Plassen!

'Ik moet póepén!' klinkt het luid door de woonkamer.

Gevolgd door snelle stapjes richting de deur naar de hal en, uiteindelijk, de wc.

Zonder luier, en zich daar ter dege van bewust, hupt Christan naar het toilet, een seconde of wat later gevolgd door mama of papa. Broek los, onderbroek naar beneden, en hup! op de pot.

'Nu moet je even achter de deur wachten!'

En gedwee stapt de dienstdoende ouder het kleinste kamertje uit, doet de deur op een kier, en wacht geduldig op het signaal 'Ik ben kláhaar!'.

En zie daar: hij heeft zowaar woord gehouden! Billen vegen, broek weer aan, en zo trots als een klein pauwtje mag onze jongste een sticker uitzoeken. Die sticker wordt vervolgens weer op een ander vel papier geplakt, waarop een soort schaakbord-patroon is getekend. Elk vakje wordt voorzien van een sticker, telkens als hij niet in zijn broek, maar op de pot heeft geplast. En 2 stickers voor 'een grote boodschap'!

En als het papier vol is, en de vakjes gevuld, dan is het tijd voor de grote beloning: een kadootje!

Zo'n constructie werkt natuurlijk aardig motiverend, en de afgelopen 3 weken heeft Christan dan ook niet voor niets al 3 vellen met stickers volgeplakt, en een Lego-politie-motorfiets, een speelgoed auto-parkeergarage, en een kleurboek uitgezocht. En pas 1 keer heeft hij zich vergist, en besloot Karin om de onderbroek compleet met inhoud maar rechtstreeks in de kliko te dumpen.

Best knap dat een ventje dat nét zijn 3e verjaardag heeft gevierd, van de een op de andere dag besloot: 'Het is wel góed met die luiers!'. En sindsdien draagt hij dus ook overdag, als we eens ergens naar toe gaan geen luier meer. Dat houdt dan wel in dat we wat vaker weer op plekken komen, waarbij op het meest onmogelijke moment die 3 woorden klinken : 'Ik moet plassen'. Maar ook daarvan weten we dat het tijdelijk is, en het voordeel van geen luier weegt nog steeds op tegen de onverwachte plaspauzes.

Alleen 's nachts nog niet. Dan slaap hij nog met een 'zekerheidsluier'. Al moet ik zeggen dat het ook steeds vaker voorkomt dat hij er zelf wakker van wordt, en dan midden in de nacht de welbekende kreet over de babyfoon klinkt. En dat hij dat een hele nacht droog is.

Ja, dat doet ons mannetje toch erg goed! Niet voor niets ook dat we regelmatig aan hem laten weten: 'Dikke toppie!'

Zijwieltjesloos...

Afgelopen maandagavond was het zover. We hadden het er al wat vaker met Eva over gehad, maar iedere keer twijfelde ze aan zichzelf, en op het laatste moment besloot ze dat ze toch niet dufde.

Het is natuurlijk ook een hele stap, voor een kind van 4. Een stap op weg naar meer onafhankelijkheid, meer vrijheid, en weer een beetje groter groeien.

Uiteraard heb ik het dan niet over een of andere 'life-changing' gebeurtenis, maar toch wel over een punt dat elk kind in zijn leven vroeg of later bereikt.

Eva heeft leren fietsen, zónder zijwieltjes!

We hadden de wieltjes enkele weken daarvoor al losgemaakt van haar roze Loekie-fietsje, en haar er voorzichtig op voorbereid dat we binnenkort zouden beginnen met leren fietsen. Dat heeft een aantal voor de hand liggende gevolgen: ze kan zelf fietsen naar school (uiteraard wel nog steeds onder begeleiding van mama!), en als Christan te groot is om nog langer in het stoeltje aan het stuur van Karin's fiets te zitten, dan is er achterop die fiets een plekje vrijgekomen. Het plekje van Eva dus, want die heeft een eigen fiets.

En dus, op een mooie maandagavond namen we haar fiets bij de hand, en profiteerden we van het gegeven dat de straat waar we aan wonen een doodlopende straat is. Geen verkeer waarvoor je telkens weer aan de kant moet. Geen auto's die onze dochter mogelijkerwijs over het hoofd zien, en geen gevaar van botsen tegen geparkeerde wagens. Het enige risico dat blijft, en dat we ook niet kunnen verminderen, is het risico op vallen.

En daar was Eva zich terdege van bewust.

"Laat me niet los, papa!" klonk het met een beetje trillerige stem.

"Nee hoor! Ik hou je vast!" antwoorde ik gedecideerd.

