Gelukt!

Valt nog niet mee om hem te filmen. Hij zet een paar stappen, en dan denk je "nu pak ik snel de camera!", en nog voor je weer terug bent heeft meneer het al in de gaten, en weigert het nog een keer te doen.

Zo kon het gebeuren dat hij nu ongeveer 1 week los loopt, maar dat het bewijs even op zich liet wachten!

Yep, that's right! Christan heeft besloten dat het maar eens afgelopen moet zijn met dat gekruip. Althans, als hij daar zin in heeft... Maar goed, hij kán het wel!

Voorheen liep hij ook wel. Maar hij hield zich dan vast aan een kast, de tafel of leunde tegen de muur. Loslopen was 2 stapjes, en dan liet hij zich weer op zijn billen vallen. Die pamper dempt natuurlijk de val ook nog eens. En kruipen kwam hij ook overal waar hij wezen moet of wil, en dan nog verdraaid snel ook nog eens! Zo vlug als water schiet hij op handen en knieen over de vloer, op weg naar de deur van de bijkeuken die open is. En als je niet oppast kruipt hij de bijkeuken in, recht op zijn doel af: de waterbak van Jamie!

Maar hij heeft dan toch het licht gezien, en begint dus te lopen. Hij kan nog niet echt zelf gaan staan; daar heeft hij nog wat hulp van kast of muur bij nodig. Maar dat is kwestie van tijd, en dan is dat ook weer aangeleerd.

Ik weet nog dat dat bij Eva een kleine overwinning was, waarbij we ons ineens realiseerden hoe groot ze was geworden. En nu stapt hij dus ook. Grote vent!

En om te bewijzen dat hij dus écht loopt:


Knap, hé!