Loekie

Nee, niet deze!

Deze:


Vanmiddag zijn we met zijn allen naar de fietsenmaker geweest (waarom die man overigens fietsenmáker heet is mij niet helemaal duidelijk; hij máákt ze immers niet zelf, hij repareert en verkoopt ze alleen... Maar ja, muggenziften is ook een vak...).

Maar we hebben daar dus voor Eva een fietsje gekocht. Een roze/geel apparaatje, uiteraard voorzien van een bel, een mandje en 2 stevige zijwieltjes. Terug naar huis al flink geoefend (we waren uiteraard te voet; voordeel van wonen in het centrum), alleen die terugtraprem was toch even wennen. Regelmatig dat ze de verkeerde kant op zat te trappen, en het achterwieltje dus blokkeerde. Nou ja, dat went ook wel!

En dan de combinatie van sturen, kijken en trappen. Valt nog niet mee! De ene keer vol concentratie aan het kijken en sturen, maar dan vergat ze weer te trappen. En even later had ze alleen nog oog voor haar voetjes op de trappers. En dan eindigde het in de bosjes. Want het sturen schoot er even bij in.

Alle begin is moeilijk zeggen ze, maar gelukkig wonen we op een perfecte plaats om te oefenen. De straat waar ons huis aan staat is namelijk niet bepaald een doorgaande weg. Sterker nog: hij loopt dood. En is maar 50 meter lang of zo. Mag amper de naam 'straat' hebben. Het heet dan ook het Boersma's Pad. ;-)

Anyway, Eva weer op de fiets gezet, en een paar keer het pad op en neer. En een lol dat ze ermee heeft! Ze vond haar driewielertje al leuk, maar dít is natuurlijk nóg mooier. Net als mama op de fiets. En dan voelt zo'n kleintje zich uiteraard al een hele dame!

En historisch gezien is het dan papa's taak om de kinderen te leren fietsen. Sommige dingen lijken nu eenmaal vastgelegd in ongeschreven regels. Mama's leren de kinderen iets over huishouden, en papa's doen de stoere dingen, zoals fietsen en dingen maken. Of zo. Alhoewel je bij ons zult zien dat dat dan weer niet opgaat, omdat Karin en ik allebei koken en schoonmaken, en het klussen ook wel enigzins verdeeld is. ´We´ll cross that bridge when we get there´zullen we maar zeggen.

Voorlopig zullen we flink gaan oefenen met Eva op haar fietsje, zodat ze straks ook op de fiets naar de peuterspeelzaal kan. Wat zal ze trots zijn!

Kerst 2007

Aangezien mijn ouders niet bepaald naast de deur wonen, vieren we kerst dan ook zelden op de bewuste datums zelf. Meestal dus ervoor óf erna.

Zo ook dit jaar weer. Afgelopen weekend was de familie Lemmens "oet ut Noord´n" op pad. Dakkoffer op de station, achterbak vullen met koffers en etenswaar, kinderwagen boven in, en op weg, voor een reis dwars door het land, van Norg, naar Zwolle, Apeldoorn, Nijmegen, Arnhem, Roermond (shit, de A73 is nog stééds niet klaar...) naar Valkenburg. Even een omweggetje via Zitterd vanwege de files, en uiteindelijk op plaats van bestemming.

Onderweg moeten natuurlijk wat luiers verschoond worden, en willen de kinderen ook wel even lopen. Hoewel de MacDonald's niet bepaald hoog op ons favorietenlijstje staat, moet ik wel toegeven dat het wel makkelijk is, om er even een pit stop in te lassen. Er is een groot toilet met baby-verschoningstafel, er is een ballenbak, en er hangen tv's met wat tekenfilmpjes. Ofwel: de kinderen kunnen er wat eten, en even wat leuks doen. En dat maakt de reis wel weer wat meer eenvoudig, voor die kleintjes. En ach, Eva is niet bepaald vies van een Happy Meal!

Aan het eind van de middag Valkenburg bereikt. Voor de 2e keer hadden we een appartement gehuurd in het hartje van Valkenburg, op loopafstand van opa&oma. 2 Verdiepingen, met een woonkamer/keuken, 3 slaapkamers, een badkamer en een toilet. Boven 'Nelly's Nailshop'. (Als je op die link klikt, dan moet je daarna even links in het menu van die pagina op de link van het appartement klikken. Dan kun je zien waar ik het over heb.)

De verhuurders hadden een kerstboom neergezet, dus wat dat betreft was het wel erg gezellig.