En zo gingen we voorzichtig de straat op. Eva onwennig en onzeker, en papa die de fiets stevig vasthoudt, en haar probeert te coachen.

"Voor je kijken, en het stuur recht houden, meisje!"

Klinkt makkelijk voor een volwassene, maar blijkt voor Eva nog zo simpel niet. Snel afgeleid als ze is, zwabbert ze met haar stuurtje heen en waar, wat de stabiliteit niet bevordert. Het feit dat haar haren in haar gezicht kriebelen, en ze die met haar handjes van haar wangetjes wegveegt, helpt natuurlijk ook niet echt.

Dus de haren in een staart, en de straat op en neer. En na een half uurtje begon ze merkbaar een gevoel voor evenwicht te ontwikkelen, en groeide haar zelfvertrouwen.

Toen ik vond dat ze het goed genoeg onder de knie had, besloot ik stiekem haar los te laten. Voorzichtig, rekening houdend met het feit dat ze nog alles behalve stabiel fietste, trok ik mijn handen weg. En zie daar: zónder zijwieltjes, en zónder hulp fietste ze de straat op en neer. Steeds een beetje harder, verder en makkelijker.

"Nu remmen, en als je bijna stilstaat, je voetjes op de grond zetten." legde ik haar uit.

En verhip: ook dat had ze eigenlijk snel voor elkaar, en binnen no time hoefde ik haar alleen nog wat op gang te helpen, maar vervolgde ze daarna haar weg, en fietste de hele straat door! Zelf!

Knap, he!

En omdat we het zo knap vinden, ook nog even 2 filmpjes:

Radio...

Skyradio staat aan :

Ik ben altijd de schouder, de troost in zekere zin
Ze noemen mij wel meer dan eens, hun hartsvriendin
Ik ben altijd maar het broertje, waarmee ze praten kan
Een maatje, een klankbord, maar nooit de geile man

( by Veldhuis en Kemper )


En Christan kijkt mama aan met een scheef hoofd en herhaalt :

"Geile man mama ?"

Dan ben je potverdorie 2 en kan mama geen radio meer luisteren zonder uitleg te geven...

Eva's 4e verjaardag

Een 'yardstick' noemen de Britten het. Iets dat wij in Nederland met een gezond gevoel van overdrijving een mijpaal noemen. Iets dat ruim 1600 keer zo lang is.

Maar goed, een mijlpaal dus.

Want Eva is 4 jaar!

En dat mag je dus best een mijlpaal noemen, want als je 4 wordt veranderd er best een hoop in korte tijd. Dan ben je ineens geen peuter meer, maar een kleuter. En dan ga je ook niet meer naar de peuterspeelzaal. Nee, dan ga je naar de kleuterschool!

Maar natuurlijk hoort er bij je 4e verjaardag ook een feestje!

De avond tevoren legden Karin en ik de kadootjes op de eettafel, hingen de slingers en balonnen op, en versierden haar stoel. Vrolijke slingers met K3 en Bumba. Servetten met K3 als prinessen. Want dat wilde ze graag: een prinsessenverjaardag.

De ochtend van haar verjaardag haalde Karin Christan uit zijn bedje, en stilletjes maakten we de deur van haar slaapkamer open. Uit volle borst zongen we 'Er is er een jarig, hoera'!

Een beetje suf, nog niet wakker, had ze niet direct door wat er gebeurde. Maar dat duurde niet lang, en even later lachte ze ons breed toe. Ze herrinnerde zich ineens wat voor dag het was: haar verjaardag, natuurlijk!

Snel aankleden en naar beneden, want met 4 jaar weet je het al precies: als je jarig bent, horen daar uiteraard kadootjes bij!

De glimlach op haar gezicht verdween geen moment, toen we de trap naar beneden liepen, en werd zelfs nog wat groter bij de aanblik van de versierde woonkamer. De vrolijke slingers aan het plafond, de ballonnen aan de deur en de versierde stoel. Het was duidelijk: hier is het feest!

Snel naar de tafel, kadootjes uitpakken!

Het ene kado was nog niet geheel ontdaan van het papier, of het volgende had ze al in handen. Ach, op die leeftijd is het krijgen van een kado bijna belangrijker dan het kado zelf.

Na het uitpakken van de prikblok, de tekenblok, stickerboek en nog veel meer, was het tijd voor thee en een ontbijt. Want de dag is pas net begonnen, en er staat nog een hoop te gebeuren!

Na het ontbijt de jas aan en de rugzak op de rug, om op weg te gaan naar haar laatste ochtend op de peuterspeelzaal. Ze heeft dan bijna 2 jaar bij juf Grietje en juf Jeannita in de klas gezeten, en natuurlijk gaat zo'n periode niet zomaar voorbij. Daar hoor een echt afscheid bij!

