Spetter pieter pater

Spetter, pieter, pater
lekker in het water
Ga maar vast naar huis,
hij komt een druppel later

Zo begint de tekenfilm serie van Alfred Jodocus Kwak.

Maar die eerste zin is ook wat Eva altijd roept als ze in bad zit, en wild om zich heen begint te slaan. Want in bad gaan is altijd dikke lol. Met een gietertje, een Dora popje in zwempak, een beker, en nog veel meer plastic speeltjes, samen met Christan. De halve badkamer is na afloop nat!

...

Afgelopen zondag een tas ingepakt met grote handdoeken, extra luiers, een Nijntje boot en ... zwemkleren!

Tijd voor een bezoekje aan een wel héél groot bad: het zwembad!

Voor Christan de eerste keer, voor Eva de 3e of 4e keer, maar de laatste keer is al wel lang geleden. Karin was toen 4 maanden zwanger van Christan, geloof ik. Dat werd dus weer een keertje tijd. Ofwel: opblazen die zwembandjes, en hup!

Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat Eva dikke pret had! Zwemmen met mama in de stroomversnelling, met papa van de glijbaan af, en ondertussen naar hartelust mogen spetteren en niet op hoeven letten dat alles droog blijft. Het bubbelbad was niet zo'n succes, althans: ze vond het niet zo interessant.

Christan is een ander verhaal. Die was danig onder de indruk, en had in eerste instantie nog niet in de gaten of hij moest lachen of huilen. Hij vond het denk ik erg spannend allemaal. Is ook niet gek: hij is amper een jaar oud, en nog nooit in een zwembad geweest. Veel water, rondrennende kindjes, en toch wel veel lawaai is dan natuurlijk even wennen.

Maar na een kwartiertje was ook hij óm! Vooral nadat we even naar het pierenbadje waren gelopen zag je dat guitige koppie ontdooien, en verscheen weer die dikke lach van hem. Emmertje erbij, vlak bij een soort plastic eend, die waterstralen uit zijn bek spoot.

Na een uurtje begin hij er toch wel genoeg van te krijgen (of werd hij moe?), en hebben we hen maar uit het water geplukt, en zijn we gaan aankleden.

Thuis even wat drinken, en nog een boterhammetje, want zwemmen is hard werken. En daarna lekker naar bedje.

Je kent dat wel: na het zwemmen ben je vaak wat loom, met zware oogleden, en zou je het liefst even een dutje willen doen op de bank (Niet? Ben ik de enige? ;-) ). Dat geldt dubbel voor kinderen. Christan even naar bed gebracht, en daarna Eva.

Ik legde haar op haar kussen, en toen zei ze al "Papa, ik ben moe". Daar was geen woord van gelogen, want ik was nog niet bij de deur van haar kamertje, en ze sliep al. We hebben haar niet meer gehoord, tot 2 uurtjes daarna.

Ze werd wakker, en het eerste wat ze zei: "Ik heb gedroomd. Van het zwembad. Lekker spetter pieter pater!"

Ik denk dat we binnenkort nog wel een keertje gaan zwemmen!