Helaas zat er ook wel een klein beetje wat dingen tegen...

- De CV ketel had een eigen wil, waardoor we in de nacht van vrijdag op zaterdag ineens geen verwarming meer hadden. Resultaat: zaterdag ochtend was het 10 graden in huis...
- Eva had 40 graden koorts, en enorm last van een kriebelhoest. Ze heeft het weekend nauwelijks gegeten, en alleen wat gedronken;
- De kraan in de keuken gaf lekkage. Gevolg: kraan moest vervangen, en op zondagavond sprong de aardlekschakelaar eruit, vanwege natte boel achter de vaatwasser;
- Het tafeltje dat je op de foto hierboven ziet, achter de blauwe stoel, leunt op 1 poot. Die poot zit los. Die had Christan dus in handen.
- De dvd speler gaf in eerste instantie geen geluid. Nijntje zonder geluid is eigenlijk niet zo leuk.
- De klinken van de slaapkamers boven zaten los. Dus bijna Christan opgesloten. Niet zo handig...
- Er wast niet of nauwelijks schoongemaakt, dus de toiletpot had nog sporen van de vorige bewoners. Niet zo fris dus.

Alles (behalve de koorts dan) is door de verhuurders in ieder geval prima opgepakt: cv-ketel is nagkeken door de gaswacht, er is alsnog schoongemaakt, de kraan is vervangen, en de rest zou de volgende keer opgelost zijn. Valt dus ook weer mee...

........

De rest van het weekend was erg gezellig. Eva en ik zijn op zaterdag morgen naar de bakker gelopen voor verse broodjes (maar waarom snappen ze in dit land niet, dat een pistolletje niet bros&droog moet zijn, maar gewoon knapperig&smaakvol), en zijn we in Maastricht op Winterwonderland geweest. Eva in de draaimolen en kerst-trein, en met zijn allen lekker Reibekuchen met appelmoes gegeten.

Dan, op zaterdagavond pakjes-avond met de hele bubs: opa&oma, Bas&Chantal, Saskia&Sebas en uiteraard wij, met zijn 4-en. Eerst lekker eten (pap had lekker eten geregeld 'bie John', bestaande uit goulash, varkenshaas, 'zoervleisj' (errug lekker!), pasta, rijst, frietjes, en sla. Soort zittend buffet dus. Erg lekker allemaal!

Dan natuurlijk dát waar de kinderen (en dan bedoel ik eigenlijk Eva...) al de hele dag op zat te wachten: de pakjes!

Eva was de grote helper. Samen met Saskia alle pakjes gepakt, afgeleverd, en uiteraard helpen met uitpakken! Met rode wangetjes van de spanning, opwinding, en niet te vergeten de koorts, bleef ze lekker heen en weer lopen met de pakjes. Christan vermaakte zich prima met het pakpapier. Dikke pret dus voor allebei.

Zeker als ze dan ook nog eens zélf kadootjes krijgen, met (uiteraard) speelgoed! Winnie de Pooh badspeelgoed, een Nijntje karretje met blokken, My Little Pony, en een speciale verrassing van opa: Kapla!

Opa was zich helemaal te buiten gegaan aan het zagen, schuren en uitmeten van honderden, misschien wel duizenden Kapla plankjes. Uiteraard mogen die dan geen Kapla heten, dus heten ze nu Opla! Een hele dikke kist vol, met allerlei maten, lengtes en diktes. De kids kunnen zich straks super ermee vermaken (al zal papa uiteraard eerst even testen of het wel écht leuk is... ;-) )! Helemaal geweldig allemaal!

Bedankt dus allemaal, kerstmannen en elfjes, voor de mooie kado's! Niet alleen die van Eva en Christan, maar uiteraard ook voor die van ons! Wij vonden het weer heel erg gezellig! Volgend jaar weer? ;-)

Oh ja, de reis terug viel ook mee. Het was niet druk (gelukkig) en de stop onderweg (niet bij de Mac, maar De Rotonde) was ook prettig. Eenmaal thuis waren beide kids helemaal stuk, en sliepen dan ook om 19:30 allebei weer lekker in hun eigen bedjes. 1e Kerstdag doen we in ieder lekker helemaal niks, en daarna zien we wel...

Spetter pieter pater

Spetter, pieter, pater
lekker in het water
Ga maar vast naar huis,
hij komt een druppel later

Zo begint de tekenfilm serie van Alfred Jodocus Kwak.