De bovenste foto is van 2 jaar geleden, op Eva's eerste dag naar de speelzaal; de onderste op haar laatste dag.

Eenmaal op de speelzaal is het natuurlijk eerst lekker spelen. Op deze dag was Anouk er ook voor het laatst. Zij wordt op 4 mei 4 jaar, maar omdat dat in de vakantie valt, én omdat Eva en Anouk dikke vriendinnetjes zijn, is besloten dat op dezelfde dag te vieren. Dubbel feest dus!

Juf Grietje maakt voor beide kinderen een mooie feestkroon, die die dag door hun beiden vol trots gedragen werd. Ja, ze voelden zich allebei een beetje speciaal!

En aangezien zowel Eva als Anouk jarig waren of zouden worden, moest er op de speelzaal natuurlijk ook gezongen worden. De jarigen op de stoel, en samen met de juf zongen alle kindertjes uit vole borst mee, niet in de laatste plaats door Christan, want die zit toevallig in dezelfde groep.

Na het zingen werden er nog kleine afscheidskadootjes uitgedeeld, door de jarigen, aan de andere kindertjes. Niet supergroot of zo, maar gewoon een klein aandenken aan de dag.

Ondertussen pinkte mama toch wel even een traantje weg; haar kleine meid, ineens niet meer zo piep-klein, maar al een hele dame, die een fase van haar leven afsluit. Een bijzonder moment, dat je als ouder altijd bij zal blijven. Zoveel is zeker!

De dag was echter nog niet voorbij. Eenmaal thuis werden de laatste voorbereidingen voor de rest van de middag getroffen. Stoelen in de tuin klaar zetten, tafel erbij, parasol in de voet, en alvast de taart klaarzetten, die ik die ochtend gehaald had. Een prinsessentaart, uiteraard.

Het beloofde een prachtig zonnige voorjaarsdag te worden, dus we hadden niet alleen de woonkamer versierd, maar ook wat feestelijkheden in de tuin opgehangen, in de verwachting dat we toch een flink deel van de dag buiten zouden doorbrengen.

En dat kwam helemaal uit!

We hebben die middag in de tuin doorgebracht, heerlijk in de zon, taart erbij, en wat te drinken, en zowel het grote, als het kleine bezoek had het heerlijk naar de zin!

En niet in de laatste plaats omdat niet alleen Oma er was, maar ook Opa en Oma uit Valkenburg waren helemaal naar Norg toe gekomen, speciaal voor haar verjaardag. En dan kan zo'n dag natuurlijk helemaal niet meer stuk.

En natuurlijk komt niemand met lege handen, dus aan het eind van de dag was ze overladen met Playmobil, stickerboeken, en een doos met elfjes-pakjes, waarvan op de foto de groene variant te zien is, maar waar ook een blauwe en een roze van in de doos zat.

En dus liep Eva het ene moment als een groen elfje door de tuin, en even later als roze prinsesje, wat na 5 minuten weer werd ingeruild door het blauwe tovenaresje. En dat dan weer meerdere keren achter elkaar.

En op zo'n dag moet er ook gegeten worden. En dus trokken we met Opa en Oma naar het pannenkoekrestaurant in Norg.


Aan het eind van deze lange dag, met afscheid met een traan, en kado's met een lach, slaap je als kleuter als een roos. Nog geen 2 minuten nadat we haar (en Christan trouwens ook..) in bed legden, sliep ze.

En da's maar goed ook, want een dag later begon de volgende fase in haar leven: groep 1 van de Basisschool.

Maar daarover later nog een keer meer!

Hieperdepiep!

Vandaag is het feest!

Eva is 4 jaar!

1e Schooldag

Het is zover. De mijlpaal is bereikt. En ze is er merkbaar aan toe.

Eva heeft haar 1e schooldag gehad. Ze is dus nu officieel een schoolgaande kleuter.

Nou ja, niet helemaal, want ze is feitelijk nog maar op proef, en heeft op 16 april haar eerste échte schooldag, maar toch: voor het gevoel gaat ze nu naar school.

Haar juf is juf Janine. Een strenge doch rechtvaardige juf die, samen met een hulp-juf, een klas van een stuk of 25 kinderen van een jaar of 4-5 in toom probeert te houden. En volgens mij lukt dat best aardig.

Dinsdag, 31 maart 2009, was de grote dag. Rugzakje in gepakt, met een koekje en een glas drinkyoghurt, en met zijn allen te voet naar school. Gelukkig wonen we er niet zover vandaag, dus de wandeling duurt niet langer dan een minuut of 10.

