Plons!

De tussenstand, na een week:
Ofwel: het stickervel zit al bijna vol, en Eva mag dus al heel snel een kadootje uitzoeken. En dat heeft ze dan ook verdiend, want ze is eigenlijk al de hele week 'droog'!

En als je dan achteraf terugkijkt, en bedenkt hoe het ging...

Een week of anderhalf geleden was het punt bereikt: Eva is groot genoeg, dat het toch langzaam tijd wordt om eens te stoppen met de luiers. Nog afgezien van het feit dat iedere keer een schone luier onnodig is, omdat Eva best haar plas kan ophouden.

Maar ja, dat is maar de helft van het verhaal. De andere helft is natuurlijk ook gewoon het feit dat met 2 kleine kinderen het niet altijd even makkelijk is om de tijd te nemen om er eentje te leren dat ze op de wc moet plassen, en niet in een luier. Want je zult net zien: ligt Christan op het verschoningskussen om een schone luier te krijgen, roept Eva dat ze moet plassen. En je moet dan eigenlijk alles laten vallen wat je in je handen hebt, om te voorkomen dat ze in haar broek plast. Maar om Christan dan gewoon op tafel te laten liggen...

Kortom, dat vraagt wat flexibiliteit, geduld, en doorzettingsvermogen.

Het begon ermee dat Karin had besloten om Eva gewoon eens geen luier aan te trekken 's ochtends. Waarom nu? Goeie vraag. Het was het juiste moment, zullen we maar zeggen. Het moest er maar een keer van komen, en telkens hadden we het uitgesteld, want met Christan erbij is het niet altijd even handig, omdat Karin het grootste deel van de dag alleen is met die twee. Maar ze vond het nu toch echt welletjes geweest, en besloot er voor te gaan. We hadden het eerder al eens geprobeerd, in de hoop en verwachting dat Eva door zou hebben dat als ze moest plassen, dat ze dat niet in haar broek zou doen. Maar dat ging toen niet zo goed. Nu dus tijd voor een nieuwe poging!

Goed aan Eva verteld dat als ze moet plassen, dat ze dat moest zeggen. En warempel! Ze snapte het! Een paar uurtjes verder, en mevrouw had weliswaar al 6 keer gezegd dat ze naar het toilet moest, en iedere keer werd de gang naar de pot maar weer gemaakt, maar ze was nog steeds droog! Zou ze het dan nu wel snappen?

De peuterspeelzaal werd voor die woensdag maar even overgeslagen, om te voorkomen dat ze tijdens het spelen 'vergeet' dat ze geen luier aan heeft. En ondertussen thuis druk oefenen en leren.

De eerste dag ging voorbij, en de tweede, en de derde.. En ze bleef droog!

Nou ja, bijna dan...

Karin ging met Eva en Christan even naar de supermarkt. Paar kleine boodschapjes. Gewoon even bij de Golff in het dorp. Dus, karretje gepakt, verse groenten erin, beetje broodbeleg, en een pak vla.

Ineens: "Mama! Ik moet plassen!"...

En toen was het al te laat... Eva had in haar broek geplast. In de supermarkt. Dat vond ze niet leuk natuurlijk. Gelukkig is die supermarkt niet ver van ons huis, maar toch. Je staat als ouder toch ook even te kijken. Maar wie weet, draagt die ervaring ook bij aan het zindelijk worden...

Alleen de 'grote boodschap'... Dat viel nog niet mee. Een 'plons' doen bleek nog een beetje eng. Nu schijnen kleine kinderen dit meestal wel te hebben, en gaat dat voorbij, maar ja, hoe overtuig je haar ervan dat het niet eng ís?

En dan blijkt soms ook hoe groot kleine kinderen kunnen doen: "Laat me maar even alleen!". Ofwel: "wil je de wc even verlaten en de deur dichtdoen?". Blijkbaar ontstaat het gevoel voor privacy al op jonge leeftijd!

En warempel: na een paar keer oefenen, en haar alleen laten, is ook die horde beslecht, en loopt ze nu trots de kamer in met de mededeling "Ik heb een plons gedaan!"!

En dan is het weer tijd voor een sticker! En dat schiet dus al aardig op! En ze kan ook al wat langer zonder luier. Al blijft het telkens spannen om ergens heen te gaan, en hopen we maar dat er een toilet in de buurt is.

Want geheid roept ze een keertje: "Mama, ik moet plassen!".