Maar die eerste zin is ook wat Eva altijd roept als ze in bad zit, en wild om zich heen begint te slaan. Want in bad gaan is altijd dikke lol. Met een gietertje, een Dora popje in zwempak, een beker, en nog veel meer plastic speeltjes, samen met Christan. De halve badkamer is na afloop nat!

...

Afgelopen zondag een tas ingepakt met grote handdoeken, extra luiers, een Nijntje boot en ... zwemkleren!

Tijd voor een bezoekje aan een wel héél groot bad: het zwembad!

Voor Christan de eerste keer, voor Eva de 3e of 4e keer, maar de laatste keer is al wel lang geleden. Karin was toen 4 maanden zwanger van Christan, geloof ik. Dat werd dus weer een keertje tijd. Ofwel: opblazen die zwembandjes, en hup!

Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat Eva dikke pret had! Zwemmen met mama in de stroomversnelling, met papa van de glijbaan af, en ondertussen naar hartelust mogen spetteren en niet op hoeven letten dat alles droog blijft. Het bubbelbad was niet zo'n succes, althans: ze vond het niet zo interessant.

Christan is een ander verhaal. Die was danig onder de indruk, en had in eerste instantie nog niet in de gaten of hij moest lachen of huilen. Hij vond het denk ik erg spannend allemaal. Is ook niet gek: hij is amper een jaar oud, en nog nooit in een zwembad geweest. Veel water, rondrennende kindjes, en toch wel veel lawaai is dan natuurlijk even wennen.

Maar na een kwartiertje was ook hij óm! Vooral nadat we even naar het pierenbadje waren gelopen zag je dat guitige koppie ontdooien, en verscheen weer die dikke lach van hem. Emmertje erbij, vlak bij een soort plastic eend, die waterstralen uit zijn bek spoot.

Na een uurtje begin hij er toch wel genoeg van te krijgen (of werd hij moe?), en hebben we hen maar uit het water geplukt, en zijn we gaan aankleden.

Thuis even wat drinken, en nog een boterhammetje, want zwemmen is hard werken. En daarna lekker naar bedje.

Je kent dat wel: na het zwemmen ben je vaak wat loom, met zware oogleden, en zou je het liefst even een dutje willen doen op de bank (Niet? Ben ik de enige? ;-) ). Dat geldt dubbel voor kinderen. Christan even naar bed gebracht, en daarna Eva.

Ik legde haar op haar kussen, en toen zei ze al "Papa, ik ben moe". Daar was geen woord van gelogen, want ik was nog niet bij de deur van haar kamertje, en ze sliep al. We hebben haar niet meer gehoord, tot 2 uurtjes daarna.

Ze werd wakker, en het eerste wat ze zei: "Ik heb gedroomd. Van het zwembad. Lekker spetter pieter pater!"

Ik denk dat we binnenkort nog wel een keertje gaan zwemmen!

Fotootje

Het mooie van deze tijd is dat tegenwoordig een heleboel gewoon on-line kan. Gewoon vanachter je pc kun je de wereld over surfen, en van alles bestellen, van zweefmolen tot apenkooi! Je hoeft er de deur niet meer voor uit, want zelfs het betalen gaat via internet-bankieren.

Foto's maken we nu ook al weer een paar jaar digitaal. Heeft toch zo zijn voordelen. Je hoeft niet meer bang te zijn dat je rolletje vol is, je kunt het resultaat meteen zien (en weer weggooien als het niet mooi is) en eenmaal thuis zet je het op de pc, en kun je zelfs half-mislukte foto's nog herstellen (met dank aan Adobe!) . We hebben dan ook al een kleinen 8.000 foto's op de harde schijf van de pc staan. Van de kinderen, van vakanties, feestjes en gewoon zomaar foto's van alledaagse dingen.

Maar soms, dan wil je toch een keer iets meer tastbaar hebben. Misschien omdat iemand geen pc heeft, of omdat iemand de foto's liever "echt" heeft, in plaats van op een beeldscherm.

Dus het ouderwetse afdrukken is nog steeds niet achterhaald. Alleen gaat dat tegenwoordig niet meer via een 'doka', maar gewoon via een afdrukcentrale. Een bedrijf dat de digitale bestand ontvangt, en deze afdrukt op glanzend of mat fotopapier.

Je kunt dan met je geheugen-kaartje naar een winkel lopen, of ze via internet versturen.

