Er was er één jarig...

Gisteren heb ik mijn 35e verjaardag gevierd.

Als ik het zo teruglees, staat het 'ouder' dan ik me voel. Ik bedoel, ik ben dan wel 35, maar ik heb niet het idee dat ik al 35 bén. Of zoiets...

Wat ik bedoel is denk ik het volgende: in televisie series zie je vaak dat mannen rond hun dertigste hippe managers zijn, met snelle auto's, succes, geld, en elke week een nieuwe GSM. Oh ja, en ze vliegen de halve wereld rond, naar zonnige lokaties, voor flitsende deals met klanten.

En ik? Ik rijd elke dag braaf in mijn 'Golden Retriever-auto' naar kantoor, zit een hele dag achter een beeldscherm en rij dezelfde weg terug naar huis. En, oh ja, ik werk dit jaar 12 jaar bij dezelfde baas. En ik ben straks 16 jaar bij dezelfde vrouw, waar ik nog steeds van houd.

Je zou haast gaan denken dat ik iets verkeerd doe.

Althans, volgens het beeld dat de media ons wil doen geloven.

Gelukkig voel ik niet de behoefte me daaraan te moeten conformeren.

Ik heb leuk, soms uitdagend, werk, een lieve super-vrouw en 2 schatten van kinderen. Ik rij een mooie, haast nieuwe auto en woon in een prachtig dorp, in een 2-onder-1 kap. Er zijn mensen die het een stuk minder hebben.

En ik vierde dus mijn 35e verjaardag.

Een huis vol visite, die ik voor de verandering had uitgenodigd om niet alleen op de koffie en gebak te komen, maar ook had gevraagd of ze wilden blijven eten. Ik zou voor het eten zorgen. Zo gezegd, zo gedaan. Op vrijdag boodschappen gedaan, zaterdagmiddag wat gekookt, 's avonds het toetje gemaakt, en op zondag de laatste eindjes. Op zondag, na de koffie, rond 18:00 de eettafel volgezet, met gehaktballetjes, varkenshaas, salade, frietjes, broodjes, affijn, een hoop eten dus. Even was ik zelfs bang dat het te weinig was, maar nadat iedereen moe maar voldaan op zijn stoel zat, of op de bank hing, bleek er toch nog wat over te zijn.

Druk, maar gezellig, zo'n dag. Druk, omdat er niet alleen gekookt moest worden, maar ook wil je nog even praten met iedereen. Helaas lukt dat niet altijd, zeker niet als je bedenkt dat niet alleen Eva en Christan er waren, maar ook de kinderen van Edwin en Harriët (Ben, Tessa, Sem en Laura), en Tom, de zoon van Emile en Agnes. 7 kinderen dus, en die spelen echt niet stilletjes in een hoekje. Nou ja, dat halen we nog wel in, als we weer eens gewoon op visite gaan.

Een levendige woonkamer dus! Maar wel gezellig!

Leuke kado's gekregen, waar ik allemaal erg blij mee ben (bedankt daarvoor, gulle gevers!), en al met al een mooie dag, die me nog wel even bijblijft. Vooral het feit dat iedereen het eten lekker vond dat ik gemaakt had, was ik erg blij mee. Beetje trots op mezelf, zelfs.

Rond een uur of half acht begonnen de kinderen moe te worden. Je merkt dat snel genoeg. Sommige kinderen worden stil, anderen wat hangerig, en overal zie je rode wangetjes, en neemt vermoeidheid de plek in van vrolijkheid. Tijd om afscheid te nemen dus.

Om 20:15 lagen onze 2 kindertjes ook op bed, en begon het puinruimen in de woonkamer. Alle meubels weer op hun plek, de berg afwas weggewerkt (en weer erg blij met onze 'Truus'; de vaatwasser), en het speelgoed weer in de speelhoek. Lekker douchen, en nog even met een borreltje op de bank.

Was me het weekend wel!

Volgend jaar weer? ;-)



(Jammer genoeg zijn er niet zoveel foto's. Enerzijds omdat ik een probleempje met de accu's van mijn eigen camera had, en anderzijds omdat het er gewoon bij ingeschoten is, in de drukte... Ik beloof beterschap! ;-) )