Ik sta, dus ik ben!

De afgelopen weken was het al af en toe zo dat hij zich per ongeluk niet meer vasthield aan bank, tafel of stoel. Maar altijd was dat niet meer dan een halve seconde of zo, en meestal eindigde het avontuur op zijn Pamper.

Hij snapt dus gelukkig wél dat hij zich niet zomaar achterover moet laten vallen, maar dat hij gewoon zijn kont naar de grond moet richten, om pijn te vermijden. Gelukkig maar, want vallen is nooit leuk. Althans, het neerkomen niet.

Maar goed. Duidelijk was wel dat Christan aan het oefenen is geslagen, om zelfstandig te gaan staan en lopen. Zo´n gevoel voor evenwicht kweken valt natuurlijk ook niet mee, en dat gaat dan ook (letterlijk!) met vallen en opstaan.

Maar vanavond, ging het plots even anders.

We zaten gezellig met zijn allen op het grote vloerkleed, nog even snel, vóór de kindertjes naar bed zouden, een beetje gek te doen. Ik tilde Eva net op, en Karin draaide zich om, om de tv uit te doen. Ze draait weer terug, en wat schetst onze verbazing? Meneer stond rechtop, zonder zich ergens aan vast te houden!

En we hadden het niet eens gezien!

Zomaar. Vanuit het niets had hij besloten, dat het best makkelijk is, om te gaan staan. Gewoon, jezelf even op je knieen helpen, beetje kont eronder, je vastgrijpen aan iets, en dan hup!

Hij staat!

Even bleef hij zo staan. Hij had zelf volgens mij nog niet echt door, dát hij los stond. Dat kwam 5 tellen later, en prompt landde hij dan ook weer op zijn billen.

Maar de foto bewijst het: daarna heeft hij nog een paar keer gestaan! En weer voor best lang achter elkaar.

Het menneke wordt groot!