Als we het schoolplein oplopen ontstaat er zowel bij papa en mama, als bij Eva, een licht opgewonden gevoel. We hadden alledrie in de gaten dat het wel een bijzonder moment was. Eva wilde lekker dicht bij papa en mama blijven, maar was zichtbaar onder de indruk van de vele kinderen die rondlopen. Als we het gebouw binnenlopen, is het al een gezellige drukte van allerlei ouders en kinderen die de jasjes en sjaaltjes aan de kapstokken hangen.

We lopen de klas binnen, waar haar toekomstige klasgenootjes zich al aardig vermaken, met kleurplaten, autootjes en divers ander speelgoed. Ja, het is dan wel school, maar ja, de kinderen zijn nog klein, dus echt sprake van studeren is er uiteraard nog niet. Het leren gaat op een speelse manier, waarbij zaken als de dag benoemen, kleuren benoemen, en woordenschat het fundament moeten gaan vormen voor de rest van de basisschool.

Eva is er voor het eerst, en als de kring begint om de dag te openen, verdringen diverse meisjes zich, om naast haar te mogen zitten. Vriendschappen zijn op die leeftijd een kwestie van minuten werk, dus in enkele ogenblikken heeft ze 3 vriendinnetjes om zich heen. Een beetje verlegen nog, wat stiller dan we van haar gewend zijn, zit ze op haar stoeltje, als de juf uitlegt dat Jip jarig is, en wat ze die dag allemaal gaan doen.

Wij mogen nog even blijven kijken, om een glimp op te vangen, van hoe zo'n dag er een beetje uitziet. Als de kinderen zich gereed maken voor het speelkwartier, is het voor ons tijd om onze grote kleine meid in handen van de juf te geven, en weer naar huis te gaan.

Tot het bijna 12:00 uur is, en mama Eva weer gaat ophalen!

Met rode wangetjes staat Eva op het schoolplein. Een beetje moe, met een glimlach van oor tot oor, en helemaal vol van de eerste dag op de grote school. En leuk dat ze het vond!

Donderdag mag ze weer heen!

Eva schrijft haar naam

Nog een paar weekjes. Dan is het zover. Op 31 maart mag ze al een dagje proefdraaien, en op 15 april, haar verjaardag, is de échte grote dag aangebroken. Dan mag Eva naar de grote school. De basisschool.

Zoals iedereen zal ze daar in het begin nog veel spelen, maar tegelijkertijd zal daar ook de basis gelegd gaan worden, voor wie ze later zal zijn, en wat ze later gaat worden.

Als je dat nu aan haar vraagt, dan zegt ze "Ik word dokter. In het ziekenhuis!" (en Christan die dat dan vrolijk na-papegaait..). Maar ze wil ook best K3 worden... Tja, als je klein bent kun je nog alles worden wat je wilt....

De eerste stappen zijn in elk geval al gezet richting wat hopelijk een mooie toekomst wordt. Ze kan al heel goed tellen (tot 20 is geen enkel probleem) en sinds een tijdje kan ze ook al zelf haar naam schrijven!

Eerst de E van Eva, dan de V van vogel en de A van appel. Heel voorzichtig, en naar beste kunnen, hanteert onze peuter van 3-bijna-4 de pen. En ineens staat daar 'EVA'. In grote, trotse letters heeft ze haar naam geschreven, en kijkt voldaan naar haar prestatie.

Uiteraard gaat dat niet vanzelf, en heeft mama samen met Eva, vele A4-tjes volgpend, met gelukte, en uiteraard minder gelukte, pogingen tot het pennen van haar naam. En dat die inspanningen succes hebben blijkt wel!

Onze overbuurvrouw, Sientje, wordt namelijk binnenkort 80 jaar, en geeft een feest. Wij waren ook uitgenodigd, maar kunnen daar niet helaas bij zijn. We besloten een persoonlijk kaartje te schrijven, samen met een tekening van de kinderen. En op dat kaartje moeten natuurlij onze namen. En wat is er dan mooier dan Eva zelf haar naam te laten schrijven.

Zo gezegd, zo gedaan.

Bij mama op schoot, samen schrijven. Streepje naar beneden, en 3 recht. Dan een schuine streep, net als een vogel. En dan nog een driehoek, met een streepje in het midden.

E V A

"Het lukte, mama!" riep ze trots!

Ze hield het kaartje omhoog, zodat iedreen het goed konden zien, en wij de nodige 'Oohs' en 'Aahs' konden uitbrengen. Voldaan legde ze het kaartje weer op tafel, en zei "Zo. Nu mogen júllie ook."

Ja, het is er eentje...