Je kiest een formaat, aantal en upload de foto's. Een paar dagen later valt de enveloppe alweer in de bus. Een kind kan de was doen.

Qua formaat heb je een aantal opties. Zo ook voor het soort foto dat je wilt afdrukken.

Wij kozen de laatste keer voor 90x130...

... centimeter.

Ofwel: 1,3 meter bij 0,9 meter. Een foto van het formaat waar je 'Ú' tegen zegt.

Op canvas.

Via 'Herinneringen op linnen'.

Maar daarbij moet ik wel eerlijk zeggen dat we éérst hadden bedacht dat we zoiets wilden, maar nog geen geschikte foto hadden. Dus op een mooie zondag middag de kinderen gepakt, wat accessoires, de Canon spiegelreflex (ook digitaal, gelukkig!) en op naar het bos. Het was prachtig weer, mooie blauwe lucht, droog, lekker zonnetje erbij, dus beter konden we het niet treffen.

Een paar van de resultaten van die middag:






Uiteindelijk, na 2,5 uur leverde dat een kleine 250 foto's op. Thuisgekomen het geheugenkaartje uit de camera in de pc gestopt, en de foto's op de harde schijf gezet. En dan maar zien of er iets bruikbaar bij zit.

En zowaaar! 3 van de foto's hadden wat wij zochten: een spontane foto, waarbij de kids niet poseren en raar kijken, waar ze allebei leuk op staan, en die ook gewoon scherp genoeg was om groot af te drukken.













Uiteindelijk gekozen voor deze:

In sepia (beetje bruintint) en dus niet in kleur, af laten drukken. Een week later hadden we hem in huis, en sindsdien hangt er een prachtige foto annex schilderij aan de muur, boven onze bank. Ik kan iedereen zo'n canvas afdruk aanraden!

Wie kent hem niet?

Al een week of twee ging het soms nergens anders over bij Eva. We zouden naar Ballorig. Want niemand minder dan Sinterklaas zou er zijn opwachting maken. En niet alleen dat, maar ze zou ook een uurtje mogen spelen in de apenkooi (hey, da's toevallig! ;-) ), en dat laat ze zich geen 2 keer zeggen.

Dus op zaterdagochtend de luiertas ingepakt. Luiers erin, drinken erin, wat te eten erbij, en wat schone kleren (voor het geval dát...). Beide kinderen de jas aan, en in de kinderstoel gezet. Eva was al bijna niet te houden! Ze wist precies waar we naar toe zouden gaan.

Blijft prachtig om te merken dat ze nu al langzaam een echt besef van dit soort zaken begint te ontwikkelen. Zo zie je gewoon voor je ogen een klein mensje ontstaan, met een eigen willetje, en (vooral!) een pittig karakter. Dat ze nu midden in de peuterpubertijd (waarover een andere keer meer) zit, dat is ze voor die dag even vergeten.

Om half twee reed onze station het parkeerterrein op, onder luid gegil van Eva. Ongelooflijk hoe sommige zaken indruk maken op een kind. Zo weet ze ook precies dat de 2 gouden bogen op een rode paal van McDonald's zijn, ondanks dat we daar misschien 1 x per jaar komen (en dan vaak ook alleen om even een luier te verschonen als we onderweg zijn). Maar ze ziet dat logo, en roept dan op de top van haar longen 'Mekdonuds' (ja, haar Engels is nog niet je dát... ;-) ).

Maar goed, Ballorig dus.

Bij binnenkomst stonden even melden dat we voor Sinterklaas van Ordina komen (e.e.a. was georganiseerd door Ordina), en Eva liep meteen door naar ballenbak en apenkooi. Die hebben we vervolgens een kwartier niet meer gezien.

Karin en ik hebben met Christan een plekje gezocht. Alleen ook hij wilde per sé naar de ballenbak en het luchtkussen. En meteen naar de wipkip!
Om een uurtje of 2 kwam het teken dat we naar de voor ons gereserveerde zaal konden, waar Sint zou komen.

Eva vond het maar wát spannend!

Sint ging zitten op een witte bank, geflankeerd door een stel zwarte Pieten. Dan ook nog wat Pieten die door de zaal lopen, en kruidnoten uitdelen, en het feest is natuurlijk compleet!

Eerst zongen de kinderen een mooi liedje voor de Sint, waarbij Eva uit volle borst meezong! 'Sinterklaas Kapoentje' en 'Sinterklaas, kom maar binnen met je knecht!'. Echt heel bijzonder om te zien, dat ze die liedjes in een paar keer oefenen heeft geleerd, en ze nu meezingt!

