokkeerden. Het licht ging uit in de zaal, de muziek zwelde aan, en Eva kroop bij papa op schoot, en Christan bij mama. Heel even was het spannend, maar toen herkenden ze allebei de muziek.

'Bouter Plop!' klonk het vanaf mijn schoot!

Danig onder de indruk dat er op het podium 4 kabouters aan het zingen en dansen zijn, wordt er ademloos geluisterd en gekeken. Is toch heel wat anders dan via de TV, nietwaar?

Dan valt kabouter Lui in slaap, en moeten de kinderen hem wakker schreeuwen.

Ik weet niet of iemand als eens 750 kleine kinderen heel hard heeft horen schreeuwen, op de top van hun longen, maar geloof me: als er glas in de buurt was geweest, was het geheid gesprongen. Gelukkig zijn onze trommelvliezen inmiddels wel wat gewend, maar toch...

Allerlei bekende liedjes kwamen voorbij, van de Kabouterdans, tot de Regendans, tot Sjoebiedoebiedabiedee (wat een titel, hé!), en tussendoor een leuk verhaaltje, wat er op neer komt dat kabouter Amadeus een soort wedstrijdje organiseert, wie de beste zanger en danser van het kabouterbos is. Verrassing daarbij is natuurlijk dat kabouter Amadeus gespeeld wordt door Frans Bauer. Wat dan weer minder een verrassing is, is dat hij dus níet kan acteren. Nu is dat ook niet zo makkelijk, maar toch... Viel me toch iets tegen (sorry, Frans!).

Na een uurtje is de show voorbij, en gaan we weer naar de auto. Beide kindjes hebben zich ontzettend goed vermaakt, en zelfs Christan is geen moment vervelend geweest (waar we toch een beetje bang voor waren, immers: een uur stilzitten is niet voor elke 1,5-jarige weggelegd...), en heeft enthousiast mee zitten swingen en zwaaien.

Moe maar voldaan zitten ze in de autostoeltjes op weg naar huis. Eva valt zo'n beetje in slaap, en ziet wat witjes om de snoet. Met een gelukzalige glimlach vallen de oogjes dicht. En Christan? Die zit nog na te swingen in zijn stoel.

Thuis hebben ze allebei heerlijk geslapen, en na een uurtje of 2 onder de wol, wordt tijdens het avondeten de middag nog even overgedaan. Geweldig genoten dus! Absoluut de moeite waard, en zelfs voor ons als volwassenen was het een leuke show. Aanrader dus, eigenlijk. En knap van Studio100 dat ze dit zo kunnen maken!

Voor de geïnteresseerden: Karin had nog even haar camera gebruikt voor een filmpje. Geen geweldige kwaliteit, maar dan heb je even een idee van hoe dat gaat, zo'n live-show van een televisieprogramma:




En in mei gaan papa en mama nog een keer naar Martiniplaza: de Lama's late night! We zijn benieuwd!