Ze heeft nog niet helemaal door wie die man nu is, waarom hij zwarte mensen bij zich heeft, en waarom hij kadootjes uitdeelt, maar dat zij zelf nu ook een kadootje krijgt, is natuurlijk niet aan dovemansoren gericht!

Daarna was het tijd voor een verhaaltje van de Sint. Eva ging stilletjes op de grond zitten, en was duidelijk toch wat onder de indruk, van de Pieten, en die man met die grote witte baard! Je kon aan haar hele gezicht zien dat ze zat te twijfelen, of dit nu wel echt zo leuk was, als papa&mama hadden gezegd.

Nog een geluk dat er veel andere kindjes waren, want dat gaf duidelijk toch wat steun.

Uiteraard was het daarna tijd voor de kadootjes, en dat liet ze zich gelukkig ook geen 2 x zeggen! Héél voorzichtig overwon ze haar angst en stapte op die grote man, met die mijter, en een zwarte Piet links, en een zwarte Piet rechts van hem, af! Sint vroeg nog om een handje, maar dat was dan toch teveel gevraagd. Maar met een dikke glimlach pakte ze dan toch het kleurige pakje van hem aan, en liep snel met mama terug naar de tafel om het uit te pakken!

Nadat alles weer wat rustiger was geworden, pakte ze nog wat snoepjes in haar kleine handjes, en liep een beetje zenuwachtig, maar toch al meer op haar gemak, naar Sinterklaas. Ze wilde even dankjewel zeggen voor het mooie kado. En hoe doe je dat beter, dan met een paar snoepjes!

Daarna mochten alle kinderen nog even naar beneden om zich nog even uit te leven in de apenkooi, ballenbak, glijbaan, springkussen en meer van dat soort klim- en speeltuig!

Om ongeveer 16:00 de hele bubs weer in de auto geladen en weer terug naar huis. Rode wangetjes bij Eva, en kleine walletjes bij Christan. Die is dan ook thuis direct even naar bed gegaan. Eva niet! Die zat zó vol van alles, dat het nog lang onrustig bleef!

(Al moet ik zeggen dat ze 's avonds om 19:45 naar bed ging, en om 19:47 als een blok sliep! Maar dat zal zij zelf altijd ontkennen! ;-) )

Ben benieuwd naar hoe dat alles volgend jaar gaat, als Christan ook oud genoeg is om een beetje mee te krijgen wat er allemaal gebeurt. Dit jaar was in ieder geval erg leuk! Op naar de Kerst!

Ik sta, dus ik ben!

De afgelopen weken was het al af en toe zo dat hij zich per ongeluk niet meer vasthield aan bank, tafel of stoel. Maar altijd was dat niet meer dan een halve seconde of zo, en meestal eindigde het avontuur op zijn Pamper.

Hij snapt dus gelukkig wél dat hij zich niet zomaar achterover moet laten vallen, maar dat hij gewoon zijn kont naar de grond moet richten, om pijn te vermijden. Gelukkig maar, want vallen is nooit leuk. Althans, het neerkomen niet.

Maar goed. Duidelijk was wel dat Christan aan het oefenen is geslagen, om zelfstandig te gaan staan en lopen. Zo´n gevoel voor evenwicht kweken valt natuurlijk ook niet mee, en dat gaat dan ook (letterlijk!) met vallen en opstaan.

Maar vanavond, ging het plots even anders.

We zaten gezellig met zijn allen op het grote vloerkleed, nog even snel, vóór de kindertjes naar bed zouden, een beetje gek te doen. Ik tilde Eva net op, en Karin draaide zich om, om de tv uit te doen. Ze draait weer terug, en wat schetst onze verbazing? Meneer stond rechtop, zonder zich ergens aan vast te houden!

En we hadden het niet eens gezien!

Zomaar. Vanuit het niets had hij besloten, dat het best makkelijk is, om te gaan staan. Gewoon, jezelf even op je knieen helpen, beetje kont eronder, je vastgrijpen aan iets, en dan hup!

Hij staat!

Even bleef hij zo staan. Hij had zelf volgens mij nog niet echt door, dát hij los stond. Dat kwam 5 tellen later, en prompt landde hij dan ook weer op zijn billen.

Maar de foto bewijst het: daarna heeft hij nog een paar keer gestaan! En weer voor best lang achter elkaar.

Het menneke wordt groot!